noun · femininethird declension
cūnctātiō
cūnctātiō f (genitive cūnctātiōnis)
Classical[kuːŋkˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kuŋkˈtat.t͡si.o]
Meaning
- delay; hesitation
- inactivity
- dawdling
Latīnē defined in Latin in our graded readers
mora dubitantiscūnctātiō -ōnis (f) — in Epistulae, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cūnctātiō | cūnctātiōnēs |
| genitive | cūnctātiōnis | cūnctātiōnum |
| dative | cūnctātiōnī | cūnctātiōnibus |
| accusative | cūnctātiōnem | cūnctātiōnēs |
| ablative | cūnctātiōne | cūnctātiōnibus |
| vocative | cūnctātiō | cūnctātiōnēs |
cunctātĭo (cont-), ōnis, f. cunctor,
I. a delaying, lingering, in a good or (more freq.) in a bad sense, a tarrying, delay, hesitation, doubt (subject., while mora is object.;
freq. and in good prose): danda brevis cogitationi mora ... in hac cunctatione, etc., Quint. 11, 3, 157: studium semper adsit, cunctatio absit, Cic. Lael. 13, 44: boni nescio quo modo tardiores sunt ... ita ut non numquam cunctatione ac tarditate ... otium atque dignitatem amittant, id. Sest. 47, 100: Sabini, Caes. B. G. 3, 18: sua, id. ib. 3, 24: major invadendi, Liv. 5, 41, 7; opp. temeritas, Tac. H. 3, 20; 1, 21; cf.: propior constantiae (opp.: velocitas juxta formidinem), id. G. 30 fin.: abjectā omni cunctatione adipiscendi magistratus et gerenda res publica est, Cic. Off. 1, 21, 72; freq. sine cunctatione, id. Vatin. 6, 15; Liv. 36, 14, 2; Suet. Aug. 12: nulla umquam de morte hominis cunctatio longa est, Juv. 6, 221; Plin. Ep. 1, 8, 4: pressa et decora, id. ib. 1, 22, 3; 9, 9, 2; 10, 96 (97), 1; Tac. A. 11, 9; 12, 54; 15, 2; Curt. 4, 6, 13; 8, 6, 29 al.— In plur., Quint. 9, 2, 71; Tac. A. 4, 71.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cunctātiō (cont-) ōnis, f
cunctor, a delaying, lingering, tarrying, delay, hesitation, doubt: cunctatione otium amittere: superiorum dierum Sabini, Cs.: maior invadendi, L.: insita ingenio meo, L.: propior constantiae, Ta.: abiectā cunctatione: sine cunctatione: de morte hominis, Iu. —Plur., Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cūnctātiō From cūnctor (“to delay; to hesitate”) + -tiō (noun-forming suffix).
Descendants
- Englishcunctation