LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

dēdō

dēdō (present infinitive dēdere, perfect active dēdidī, supine dēditum)
Classical[ˈdeː.doː]Ecclesiastical[ˈdɛː.do]

Meaning

  1. transitiveto hand over, surrender, give up, consign, deliver, yield, abandon
  2. to devote, dedicate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēdōdēdēbamdēdamdēdidīdēdideramdēdiderō
2nd sg.dēdisdēdēbāsdēdēsdēdidistīdēdiderāsdēdideris
3rd sg.dēditdēdēbatdēdetdēdiditdēdideratdēdiderit
1st pl.dēdimusdēdēbāmusdēdēmusdēdidimusdēdiderāmusdēdiderimus
2nd pl.dēditisdēdēbātisdēdētisdēdidistisdēdiderātisdēdideritis
3rd pl.dēduntdēdēbantdēdentdēdidērunt
dēdidēre
dēdiderantdēdiderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēdamdēderemdēdiderimdēdidissem
2nd sg.dēdāsdēderēsdēdiderīsdēdidissēs
3rd sg.dēdatdēderetdēdideritdēdidisset
1st pl.dēdāmusdēderēmusdēdiderīmusdēdidissēmus
2nd pl.dēdātisdēderētisdēdiderītisdēdidissētis
3rd pl.dēdantdēderentdēdiderintdēdidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēdordēdēbardēdar
2nd sg.dēderis
dēdere
dēdēbāris
dēdēbāre
dēdēris
dēdēre
3rd sg.dēditurdēdēbāturdēdētur
1st pl.dēdimurdēdēbāmurdēdēmur
2nd pl.dēdiminīdēdēbāminīdēdēminī
3rd pl.dēdunturdēdēbanturdēdentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēdardēderer
2nd sg.dēdāris
dēdāre
dēderēris
dēderēre
3rd sg.dēdāturdēderētur
1st pl.dēdāmurdēderēmur
2nd pl.dēdāminīdēderēminī
3rd pl.dēdanturdēderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēdedēdere
pres. 2nd pl.dēditedēdiminī
fut. 2nd sg.dēditōdēditor
fut. 3rd sg.dēditōdēditor
fut. 2nd pl.dēditōte—
fut. 3rd pl.dēduntōdēduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēderedēdī
perfect infinitivedēdidissedēditum esse
future infinitivedēditūrum essedēditum īrī
present participledēdēns—
perfect participle—dēditus
dēdita, dēditā, dēditae, dēditam, dēditārum, dēditās, dēditī, dēditōrum, dēditōs
future participledēditūrus
dēditūra, dēditūrā, dēditūrae, dēditūram, dēditūrārum, dēditūrās, dēditūre, dēditūrī, dēditūrīs, dēditūrō, dēditūrōrum, dēditūrōs, dēditūrum
dēdendus
dēdundus, dēdenda, dēdendā, dēdendae, dēdendam, dēdendārum, dēdendās, dēdende, dēdendīs, dēdendōrum, dēdendōs
gerunddēdendī, dēdendō, dēdendumsupinedēditum, dēditū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ventri deditum esse
to be the slave of one's appetite.
vino deditum esse, indulgere
to be given to drink.
vita omnibus flagitiis, vitiis dedita
a life defiled by every crime.
de industria, dedita opera (opp. imprudens)
designedly; intentionally.

