noun · neutersecond declension
cruciāmentum
cruciāmentum n (genitive cruciāmentī)
Classical[krʊ.ki.aːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[kru.t͡ʃi.aˈmɛn.tum]
Meaning
- torture, torment, pain
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cruciāmentum | cruciāmenta |
| genitive | cruciāmentī | cruciāmentōrum |
| dative | cruciāmentō | cruciāmentīs |
| accusative | cruciāmentum | cruciāmenta |
| ablative | cruciāmentō | cruciāmentīs |
| vocative | cruciāmentum | cruciāmenta |
crŭcĭāmentum, i, n. id.,
I. torture, torment, pain (very rare):
vidi ego multa saepe picta quae Acherunti fierent Cruciamenta, Plaut. Capt. 5, 4, 2; id. As. 2, 2, 52: carnificum (with tormenta morborum), Cic. Phil. 11, 4, 8: ut orbitatis cruciamenta sentiret, Arn. 7, p. 43.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cruciāmentum ī, n
crucio, torture, torment: carnificum.
Origins
Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin cruciāmentum From cruciō (“crucify, torture”) + -mentum.