noun · femininethird declension
dēfōrmātiō
dēfōrmātiō f (genitive dēfōrmātiōnis)
Meaning
- deforming, defacing, disfigurement
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | dēfōrmātiō | dēfōrmātiōnēs |
| genitive | dēfōrmātiōnis | dēfōrmātiōnum |
| dative | dēfōrmātiōnī | dēfōrmātiōnibus |
| accusative | dēfōrmātiōnem | dēfōrmātiōnēs |
| ablative | dēfōrmātiōne | dēfōrmātiōnibus |
| vocative | dēfōrmātiō | dēfōrmātiōnēs |
dēformātĭo, ōnis, f. 2. deformo,
I. a deforming, disfiguring, defacing:
tantae majestatis, Liv. 9, 5 fin.: manus, Cod. Theod. 7, 13, 4; 15, 1, 19.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēfōrmātiō ōnis, f
2 deformo, a deforming, disfiguring, defacing : tantae maiestatis, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin dēfōrmātiō From dēfōrmō (“to deform”) + -tiō.
Descendants
- Catalandeformació
- Englishdeformation
- Frenchdéformation
- Romaniandeformațiefrom French déformation
- Italiandeformazione
- Portuguesedeformação
- Spanishdeformación
- Turkishdeformasyonfrom French déformation
- Russianдеформа́ция