LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

dēcipiō

dēcipiō (present infinitive dēcipere, perfect active dēcēpī, supine dēceptum)
Classical[deːˈkɪ.pi.oː]Ecclesiastical[deˈt͡ʃiː.pi.o]

Meaning

  1. to catch, ensnare, entrap, deceive, mislead, beguile, elude, cheat

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Fallere · Frustrari · Decipere · Circumvenire · Fraudare · Imponere

Fallere, frustrari, and imponere, mean to deceive, and effect an exchange of truth for falsehood, σφάλλειν; the fallens (σφάλλων) deceives by erroneous views; the frustrans (from ψύθος), by false hopes; the imponens, by practising on the credulity of another. Decipere and circumvenire mean to outwit, and obtain an unfair advantage, ἀπατᾶν; the decipiens, by a suddenly executed; the circumveniens, by an artfully laid plot. Fraudare (ψεύδειν) means to cheat, or injure and rob anybody by an abuse of his confidence. (v. 357.)

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.dēcipiōdēcipiēbamdēcipiamdēcēpīdēcēperamdēcēperō
2nd sg.dēcipisdēcipiēbāsdēcipiēsdēcēpistīdēcēperāsdēcēperis
3rd sg.dēcipitdēcipiēbatdēcipietdēcēpitdēcēperatdēcēperit
1st pl.dēcipimusdēcipiēbāmusdēcipiēmusdēcēpimusdēcēperāmusdēcēperimus
2nd pl.dēcipitisdēcipiēbātisdēcipiētisdēcēpistisdēcēperātisdēcēperitis
3rd pl.dēcipiuntdēcipiēbantdēcipientdēcēpērunt
dēcēpēre
dēcēperantdēcēperint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.dēcipiamdēciperemdēcēperimdēcēpissem
2nd sg.dēcipiāsdēciperēsdēcēperīsdēcēpissēs
3rd sg.dēcipiatdēciperetdēcēperitdēcēpisset
1st pl.dēcipiāmusdēciperēmusdēcēperīmusdēcēpissēmus
2nd pl.dēcipiātisdēciperētisdēcēperītisdēcēpissētis
3rd pl.dēcipiantdēciperentdēcēperintdēcēpissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.dēcipiordēcipiēbardēcipiar
2nd sg.dēciperis
dēcipere
dēcipiēbāris
dēcipiēbāre
dēcipiēris
dēcipiēre
3rd sg.dēcipiturdēcipiēbāturdēcipiētur
1st pl.dēcipimurdēcipiēbāmurdēcipiēmur
2nd pl.dēcipiminīdēcipiēbāminīdēcipiēminī
3rd pl.dēcipiunturdēcipiēbanturdēcipientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.dēcipiardēciperer
2nd sg.dēcipiāris
dēcipiāre
dēciperēris
dēciperēre
3rd sg.dēcipiāturdēciperētur
1st pl.dēcipiāmurdēciperēmur
2nd pl.dēcipiāminīdēciperēminī
3rd pl.dēcipianturdēciperentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.dēcipedēcipere
pres. 2nd pl.dēcipitedēcipiminī
fut. 2nd sg.dēcipitōdēcipitor
fut. 3rd sg.dēcipitōdēcipitor
fut. 2nd pl.dēcipitōte—
fut. 3rd pl.dēcipiuntōdēcipiuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivedēciperedēcipī
perfect infinitivedēcēpissedēceptum esse
future infinitivedēceptūrum essedēceptum īrī
present participledēcipiēns—
perfect participle—dēceptus
dēcepta, dēceptā, dēceptae, dēceptam, dēceptārum, dēceptās, dēcepte, dēceptī, dēceptīs, dēceptō, dēceptōrum, dēceptōs
future participledēceptūrus
dēceptūra, dēceptūrā, dēceptūrae, dēceptūram, dēceptūrārum, dēceptūrās, dēceptūre, dēceptūrī, dēceptūrīs, dēceptūrō, dēceptūrōrum, dēceptūrōs, dēceptūrum
dēcipiendus
dēcipiundus, dēcipienda, dēcipiendā, dēcipiendae, dēcipiendam, dēcipiendārum, dēcipiendās, dēcipiende, dēcipiendīs, dēcipiendōrum, dēcipiendōs
gerunddēcipiendī, dēcipiendō, dēcipiendumsupinedēceptum, dēceptū

