noun · neuterthird declension
dēcermina
dēcermina n pl (genitive dēcerminum)
Classical[deːˈkɛr.mɪ.na]Ecclesiastical[deˈt͡ʃɛr.mi.na]
Meaning
- leaves and boughs cut off
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | — | dēcermina |
| genitive | — | dēcerminum |
| dative | — | dēcerminibus |
| accusative | — | dēcermina |
| ablative | — | dēcerminibus |
| vocative | — | dēcermina |
dēcermĭna, um, n. decerpo,
I. leaves and boughs plucked off; decermina dicuntur quae decerpuntur purgandi causa, Paul. ex Fest. p. 72, 7 Müll.; hence Trop.: Fortunae, i. e. beggars, qs. the refuse of Fortune, App. M. 1, p. 104, 29.
Origins
From dēcerpō (“to pluck off”) + -men. Attested once in Apuleius. For similar formations with similar meaning, confer putāmen, resegmen.