LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

dēlātiō

dēlātiō f (genitive dēlātiōnis)
Classical[deːˈɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[deˈlat.t͡si.o]

Meaning

  1. accusation, denunciation
  2. carrying, conveyance

Declension

declension
formsingularplural
nominativedēlātiōdēlātiōnēs
genitivedēlātiōnisdēlātiōnum
dativedēlātiōnīdēlātiōnibus
accusativedēlātiōnemdēlātiōnēs
ablativedēlātiōnedēlātiōnibus
vocativedēlātiōdēlātiōnēs

dēlātĭo, ōnis, f. defero, no. II. B. 2. b.,
I. an accusation, denunciation: nominis, Cic. Div. in Caecil. 20, 64; id. ib. 3, 7; id. Cluent. 8, 25.—Absol.: cuicumque vos delationem dedissetis, Cic. Div. in Caecil. 15, 49; Tac. A. 4, 66; Curt. 6, 8, 13; in plural, Tac. H. 2, 10; 2, 84; Plin. Pan. 34, 5; 45, 2 et saep.

Origins

From dēferō (past participle dēlātus) + -tiō.

Descendants
  • Catalandelació
  • Englishdelation
  • Frenchdélation
  • Italiandelazione
  • Portuguesedelação
  • Romaniandelațiune
  • Spanishdelación

Quick answers

What does dēlātiō mean in Latin?
dēlātiō, a noun, means “accusation, denunciation; carrying, conveyance”.
What is the genitive of dēlātiō?
The genitive singular is dēlātiōnis. dēlātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce dēlātiō?
In classical Latin, [deːˈɫaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈlat.t͡si.o].