noun · femininethird declension
dēlātiō
dēlātiō f (genitive dēlātiōnis)
Classical[deːˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[deˈlat.t͡si.o]
Meaning
- accusation, denunciation
- carrying, conveyance
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēlātiō | dēlātiōnēs |
| genitive | dēlātiōnis | dēlātiōnum |
| dative | dēlātiōnī | dēlātiōnibus |
| accusative | dēlātiōnem | dēlātiōnēs |
| ablative | dēlātiōne | dēlātiōnibus |
| vocative | dēlātiō | dēlātiōnēs |
dēlātĭo, ōnis, f. defero, no. II. B. 2. b.,
I. an accusation, denunciation:
nominis, Cic. Div. in Caecil. 20, 64; id. ib. 3, 7; id. Cluent. 8, 25.—Absol.: cuicumque vos delationem dedissetis, Cic. Div. in Caecil. 15, 49; Tac. A. 4, 66; Curt. 6, 8, 13; in plural, Tac. H. 2, 10; 2, 84; Plin. Pan. 34, 5; 45, 2 et saep.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēlātiō ōnis, f
de + TAL-, an accusation, denunciation : nominis, an indictment : ne haec mihi delatio detur: socius delationis, Ta.
Origins
From dēferō (past participle dēlātus) + -tiō.
Descendants
- Catalandelació
- Englishdelation
- Frenchdélation
- Italiandelazione
- Portuguesedelação
- Romaniandelațiune
- Spanishdelación