noun · masculinefourth declension
cruciātus
cruciātus m (genitive cruciātūs)
Meaning
- torture (or the instruments of torture)
DĀVUS: Hem, scelera! Hanc iam oportet in cruciātum hinc abripī!
DAVUS: Aha, such wickedness! This one ought to be dragged away from here to the torture!166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 785–786 - torment, suffering
- ruin, calamity, misfortune
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cruciātus | cruciātūs |
| genitive | cruciātūs | cruciātuum |
| dative | cruciātuī | cruciātibus |
| accusative | cruciātum | cruciātūs |
| ablative | cruciātū | cruciātibus |
| vocative | cruciātus | cruciātūs |
crŭcĭātus, ūs, m.,
I. torture, torment, a torturing, execution, etc. (often syn. with supplicium; freq. and class. in sing. and plur.).
I. Lit., of the body:
dedisti hodie in cruciatum Chrusalum, Plaut. Bacch. 4, 4, 36; id. Ep. 5, 1, 5; id. Ps. 3, 1, 12; Ter. And. 4, 4, 47; id. Hec. 5, 2, 7; Caes. B. G. 1, 31, 12; Cic. Verr. 2, 1, 4, § 9; 2, 5, 63, § 163; id. Rosc. Am. 41, 119; Sall. C. 51, 15; id. J. 24, 10; Liv. 29, 18, 14 Drak. N. cr.; Quint. 5, 4, 2; Ov. M. 9, 179 et saep.: cruciatu malo dignus, Plaut. Bacch. 4, 9, 132; id. Rud. 2, 6, 11.—2. Of the mind:
animi, Cic. Div. 2, 9, 23; cf.: omnes animi cruciatus et corporis, id. Cat. 4, 5, 10: confectus jam cruciatu summorum dolorum, id. Att. 11, 11, 1; Cic. Fil. ap. Cic. Fam. 16, 21, 2.— B. In gen., ruin, calamity, misfortune (esp. in curses, etc.):
maximum in malum cruciatumque insiliamus, into utter ruin, Plaut. Mil. 2, 3, 8: cum cruciatu tuo istaec hodie verba funditas, i. e. to thy ruin, misfortune, id. Am. 4, 2, 13; 2, 2, 161; id. Capt. 3, 5, 23: abi in malum cruciatum, go to the gallows, go hang, id. Aul. 3, 3, 11; id. Pers. 4, 4, 25; cf. crux, II.—II. Transf., instruments of torture:
cum ignes ardentesque laminae ceterique cruciatus admovebantur, Cic. Verr. 2, 5, 63, § 163.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cruciātus
P. of crucio.
cruciātus m
crucio, torture, torment, a torturing, execution: in cruciatum abripi, T.: in eos cruciatūs edere, Cs.: in dolore cruciatuque moriens: animi cruciatūs et corporis.—Plur, instruments of torture: laminae ceterique cruciatūs.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin cruciātus From cruciō + -tus (forming action nouns).
In English words that came into English from cruciātus
- cruciatecruciātus