adjectivethird-declension two-termination adjective
culpābilis
culpābilis (neuter culpābile, comparative culpabilius, adverb culpābiliter)
Classical[kʊɫˈpaː.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[kulˈpaː.bi.lis]
Meaning
- two terminationblameworthy, culpable
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | culpābilis | culpābilis | culpābile |
| genitive | culpābilis | culpābilis | culpābilis |
| dative | culpābilī | culpābilī | culpābilī |
| accusative | culpābilem | culpābilem | culpābile |
| ablative | culpābilī | culpābilī | culpābilī |
| vocative | culpābilis | culpābilis | culpābile |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | culpābilēs | culpābilēs | culpābilia |
| genitive | culpābilium | culpābilium | culpābilium |
| dative | culpābilibus | culpābilibus | culpābilibus |
| accusative | culpābilīs culpābilēs | culpābilīs culpābilēs | culpābilia |
| ablative | culpābilibus | culpābilibus | culpābilibus |
| vocative | culpābilēs | culpābilēs | culpābilia |
culpābĭlis, e, adj. culpa,
I. worthy of blame, culpable, criminal (post-class.):
aliquid (opp. laudabile), App. Mag. p. 223: opinio de diis (opp. digna), Arn. 7, p. 222. —Comp.: tanto culpabilius est, non observare quod possis, Tert. ad Uxor. 2, 1.—Adv.: culpābĭlĭter, culpably, Symm. Ep. 9, 40. —Comp., Paul. Nol. Ep. 39, 4; Cael. Aur. Acut. 3, 17, 172.Origins
Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin culpābilis From culpa (“crime, blame”) + -bilis.
Descendants
- Catalanculpable
- Frenchcoupablefrom Old French coupable
- Englishculpablefrom Old French coupable
- Italiancolpabile
- Italiancolpevole
- Portugueseculpável
- Romanianculpabil
- Spanishculpable
- Normancoupabl'yefrom Old French coupable
- Siciliancurpàvili
In English words that came into English from culpābilis
- culpableculpābilis