dē-cĭpĭo, cēpi, ceptum, 3, v. a. capio, primarily signifies to catch away, catch up, seize an animal while running, fleeing, etc. (whence decipula, a snare, trap); but occurs only in the trop. sense (acc. to capio,
I. no. II. B.), to catch, ensnare, entrap, beguile, elude, deceive, cheat (for syn. cf.: fraudo, emungo, circumscribo, circumvenio, frustror, verba do, impono, fallo): fiunt transennae ubi decipiuntur dolis, etc., Plaut. Rud. 4, 7, 9 sq.: ita decipiemus fovea lenonem Lycum, id. Poen. 1, 1, 59; id. Amph. 1, 1, 268 et saep.: eo deceptum, quod neque, etc., Caes. B. G. 1, 14: T. Roscius novem homines honestissimos ... induxit, decepit, omni fraude et perfidia fefellit, Cic. Rosc. Am. 40, 117; cf.: illa amphibolia, quae Croesum decepit, vel Chrysippum potuisset fallere, id. Div. 2, 56 fin.; Verg. A. 4, 17 al.: homines imperitos et per colloquium deceptos crudelissime interfecisse, Caes. B. C. 1, 85, 3; so per aliquid, id. ib. 3, 82 fin.; Liv. 1, 9 al.: in nullo verbo eum memoria decepit, Sen. Contr. 1. Praef. 18: jam semel in prima spe deceptos, Liv. 36, 40; for which spe affinitatis deceptum, Suet. Tib. 65; cf.: deceptus nocte, Quint. 4, 2, 71: cupidine falso, Hor. S. 1, 1, 61: specie recti, id. A. P. 25 et saep.: amatorem amicae decipiunt vitia, id. S. 1, 3, 38.—Poet., in Gr. construction: Prometheus dulci laborum decipitur sono, is beguiled of his sufferings (i. e. forgets his sufferings, being beguiled with sweet melody), Hor. Od. 2, 13, 38.—
b. Of inanimate objects: exspectationibus decipiendis, Cic. de Or. 2, 71, 289; cf.: quo opinio decipitur, Quint. 6, 3, 64: oculos, Ov. R. Am. 346; cf. id. M. 3, 431: nervos, Pers. 4, 45: volatile pecus facile custodiam pastoris decipit, Col. 8, 4, 3: judicium error, Ov. Pont. 3, 9, 11: specimen istud virtutis, Liv. 8, 7: sic tamen absumo decipioque diem, Ov. Tr. 4, 10, 114; cf. id. H. 19, 55 Loers.; Stat. Silv. 4, 4, 19; Plin. 16, 43, 84, § 233: quomodo vinum potantem decipit, Vulg. Hab. 2, 5.—
2. Absol.: victima deceptus decipientis ero, Ov. Am. 3, 3, 22: ab tergo et super caput decepere insidiae, Liv. 22, 4; Plin. 18, 24, 56, § 204.

Origins

  1. Proto-Indo-European*de
  2. Proto-Indo-European*déh₁
  3. Proto-Italic*dē
  4. Latindēcipiō

Latin dē- substratebor.? Proto-Indo-European *kap- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *kapyéti Proto-Italic *kapjō Archaic Latin kapiō Latin capiō Latin dēcipiō From dē- + capiō (“capture, take”).

Northern Gallo-Romance
  • Frenchdécevoirfrom Old French decevoir
  • Englishdeceivefrom Old French decevoir
  • Franco-Provençaldècêvre
  • Franco-Provençaldècevêr
  • Scotsdeceivefrom Old French decevoir
  • Scotsdesavefrom Old French decevoir
Southern Gallo-Romance
  • Catalandecebre
  • Occitandecebre
Ibero-Romance
  • Spanishdecebir
  • Old Galician-Portuguesedeceber

Quick answers

What does dēcipiō mean in Latin?
dēcipiō, a verb, means “to catch, ensnare, entrap, deceive, mislead, beguile, elude, cheat”.
What are the principal parts of dēcipiō?
dēcipiō, dēcipere, dēcēpī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce dēcipiō?
In classical Latin, [deːˈkɪ.pi.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [deˈt͡ʃiː.pi.o].
Where does dēcipiō come from?
Proto-Indo-European *de → Proto-Indo-European *déh₁ → Proto-Italic *dē → Latin dēcipiō.