dē-do, dĭdi, dĭtum (
I. infin. pass. parag.: dedier, Liv. 1, 32), 3, v. a., lit., to give away, give up from one's self; hence, with respect to the term. ad quem, to give up any thing to one, to surrender, deliver, consign, yield (stronger than do, q. v.—freq. and class.).
I. Lit.
A. In gen.: ancillas, Ter. Hec. 5, 2, 7; cf.: aliquem in pistrinum, id. Andr. 1, 2, 28: aliquem hostibus in cruciatum, Caes. B. G. 7, 71, 3; so, ad supplicium, Liv. 1, 5: ad exitium, Tac. A. 1, 32; id. H. 2, 10: ad necem, Liv. 9, 4; for which neci, Verg. G. 4, 90; Ov. F. 4, 840: telis militum, Cic. Mil. 1, 2: aliquem istis, Cic. Verr. 2, 4, 42: mihi iratae infamem juvencum, Hor. Od. 3, 27, 46: Assyrios cineri odores, impart, devote, Tib. 1, 3, 7.—
B. Esp., milit. t. t., to deliver up, surrender some one or something to the enemy; and with se, to surrender one's self, capitulate: INIVSTE IMPIEQVE ILLOS HOMINES ILLASQVE RES DEDIER, an old formula in Liv. 1, 32: urbem, agrum, aras, focos seque uti dederent, Plaut. Am. 1, 1, 71: eos, qui sibi Galliaeque bellum intulisset, sibi dedere, Caes. B. G. 4, 16, 3: so, auctores belli, Liv. 9, 1: eum hostibus, Suet. Caes. 24: Cirtam, Sall. J. 35, 1: Ambiani se suaque omnia sine mora dediderunt, Caes. B. G. 2, 15, 2: se suaque omnia Caesari, id. ib. 3, 16, 4; id. B. C. 3, 11 fin.: se alicui, id. B. G. 2, 15 fin.; 2, 28, 2; id. B. C. 2, 44, 1; 3, 28, 4 et saep.: se in ditionem atque in arbitratum Thebano poplo, Plaut. Am. 1, 1, 102; Liv. 7, 31; 26, 33: incolumitatem deditis pollicebatur, Caes. B. C. 3, 28, 2; Tac. Agr. 16 al.: se, without dat., Caes. B. C. 2, 22; Liv. 42, 8 et saep.
II. Trop.
A. In gen., to give up, yield, devote, dedicate; and with se, to give up, apply, devote, dedicate one's self (esp. freq. in Cic.): Davo ego istuc dedam jam negoti, Ter. Andr. 5, 4, 50: membra molli somno, Lucr. 3, 113: aures suas poetis, Cic. Arch. 10 fin.: animum sacris, Liv. 1, 31 al.: aliquem cupiditati crudelitatique alicujus, Cic. Quint. 18 fin.; so, filiam (Verginiam) libidini App. Claudii, id. Fin. 2, 20 fin.; ef. Tac. A. 3, 23: collegam liberto, id. ib. 16, 10: tuus sum, tibi dedo operam, Plaut. Bacch. 1, 1, 60; cf.: ubi ei dediderit operas, id. ib. 11 al.: corpora paupertate dedita morti, Lucr. 6, 1255: se totum Catoni, Cic. Rep. 2, 1; cf.: cui (sc. patriae) nos totos dedere ... debemus, id. Leg. 2, 2, 5; cf.: se toto animo huic discendi delectationi, id. Tusc. 5, 39 fin.: se penitus musicis, id. de Or. 1, 3, 10: se literis, id. Q. Fr. 3, 5, 4: se ei studio, id. de Or. 3, 15, 57: se doctrinae, id. Off. 1, 21, 71; Quint. 10, 2, 23; 11, 1, 35: se amicitiae eorum, Caes. B. G. 3, 22, 2 al.: ne me totum aegritudini dedam, Cic. Att. 9, 4; so, se totos libidinibus, id. Tusc. 1, 30; id. Or. 43, 148; id. Tusc. 2, 21, 48 et saep.: cum se ad audiendum, legendum scribendumque dediderit, Cic. de Or. 1, 21, 95: dede neci, Verg. G. 4, 90; Ov. H. 14, 125; id. F. 4, 840: se ad literas memoriasque veteres, Gell. 2, 21, 6: cum se doctrinae penitus dedidissent, Lact. 1, 1, 1.—Absol.: dediderim periculis omnibus, Cic. Fragm. ap. Quint. 9, 3, 45.—
b. dēdĭta ŏpĕra, adverb., purposely, designedly, intentionally, Plaut. Trin. 1, 2, 29; Ter. Eun. 5, 2, 2; Afran. ap. Non. 433, 30; Cic. Att. 10, 3; Liv. 2, 29; 2, 51; Col. 12, 4, 5; in the order opera dedita, Cic. de Or. 3, 50, 193; and in MSS. ellipt., dedita, id. Att. 15, 4, 4; cf. dedita, ἐπιτηδές, Gloss. —
B. In Partic.: manus, for the usual dare manus, to give up, to yield: si tibi vera videntur, dede manus; aut, si falsum est, accingere contra, Lucr. 2, 1043.—Hence, dēdĭtus, a, um, P. a. (acc. to no. II. A.), given up to, addicted, devoted to something; eager, assiduous, diligent (class.; esp. freq. in Cic.).
(a). With dat.: hoc magis sum Publio deditus, quod, etc., Cic. Fam. 5, 8, 4; cf.: nimis equestri ordini deditus, id. Brut. 62, 223: eorum voluntati et gratiae deditus fuit, Cic. Verr. 2, 3, 24: his studiis, id. de Or. 1, 13, 57; id. Arch. 6, 12: studio literarum, id. Brut. 21, 79: literis, id. Fam. 1, 7 fin.: artibus, id. de Or. 1, 1, 2; cf. id. Cael. 30, 72; Liv. 1, 57: nec studio citharae nec Musae deditus ulli, Hor. S. 2, 3, 105 al.: animus libidini deditus, Cic. Cael. 19, 45: vitiis flagitiisque omnibus, id. Rosc. Am. 13 fin.: ventri atque somno, Sall. C. 2, 8; cf.: somno ciboque, Tac. G. 15: corporis gaudiis, Sall. J. 2, 4; cf. id. ib. 85, 41: quaestui atque sumptui, id. Cat. 13 fin.; Suet. Vit. 13: agriculturae, Vulg. 2 Par. 26, 10: vino, id. 2 Tim. 3, 8.—Comp.: uxoribus deditior, Eutr. 10, 15.—Sup.: ab optimo certe animo ac deditissimo tibi, Dolab. ap. Cic. Fam. 9, 9, 1.—
(b). In Lucret. and Catull. with in: in pugnae studio quod dedita mens est, Lucr. 3, 647: in rebus animus, id. 4, 816; Catull. 61, 102.—*
(g). With an adv. of place: ubi spectaculi tempus venit deditaeque eo (sc. ad spectacula) mentes cum oculis erant, Liv. 1, 9, 10.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēdō

Latin dē- Proto-Indo-European *deh₃-redup. Proto-Indo-European *-ti Proto-Indo-European *dédeh₃ti Proto-Italic *didō Latin dō Latin dēdō From dē- + dō (“to give”).

Descendants
  • Romaniandeda

Quick answers

What does dēdō mean in Latin?
dēdō, a verb, means “to hand over, surrender, give up, consign, deliver, yield, abandon; to devote, dedicate”.
What are the principal parts of dēdō?
dēdō, dēdere, dēdidī, dēditum (third conjugation).
How do you pronounce dēdō?
In classical Latin, [ˈdeː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈdɛː.do].
Where does dēdō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēdō.