crīminor
Meaning
- deponentto accuse, denounce, charge
- deponentto allege, slander, defame
- deponentto reprimand, reproach
Latīnē defined in Latin in our graded readers
accūsōChoosing the right word Döderlein's Latin Synonyms
Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare
Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | crīminor | crīminābar | crīminābor | — | — | — |
| 2nd sg. | crīmināris crīmināre | crīminābāris crīminābāre | crīmināberis crīminābere | — | — | — |
| 3rd sg. | crīminātur | crīminābātur | crīminābitur | — | — | — |
| 1st pl. | crīmināmur | crīminābāmur | crīminābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | crīmināminī | crīminābāminī | crīminābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | crīminantur | crīminābantur | crīminābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | crīminer | crīminārer | — | — |
| 2nd sg. | crīminēris crīminēre | crīminārēris crīminārēre | — | — |
| 3rd sg. | crīminētur | crīminārētur | — | — |
| 1st pl. | crīminēmur | crīminārēmur | — | — |
| 2nd pl. | crīminēminī | crīminārēminī | — | — |
| 3rd pl. | crīminentur | crīminārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | crīmināre | — |
| pres. 2nd pl. | crīmināminī | — |
| fut. 2nd sg. | crīminātor | — |
| fut. 3rd sg. | crīminātor | — |
| fut. 3rd pl. | crīminantor | — |
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | crīminārī | — |
| perfect infinitive | crīminātum esse | — |
| future infinitive | crīminātūrum esse | — |
| present participle | crīmināns | — |
| perfect participle | crīminātus crīmināta, crīminātā, crīminātae, crīminātam, crīminātārum, crīminātās, crīmināte, crīminātī, crīminātīs, crīminātō, crīminātōrum, crīminātōs | — |
| future participle | crīminātūrus crīminātūra, crīminātūrā, crīminātūrae, crīminātūram, crīminātūrārum, crīminātūrās, crīminātūre, crīminātūrī, crīminātūrīs, crīminātūrō, crīminātūrōrum, crīminātūrōs, crīminātūrum | crīminandus |
hanc metui ne me criminaretur tibi, Ter. Eun. 5, 2, 16; so, aliquem alicui, Tac. Or. 42; Suet. Calig. 56; cf. under β: Q. Metellum apud populum Romanum criminatus est, bellum illum ducere, etc., Cic. Off. 3, 20, 79; cf. Liv. 1, 54, 8: Patres, id. 31, 6, 4: auctores, Quint. 1, 5, 11: inopinantem, Suet. Tib. 64 al.—quibus (contionibus) cotidie potentiam meam invidiose criminabatur, Cic. Mil. 5, 12; so, res gestas argumentando crimenve dissolvere, id. Opt. Gen. 5, 15: nescio quid de illā tribu, id. Planc. 16, 38: auctoritatem Paullini, vigorem Celsi, maturitatem Galli, Tac. H. 1, 87 fin.: rhetoricen vitiis, Quint. 2, 17, 26: humilitatem inopiamque ejus apud amicos Alexandri, Curt. 4, 1, 24: senatusconsultum absenti principi, Plin. Ep. 6, 13, 2; cf. α supra.—With acc. and inf.: de amicitiā, quam a me violatam esse criminatus est, pauca dicam, Cic. Phil. 2, 1, 3; id. Rosc. Am. 15, 44; Liv. 2, 31, 5; 2, 37, 3.— With de, Auct. Her. 2, 30, 48.—neque ego vos ultum injurias hortor ... neque discordias, ut illi criminantur, Sall. H. 3, 61, 17 Dietsch: Tiberio criminante, Suet. Calig. 7; 30.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin crīminor From crīmen + -ō.
In English words that came into English from crīminor
- criminatecrīminātus
- criminationcriminatio