LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

dēcutiō

dēcutiō (present infinitive dēcutere, perfect active dēcussī, supine dēcussum)
Classical[deːˈkʊ.ti.oː]Ecclesiastical[deˈkut.t͡si.o]

Meaning

  1. transitiveto shake off, throw aside
    Adeō tenerī rāmī sunt, ut laevī tactū digitī dēcutiantur.The branches are so soft that they can be shaken off by the touch of a left finger.
  2. transitiveto strike down

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēcutiōdēcutiēbamdēcutiamdēcussīdēcusseramdēcusserō
2nd sg.dēcutisdēcutiēbāsdēcutiēsdēcussistīdēcusserāsdēcusseris
3rd sg.dēcutitdēcutiēbatdēcutietdēcussitdēcusseratdēcusserit
1st pl.dēcutimusdēcutiēbāmusdēcutiēmusdēcussimusdēcusserāmusdēcusserimus
2nd pl.dēcutitisdēcutiēbātisdēcutiētisdēcussistisdēcusserātisdēcusseritis
3rd pl.dēcutiuntdēcutiēbantdēcutientdēcussērunt
dēcussēre
dēcusserantdēcusserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēcutiamdēcuteremdēcusserimdēcussissem
2nd sg.dēcutiāsdēcuterēsdēcusserīsdēcussissēs
3rd sg.dēcutiatdēcuteretdēcusseritdēcussisset
1st pl.dēcutiāmusdēcuterēmusdēcusserīmusdēcussissēmus
2nd pl.dēcutiātisdēcuterētisdēcusserītisdēcussissētis
3rd pl.dēcutiantdēcuterentdēcusserintdēcussissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēcutiordēcutiēbardēcutiar
2nd sg.dēcuteris
dēcutere
dēcutiēbāris
dēcutiēbāre
dēcutiēris
dēcutiēre
3rd sg.dēcutiturdēcutiēbāturdēcutiētur
1st pl.dēcutimurdēcutiēbāmurdēcutiēmur
2nd pl.dēcutiminīdēcutiēbāminīdēcutiēminī
3rd pl.dēcutiunturdēcutiēbanturdēcutientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēcutiardēcuterer
2nd sg.dēcutiāris
dēcutiāre
dēcuterēris
dēcuterēre
3rd sg.dēcutiāturdēcuterētur
1st pl.dēcutiāmurdēcuterēmur
2nd pl.dēcutiāminīdēcuterēminī
3rd pl.dēcutianturdēcuterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēcutedēcutere
pres. 2nd pl.dēcutitedēcutiminī
fut. 2nd sg.dēcutitōdēcutitor
fut. 3rd sg.dēcutitōdēcutitor
fut. 2nd pl.dēcutitōte—
fut. 3rd pl.dēcutiuntōdēcutiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēcuteredēcutī
perfect infinitivedēcussissedēcussum esse
future infinitivedēcussūrum essedēcussum īrī
present participledēcutiēns—
perfect participle—dēcussus
future participledēcussūrusdēcutiendus
dēcutiundus
gerunddēcutiendī, dēcutiendō, dēcutiendumsupinedēcussum, dēcussū

dē-cŭtĭo, cussi, cussum, 3, v. a. quatio,
I. to shake off, strike or beat off, cast off (not freq. till after the Aug. per.; not in Caes. or Cic.).
I. Lit.: decussa Cydonia ramo, Prop. 3, 13 (4, 12), 27: lilia, Ov. F. 2, 707: summa papaverum capita baculo, Liv. 1, 54: olivas, Plin. 15, 3, 3, § 11: mella foliis, Verg. G. 1, 131: honorem (poet. for frondem) silvis, id. ib. 2, 404: rorem, id. ib. 4, 12: uncum mento fixum, Prop. 4, 1, 141 (5, 1, 141 M.): Victoria fulmine icta decussaque, struck down, Liv. 26, 23; cf. id. 25, 7: pinnas muri, id. 40, 45; 44, 8; cf.: partem muri arietibus, id. 32, 17: muros ariete, id. 33, 17: nidos avium sagittis, Plin. 10, 33, 50, § 97: collem decusso Labieni praesidio celeriter occupaverunt, dislodged, Auct. B. Afr. 50 fin.; cf.: decussus Capitolio, Val. Max. 1, 4, 2.—In comic lang.: ex armario argenti tantum, quantum, etc., to shake out, Plaut. Epid. 2, 3, 4.—
II. Trop.: cetera aetate jam sunt decussa, shaken off, thrown aside, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 13, 1 (al. decursa): ad id non accedes, ex quo tibi aliquid decuti doles, wrested, Sen. Cons. ad Marc. 18 8 fin.
dēcŭtĭo, ire, 4, v. a. de-cutis,
I. to deprive of skin, to flay, Tert. ad Nat. 1, 14.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēcutiō

Latin dē- Latin quatiō Latin dēcutiō From dē- + quatiō (“to shake”).

Quick answers

What does dēcutiō mean in Latin?
dēcutiō, a verb, means “to shake off, throw aside; to strike down”.
What are the principal parts of dēcutiō?
dēcutiō, dēcutere, dēcussī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce dēcutiō?
In classical Latin, [deːˈkʊ.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈkut.t͡si.o].
Where does dēcutiō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēcutiō.