LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēfringō

dēfringō (present infinitive dēfringere, perfect active dēfrēgī, supine dēfrāctum)
Classical[deːˈfrɪŋ.ɡoː]Ecclesiastical[deˈfriŋ.ɡo]

Meaning

  1. to break off (destroy by breaking)

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēfringōdēfringēbamdēfringamdēfrēgīdēfrēgeramdēfrēgerō
2nd sg.dēfringisdēfringēbāsdēfringēsdēfrēgistīdēfrēgerāsdēfrēgeris
3rd sg.dēfringitdēfringēbatdēfringetdēfrēgitdēfrēgeratdēfrēgerit
1st pl.dēfringimusdēfringēbāmusdēfringēmusdēfrēgimusdēfrēgerāmusdēfrēgerimus
2nd pl.dēfringitisdēfringēbātisdēfringētisdēfrēgistisdēfrēgerātisdēfrēgeritis
3rd pl.dēfringuntdēfringēbantdēfringentdēfrēgērunt
dēfrēgēre
dēfrēgerantdēfrēgerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēfringamdēfringeremdēfrēgerimdēfrēgissem
2nd sg.dēfringāsdēfringerēsdēfrēgerīsdēfrēgissēs
3rd sg.dēfringatdēfringeretdēfrēgeritdēfrēgisset
1st pl.dēfringāmusdēfringerēmusdēfrēgerīmusdēfrēgissēmus
2nd pl.dēfringātisdēfringerētisdēfrēgerītisdēfrēgissētis
3rd pl.dēfringantdēfringerentdēfrēgerintdēfrēgissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēfringordēfringēbardēfringar
2nd sg.dēfringeris
dēfringere
dēfringēbāris
dēfringēbāre
dēfringēris
dēfringēre
3rd sg.dēfringiturdēfringēbāturdēfringētur
1st pl.dēfringimurdēfringēbāmurdēfringēmur
2nd pl.dēfringiminīdēfringēbāminīdēfringēminī
3rd pl.dēfringunturdēfringēbanturdēfringentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēfringardēfringerer
2nd sg.dēfringāris
dēfringāre
dēfringerēris
dēfringerēre
3rd sg.dēfringāturdēfringerētur
1st pl.dēfringāmurdēfringerēmur
2nd pl.dēfringāminīdēfringerēminī
3rd pl.dēfringanturdēfringerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēfringedēfringere
pres. 2nd pl.dēfringitedēfringiminī
fut. 2nd sg.dēfringitōdēfringitor
fut. 3rd sg.dēfringitōdēfringitor
fut. 2nd pl.dēfringitōte—
fut. 3rd pl.dēfringuntōdēfringuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēfringeredēfringī
perfect infinitivedēfrēgissedēfrāctum esse
future infinitivedēfrāctūrum essedēfrāctum īrī
present participledēfringēns—
perfect participle—dēfrāctus
dēfrācta, dēfrāctā, dēfrāctae, dēfrāctam, dēfrāctārum, dēfrāctās, dēfrācte, dēfrāctī, dēfrāctīs, dēfrāctō, dēfrāctōrum, dēfrāctōs
future participledēfrāctūrus
dēfrāctūra, dēfrāctūrā, dēfrāctūrae, dēfrāctūram, dēfrāctūrārum, dēfrāctūrās, dēfrāctūre, dēfrāctūrī, dēfrāctūrīs, dēfrāctūrō, dēfrāctūrōrum, dēfrāctūrōs, dēfrāctūrum
dēfringendus
dēfringundus, dēfringenda, dēfringendā, dēfringendae, dēfringendam, dēfringendārum, dēfringendās, dēfringende, dēfringendīs, dēfringendōrum, dēfringendōs
gerunddēfringendī, dēfringendō, dēfringendumsupinedēfrāctum, dēfrāctū

dē-fringo, frēgi, fractum, 3,
I. v. a., to break off; to break to pieces (rare but class.).
I. Lit.: amphoram defracto collo puram impleto, Cato R. R. 88: plantas, Varr. R. R. 1, 40, 4; cf. Verg. G. 2, 300: ramum arboris, Cic. Caecin. 21, 60: surculum, id. de Or. 3, 28, 110: ferrum summā ab hasta, Verg. A. 11, 748: crura aut cervices sibi, Plaut. Mil. 3, 1, 126; so, lumbos, id. Stich. 1, 3, 37: caput ei testatim, Juventius ap. Charis. p. 196 P.; cf.: caput ei hoc patibulo, Titin. ap. Non. 366, 18.—
II. Trop.: id unum bonum est, quod numquam defringitur, is never destroyed, Sen. Ep. 92; Apul. Flor. 3, p. 355, 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēfringō

Latin dē- Proto-Indo-European *bʰreg- Proto-Indo-European *-né- Latin frangō Latin dēfringō From dē- (“from, off”) + frangō (“to break”).

Quick answers

What does dēfringō mean in Latin?
dēfringō, a verb, means “to break off (destroy by breaking)”.
What are the principal parts of dēfringō?
dēfringō, dēfringere, dēfrēgī, dēfrāctum (third conjugation).
How do you pronounce dēfringō?
In classical Latin, [deːˈfrɪŋ.ɡoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈfriŋ.ɡo].
Where does dēfringō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēfringō.