verbfirst conjugation
dēbilitō
dēbilitō (present infinitive dēbilitāre, perfect active dēbilitāvī, supine dēbilitātum)
Classical[deːˈbɪ.lɪ.toː]Ecclesiastical[deˈbiː.li.to]
Meaning
- to cripple or maim
- to debilitate, unnerve, disable or weaken
Latīnē defined in Latin in our graded readers
īnfirmum faciō, frangōdēbilitō -āre — in Epistulae, ch. 12
weaken
dēbilitō -āre — in De Bello Gallico III
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēbilitō | dēbilitābam | dēbilitābō | dēbilitāvī | dēbilitāveram | dēbilitāverō dēbilitārō |
| 2nd sg. | dēbilitās | dēbilitābās | dēbilitābis | dēbilitāvistī dēbilitāstī | dēbilitāverās dēbilitārās | dēbilitāveris |
| 3rd sg. | dēbilitat | dēbilitābat | dēbilitābit | dēbilitāvit | dēbilitāverat dēbilitārat | dēbilitāverit dēbilitārit |
| 1st pl. | dēbilitāmus | dēbilitābāmus | dēbilitābimus | dēbilitāvimus | dēbilitāverāmus | dēbilitāverimus dēbilitārimus |
| 2nd pl. | dēbilitātis | dēbilitābātis | dēbilitābitis | dēbilitāvistis dēbilitāstis | dēbilitāverātis dēbilitārātis | dēbilitāveritis dēbilitāritis |
| 3rd pl. | dēbilitant | dēbilitābant | dēbilitābunt | dēbilitāvērunt dēbilitāvēre, dēbilitārunt | dēbilitāverant dēbilitārant | dēbilitāverint dēbilitārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēbilitem | dēbilitārem | dēbilitāverim dēbilitārim | dēbilitāvissem dēbilitāssem |
| 2nd sg. | dēbilitēs | dēbilitārēs | dēbilitāverīs | dēbilitāvissēs dēbilitāssēs |
| 3rd sg. | dēbilitet | dēbilitāret | dēbilitāverit dēbilitārit | dēbilitāvisset dēbilitāsset |
| 1st pl. | dēbilitēmus | dēbilitārēmus | dēbilitāverīmus dēbilitārīmus | dēbilitāvissēmus dēbilitāssēmus |
| 2nd pl. | dēbilitētis | dēbilitārētis | dēbilitāverītis dēbilitārītis | dēbilitāvissētis dēbilitāssētis |
| 3rd pl. | dēbilitent | dēbilitārent | dēbilitāverint dēbilitārint | dēbilitāvissent dēbilitāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | dēbilitor | dēbilitābar | dēbilitābor |
| 2nd sg. | dēbilitāris dēbilitāre | dēbilitābāris dēbilitābāre | dēbilitāberis dēbilitābere |
| 3rd sg. | dēbilitātur | dēbilitābātur | dēbilitābitur |
| 1st pl. | dēbilitāmur | dēbilitābāmur | dēbilitābimur |
| 2nd pl. | dēbilitāminī | dēbilitābāminī | dēbilitābiminī |
| 3rd pl. | dēbilitantur | dēbilitābantur | dēbilitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | dēbiliter | dēbilitārer |
| 2nd sg. | dēbilitēris dēbilitēre | dēbilitārēris dēbilitārēre |
| 3rd sg. | dēbilitētur | dēbilitārētur |
| 1st pl. | dēbilitēmur | dēbilitārēmur |
| 2nd pl. | dēbilitēminī | dēbilitārēminī |
| 3rd pl. | dēbilitentur | dēbilitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | dēbilitā | dēbilitāre |
| pres. 2nd pl. | dēbilitāte | dēbilitāminī |
| fut. 2nd sg. | dēbilitātō | dēbilitātor |
| fut. 3rd sg. | dēbilitātō | dēbilitātor |
| fut. 2nd pl. | dēbilitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | dēbilitantō | dēbilitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | dēbilitāre | dēbilitārī |
| perfect infinitive | dēbilitāvisse dēbilitāsse | dēbilitātum esse |
| future infinitive | dēbilitātūrum esse | dēbilitātum īrī |
| present participle | dēbilitāns | — |
| perfect participle | — | dēbilitātus dēbilitāta, dēbilitātā, dēbilitātae, dēbilitātam, dēbilitātārum, dēbilitātās, dēbilitātī, dēbilitātōrum, dēbilitātōs |
| future participle | dēbilitātūrus dēbilitātūra, dēbilitātūrā, dēbilitātūrae, dēbilitātūram, dēbilitātūrārum, dēbilitātūrās, dēbilitātūre, dēbilitātūrī, dēbilitātūrīs, dēbilitātūrō, dēbilitātūrōrum, dēbilitātūrōs, dēbilitātūrum | dēbilitandus dēbilitanda, dēbilitandā, dēbilitandae, dēbilitandam, dēbilitandārum, dēbilitandās, dēbilitande, dēbilitandīs, dēbilitandōrum, dēbilitandōs |
gerunddēbilitandī, dēbilitandō, dēbilitandumsupinedēbilitātum, dēbilitātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- metu fractum et debilitatum, perculsum esse
- to be completely prostrated by fear.
