LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

dēcursus

dēcursus m (genitive dēcursūs)

Meaning

  1. running down, downward course, descent; declivity
  2. hostile attack

Declension

declension
formsingularplural
nominativedēcursusdēcursūs
genitivedēcursūsdēcursuum
dativedēcursuīdēcursibus
accusativedēcursumdēcursūs
ablativedēcursūdēcursibus
vocativedēcursusdēcursūs

dēcursus, a, um, Part., from decurro.
dēcursus, ūs, m. decurro,
I. a running down, downward course, descent; declivity (class.).
I. Lit.
A. In gen.: montibus ex altis magnus decursus aquaï, Lucr. 1, 284; 5, 264; 944; Ov. M. 15, 266: rapidus (amnium), Verg. A. 12, 523: navium, Frontin. Strat. 1, 5, 6: planitiei, descent, inclination, Auct. B. Hisp. 29; hence concr., a descending aqueduct, Vitr. 8, 7: secus decursus aquarum, Vulg. Psa. 1, 3. —
B. In partic.
1. Milit. t. t., a manœuvring, evolution, hostile attack, Liv. 1, 27; 42, 52; Tac. A. 2, 55; 12, 55; Frontin. Strat. 2, 2, 2 al.—
b. Transf., a running in armor, περιδρομή, on the occasion of a festival, Liv. 40, 9; Pers. 6, 61; Gell. 7, 3, 52; cf. decurro and decursio.—
2. The completion, end of a course: destitit ante decursum, neque eo secius coronatus est, Suet. Ner. 24.—
II. Trop.
A. In gen., a course: facilior erit mihi quasi decursus mei temporis, a course, career, Cic. Fam. 3, 2, 2: si forensium rerum labor decursu honorum et jam aetatis flexu constitisset, i. e. after administering every grade of office, id. de Or. 1, 1, 1.—
B. Rhetor. t. t., the rhythmical movement of a verse, Quint. 9, 4, 115; 11, 2, 25.

Origins

Perfect passive participle of dēcurrō.

Quick answers

What does dēcursus mean in Latin?
dēcursus, a noun, means “running down, downward course, descent; declivity; hostile attack”.
What is the genitive of dēcursus?
The genitive singular is dēcursūs. dēcursus is masculine, fourth declension.