LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

cūnctātor

cūnctātor m (genitive cūnctātōris)
Classical[kuːŋkˈtaː.tɔr]Ecclesiastical[kuŋkˈtaː.tor]

Meaning

  1. delayer; dawdler, slowpoke

Declension

declension
formsingularplural
nominativecūnctātorcūnctātōrēs
genitivecūnctātōriscūnctātōrum
dativecūnctātōrīcūnctātōribus
accusativecūnctātōremcūnctātōrēs
ablativecūnctātōrecūnctātōribus
vocativecūnctātorcūnctātōrēs

cunctātor (cont-), ōris, m. id.,
I. one who acts with hesitation or tardiness, a delayer, loiterer, lingerer (not in Cic.); in a bad sense, Cael. ap. Cic. Fam. 8, 10, 3: cunctato ex acerrimo bellatore factus, Liv. 6, 23, 5.—In a good sense, a considerate or cautious person (magister equitum Fabium) pro cunctatore segnem, pro cauto timidum compellabat, Liv. 22, 12, 12; so with cautus, Tac. H. 2, 25: non cunctator iniqui Labdacus, Stat. Th. 3, 79; cf.: Atheniensium populum celerem et supra vires audacem esse ad conandum, Lacedaemoniorum cunctatorem, Liv. 45, 23, 15.
Cunctātor, ōris, m.,
I. a surname of the dictator Q. Fabius Maximus (prob. retained as a title of honor, from the reproach of his master of horse; v. 1. cunctator); cf. Liv. 30, 26, 9; 28, 40, 6; Quint. 8, 2, 11, and cunctor.

Origins

Proto-Indo-European *ḱenk-der. Proto-Italic *konkitos Latindenom.? Latin cūnctor Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin cūnctātor From cūnctor (“to delay; to hesitate”) + -tor.

Descendants
  • Englishcunctator
  • Italiancuntatore
  • Romaniancunctator

Quick answers

What does cūnctātor mean in Latin?
cūnctātor, a noun, means “delayer; dawdler, slowpoke”.
What is the genitive of cūnctātor?
The genitive singular is cūnctātōris. cūnctātor is masculine, third declension.
How do you pronounce cūnctātor?
In classical Latin, [kuːŋkˈtaː.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [kuŋkˈtaː.tor].