verbthird (-iō variant) conjugation
dēcutiō
dēcutiō (present infinitive dēcutere, perfect active dēcussī, supine dēcussum)
Classical[deːˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[deˈkut.t͡si.o]
Meaning
- transitiveto shake off, throw aside
Adeō tenerī rāmī sunt, ut laevī tactū digitī dēcutiantur.
The branches are so soft that they can be shaken off by the touch of a left finger. - transitiveto strike down
Conjugation
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēcutiō | dēcutiēbam | dēcutiam | dēcussī | dēcusseram | dēcusserō |
| 2nd sg. | dēcutis | dēcutiēbās | dēcutiēs | dēcussistī | dēcusserās | dēcusseris |
| 3rd sg. | dēcutit | dēcutiēbat | dēcutiet | dēcussit | dēcusserat | dēcusserit |
| 1st pl. | dēcutimus | dēcutiēbāmus | dēcutiēmus | dēcussimus | dēcusserāmus | dēcusserimus |
| 2nd pl. | dēcutitis | dēcutiēbātis | dēcutiētis | dēcussistis | dēcusserātis | dēcusseritis |
| 3rd pl. | dēcutiunt | dēcutiēbant | dēcutient | dēcussērunt dēcussēre | dēcusserant | dēcusserint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēcutiam | dēcuterem | dēcusserim | dēcussissem |
| 2nd sg. | dēcutiās | dēcuterēs | dēcusserīs | dēcussissēs |
| 3rd sg. | dēcutiat | dēcuteret | dēcusserit | dēcussisset |
| 1st pl. | dēcutiāmus | dēcuterēmus | dēcusserīmus | dēcussissēmus |
| 2nd pl. | dēcutiātis | dēcuterētis | dēcusserītis | dēcussissētis |
| 3rd pl. | dēcutiant | dēcuterent | dēcusserint | dēcussissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēcutior | dēcutiēbar | dēcutiar |
| 2nd sg. | dēcuteris dēcutere | dēcutiēbāris dēcutiēbāre | dēcutiēris dēcutiēre |
| 3rd sg. | dēcutitur | dēcutiēbātur | dēcutiētur |
| 1st pl. | dēcutimur | dēcutiēbāmur | dēcutiēmur |
| 2nd pl. | dēcutiminī | dēcutiēbāminī | dēcutiēminī |
| 3rd pl. | dēcutiuntur | dēcutiēbantur | dēcutientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēcutiar | dēcuterer |
| 2nd sg. | dēcutiāris dēcutiāre | dēcuterēris dēcuterēre |
| 3rd sg. | dēcutiātur | dēcuterētur |
| 1st pl. | dēcutiāmur | dēcuterēmur |
| 2nd pl. | dēcutiāminī | dēcuterēminī |
| 3rd pl. | dēcutiantur | dēcuterentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēcute | dēcutere |
| pres. 2nd pl. | dēcutite | dēcutiminī |
| fut. 2nd sg. | dēcutitō | dēcutitor |
| fut. 3rd sg. | dēcutitō | dēcutitor |
| fut. 2nd pl. | dēcutitōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēcutiuntō | dēcutiuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēcutere | dēcutī |
| perfect infinitive | dēcussisse | dēcussum esse |
| future infinitive | dēcussūrum esse | dēcussum īrī |
| present participle | dēcutiēns | — |
| perfect participle | — | dēcussus |
| future participle | dēcussūrus | dēcutiendus dēcutiundus |
gerunddēcutiendī, dēcutiendō, dēcutiendumsupinedēcussum, dēcussū
dē-cŭtĭo, cussi, cussum, 3, v. a. quatio,
I. to shake off, strike or beat off, cast off (not freq. till after the Aug. per.; not in Caes. or Cic.).
I. Lit.:
decussa Cydonia ramo, Prop. 3, 13 (4, 12), 27: lilia, Ov. F. 2, 707: summa papaverum capita baculo, Liv. 1, 54: olivas, Plin. 15, 3, 3, § 11: mella foliis, Verg. G. 1, 131: honorem (poet. for frondem) silvis, id. ib. 2, 404: rorem, id. ib. 4, 12: uncum mento fixum, Prop. 4, 1, 141 (5, 1, 141 M.): Victoria fulmine icta decussaque, struck down, Liv. 26, 23; cf. id. 25, 7: pinnas muri, id. 40, 45; 44, 8; cf.: partem muri arietibus, id. 32, 17: muros ariete, id. 33, 17: nidos avium sagittis, Plin. 10, 33, 50, § 97: collem decusso Labieni praesidio celeriter occupaverunt, dislodged, Auct. B. Afr. 50 fin.; cf.: decussus Capitolio, Val. Max. 1, 4, 2.—In comic lang.: ex armario argenti tantum, quantum, etc., to shake out, Plaut. Epid. 2, 3, 4.—II. Trop.: cetera aetate jam sunt decussa, shaken off, thrown aside, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 13, 1 (al. decursa):
ad id non accedes, ex quo tibi aliquid decuti doles, wrested, Sen. Cons. ad Marc. 18 8 fin.dēcŭtĭo, ire, 4, v. a. de-cutis,
I. to deprive of skin, to flay, Tert. ad Nat. 1, 14.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēcūtiō cussī, cussus, ere
de + quatio, to shake off, strike down, cast off : ense caput, O.: lilia, O.: summa papaverum capita baculo, L.: mella foliis, V.: silvis honorem (i. e. frondem), H.: turres fulminibus decussae, L.: ariete decussi muri, L.
Origins
- Proto-Indo-European*de
- Proto-Indo-European*déh₁
- Proto-Italic*dē
- Latindēcutiō
Latin dē- Latin quatiō Latin dēcutiō From dē- + quatiō (“to shake”).