- aegritudine afflictum, debilitatum esse, iacēre
- to be bowed down, prostrated by grief.
- animus frangitur, affligitur, percellitur, debilitatur
- their spirits are broken.
dēbĭlĭto, āvi, ātum, 1, v. a. debilis,
I. to lame, cripple, maim; to debilitate, unnerve, disable, weaken (freq. and class.).
I. Lit.
a. Of personal objects:
gladiatores, qui debilitati fuerint, Gai. Inst. 3, § 146: contusi ac debilitati inter saxa rupesque, Liv. 21, 40: corpore debilitantur (saucii), Cic. Caecin. 15, 42: casu debilitatus, Tac. A. 4, 63: lapsu debilitatus, * Suet. Aug. 43 (cf. shortly after, qui et ipse crus fregerat): qui filium debilitavit, ut inhabilis militiae sit, Dig. 49, 16, 4, § 12; Ov. M. 13, 112: natantium manus lacerabant, donec debilitati, etc., Curt. 4, 3, 5.—b. Of inanimate objects:
membra, quae debilitavit lapidibus, fustibus, Cic. Fl. 30, 73: vim ferro ac viribus, id. Marc. 3: lingua Debilitata malis, * Lucr. 6, 1150: opes adversariorum debilitatae, Nep. Ages. 5, 2: cibum etiam saepe subtrahunt, ut fame debilitetur eculeorum nimis effrenata vis, Cic. Hortens. Frag. 78 Bait. (Non., p. 105, 7).—Poet.: (hiems) quae nunc oppositis debilitat pumicibus mare Tyrrhenum, i. e. breaks its waves ( = collidit), Hor. Od. 1, 11, 5.II. Trop.
a. Of personal objects: quo metu debilitaret nostros, Varr. ap. Non. 163, 30:
simulac me fractum ac debilitatum metu viderit, Cic. de Or. 1, 26, 121; cf.: hunc cum afflictum, debilitatum, maerentem, viderem, id. ib. 2, 47, 195: recitatis literis debilitatus atque abjectus, conscientia convictus, repente conticuit, disheartened, id. Cat. 3, 5, 10: victi debilitantur animosque demittunt, id. Fin. 5, 15, 42: sin aestivorum timor te debilitat, id. Fam. 7, 14: quosdam continet metus, quosdam debilitat, Quint. 1, 3, 6 et saep.: debilitati a jure cognoscendo, i. e. dispirited, discouraged ( = deterriti), Cic. de Or. 2, 33, 142 (cf. shortly before, a discendo deterrent).—b. Of inanimate objects:
membrum reip. fractum debilitatumque, Cic. Fam. 5, 13, 3: animos, id. Lael. 7; so Nep. Dat. 6: animum luctu, metu, Cic. Planc. 42, 103: nimis effrenatam vim fame, id. fragm. ap. Non. 105, 11; cf.: vires animi (senectus), * Verg. A. 9, 611: fortitudinem, magnitudinem animi, patientiam (dolor), Cic. Tusc. 5, 27, 76: veritatem multis incommodis, id. Quint. 1, 4: spem meam, id. Att. 5, 4 et saep.: versus, id. de Or. 3, 50: debilitatur ac frangitur eloquentia, Tac. Or. 39.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
dēbilitō āvi, ātus, āre
debilis, to lame, cripple, maim, debilitate, unnerve, disable, weaken : debilitati inter saxa, L.: corpore debilitantur (saucii): vim ferro: opes adversariorum debilitatae, N.: Debilitaturum quid te petis munus, O.—Poet.: oppositis pumicibus mare, i. e. dashes , H.—Fig., to weaken, break, crush, cripple, disable : hunc debilitatum viderem: recitatis litteris debilitatus, disheartened : debilitati a iure cognoscendo, helpless to discern : membrum rei p. debilitatum: animum luctu: senectus Debilitat virīs animi, V.: versūs.
Origins
From dēbilis (“laim, injured; weak”) + -itō; compare nōbilitō, *cupidietō (source of French convoiter).
Descendants
- Catalandebilitar
- Frenchdébiliter
- Romaniandebilitafrom French débiliter
- Italiandebilitare
- Portuguesedebilitar
- Spanishdebilitar
- Englishdebilitate
- Galiciandebilitar
In English words that came into English from dēbilitō
- debilitatedēbilitō