LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

culpō

culpō (present infinitive culpāre, perfect active culpāvī, supine culpātum)
Classical[ˈkʊɫ.poː]Ecclesiastical[ˈkul.po]

Meaning

  1. to blame

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare

Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.culpōculpābamculpābōculpāvīculpāveramculpāverō
culpārō
2nd sg.culpāsculpābāsculpābisculpāvistī
culpāstī
culpāverās
culpārās
culpāveris
3rd sg.culpatculpābatculpābitculpāvitculpāverat
culpārat
culpāverit
culpārit
1st pl.culpāmusculpābāmusculpābimusculpāvimusculpāverāmusculpāverimus
culpārimus
2nd pl.culpātisculpābātisculpābitisculpāvistis
culpāstis
culpāverātis
culpārātis
culpāveritis
culpāritis
3rd pl.culpantculpābantculpābuntculpāvērunt
culpāvēre, culpārunt
culpāverant
culpārant
culpāverint
culpārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.culpemculpāremculpāverim
culpārim
culpāvissem
culpāssem
2nd sg.culpēsculpārēsculpāverīsculpāvissēs
culpāssēs
3rd sg.culpetculpāretculpāverit
culpārit
culpāvisset
culpāsset
1st pl.culpēmusculpārēmusculpāverīmus
culpārīmus
culpāvissēmus
culpāssēmus
2nd pl.culpētisculpārētisculpāverītis
culpārītis
culpāvissētis
culpāssētis
3rd pl.culpentculpārentculpāverint
culpārint
culpāvissent
culpāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.culporculpābarculpābor
2nd sg.culpāris
culpāre
culpābāris
culpābāre
culpāberis
culpābere
3rd sg.culpāturculpābāturculpābitur
1st pl.culpāmurculpābāmurculpābimur
2nd pl.culpāminīculpābāminīculpābiminī
3rd pl.culpanturculpābanturculpābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.culperculpārer
2nd sg.culpēris
culpēre
culpārēris
culpārēre
3rd sg.culpēturculpārētur
1st pl.culpēmurculpārēmur
2nd pl.culpēminīculpārēminī
3rd pl.culpenturculpārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.culpāculpāre
pres. 2nd pl.culpāteculpāminī
fut. 2nd sg.culpātōculpātor
fut. 3rd sg.culpātōculpātor
fut. 2nd pl.culpātōte—
fut. 3rd pl.culpantōculpantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveculpāreculpārī
perfect infinitiveculpāvisse
culpāsse
culpātum esse
future infinitiveculpātūrum esseculpātum īrī
present participleculpāns
culpante, culpantem, culpantēs, culpantī, culpantia, culpantibus, culpantis, culpantīs, culpantium
—
perfect participle—culpātus
culpāta, culpātā, culpātae, culpātam, culpātārum, culpātās, culpātī, culpātōrum, culpātōs
future participleculpātūrus
culpātūra, culpātūrā, culpātūrae, culpātūram, culpātūrārum, culpātūrās, culpātūre, culpātūrī, culpātūrīs, culpātūrō, culpātūrōrum, culpātūrōs, culpātūrum
culpandus
gerundculpandī, culpandō, culpandumsupineculpātum, culpātū

culpo, āvi, ātum, 1, v. a. culpa.
I. To reproach or blame a person or thing as wrong or faulty, to censure, reprove, disapprove, condemn (syn.: reprehendo, vitupero; opp. laudo, probo, etc.; rare; mostly post-Aug.; never in the Cic. per.).
a. With personal objects: quos modo culpavi, Ov. M. 10, 581: illum, Quint. 8, 4, 23: alium, id. 4, 2, 26: Neronem, Suet. Vit. Pers. —Pass.: laudatur (prodigus) ab his, culpatur ab illis, Hor. S. 1, 2, 11; 1, 4, 25; id. C. 4, 5, 20; Quint. 3, 6, 60: cum ob id culparetur, Suet. Caes. 72: sola est, in quā merito culpetur, pecuniae cupiditas, id. Vesp. 16 init.: num culpandus est qui coepit? Plin. Ep. 7, 17, 4; 9, 19, 8.—
b. With things as objects: hoc (opp. laudare), Plaut. Bacch. 3, 2, 13: quod, Ter. Eun. 2, 3, 96: faciem deae, Ov. M. 11, 322: versus duros (with reprehendere inertes), Hor. A. P. 446: statuas, Mart. 9, 60, 12: modum praemii poenaeve, Quint. 2, 4, 38: factum ipsum, Plin. Ep. 1, 8, 15: plura culpanda sunt quam laudanda, id. ib. 5, 8, 13.—
c. Absol.: culpetne probetne, Ov. M. 3, 256; 9, 524; Hor. S. 1, 4, 82.— Hence, subst.: culpanda, ōrum, n., things deserving censure: et probandorum et culpandorum ex iis confirmatio eosdem gradus habet, Quint. 5, 11, 7.—
II. Culpare aliquid, to declare something as a crime, to impute a fault to, to complain of, find fault with: arbore nunc aquas Culpante, etc., Hor. C. 3, 1, 31; cf.: agrorum infecunditatem, Col. 1, prooem. § 1: culpantur frustra calami, Hor. S. 2, 3, 7.—Hence, culpā-tus, a, um, P. a.
A. Worthy of reproach, blamable: Paris, Verg. A. 2, 602: culpatius esse arbitror, Gell. 11, 7, 1.—
B. Corrupted, spoiled: vinum, Macr. S. 7, 6.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin culpō From culpa + -ō.

Descendants
  • Catalanculpar
  • Portugueseculparfrom Old Galician-Portuguese culpar
  • Spanishculpar
  • Galicianculparfrom Old Galician-Portuguese culpar

Quick answers

What does culpō mean in Latin?
culpō, a verb, means “to blame”.
What are the principal parts of culpō?
culpō, culpāre, culpāvī, culpātum (first conjugation).
How do you pronounce culpō?
In classical Latin, [ˈkʊɫ.poː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkul.po].