LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

crīminor

crīminor (present infinitive crīminārī, perfect active crīminātus sum)
Classical[ˈkriː.mɪ.nɔr]Ecclesiastical[ˈkriː.mi.nor]
crīminātus perf. act. ptcp.

Meaning

  1. deponentto accuse, denounce, charge
  2. deponentto allege, slander, defame
  3. deponentto reprimand, reproach

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Arguere · Incusare · Culpare · Criminari · Insimulare · Deferre · Accusare

Arguere (from ἀργός) is the most general expression for any imputation of supposed or actual guilt, whether in a court of justice or not, as to tax or charge with; incusare, and the less frequent term culpare, denote only a complaint made out of a court of justice; criminari, an accusation with hostile or evil intention, in a calumnious spirit; insimulare, in an undeserved or slanderous manner, through suspicion; deferre, to impeach before a judge; accusare, to impeach in a criminal court. Cic. Lig. 4, 10. Arguis fatentem. Non est satis. Accusas eum. (ii. 163.)

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.crīminorcrīminābarcrīminābor———
2nd sg.crīmināris
crīmināre
crīminābāris
crīminābāre
crīmināberis
crīminābere
———
3rd sg.crīmināturcrīminābāturcrīminābitur———
1st pl.crīmināmurcrīminābāmurcrīminābimur———
2nd pl.crīmināminīcrīminābāminīcrīminābiminī———
3rd pl.crīminanturcrīminābanturcrīminābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.crīminercrīminārer——
2nd sg.crīminēris
crīminēre
crīminārēris
crīminārēre
——
3rd sg.crīminēturcrīminārētur——
1st pl.crīminēmurcrīminārēmur——
2nd pl.crīminēminīcrīminārēminī——
3rd pl.crīminenturcrīminārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.crīmināre—
pres. 2nd pl.crīmināminī—
fut. 2nd sg.crīminātor—
fut. 3rd sg.crīminātor—
fut. 3rd pl.crīminantor—
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecrīminārī—
perfect infinitivecrīminātum esse—
future infinitivecrīminātūrum esse—
present participlecrīmināns—
perfect participlecrīminātus
crīmināta, crīminātā, crīminātae, crīminātam, crīminātārum, crīminātās, crīmināte, crīminātī, crīminātīs, crīminātō, crīminātōrum, crīminātōs
—
future participlecrīminātūrus
crīminātūra, crīminātūrā, crīminātūrae, crīminātūram, crīminātūrārum, crīminātūrās, crīminātūre, crīminātūrī, crīminātūrīs, crīminātūrō, crīminātūrōrum, crīminātūrōs, crīminātūrum
crīminandus
gerundcrīminandī, crīminandō, crīminandumsupinecrīminātum, crīminātū

crīmĭnor, ātus, 1, v. dep. crimen, I..
(a). With a personal object, to accuse one of crime, to complain of, impeach, calumniate (rare but class.): hanc metui ne me criminaretur tibi, Ter. Eun. 5, 2, 16; so, aliquem alicui, Tac. Or. 42; Suet. Calig. 56; cf. under β: Q. Metellum apud populum Romanum criminatus est, bellum illum ducere, etc., Cic. Off. 3, 20, 79; cf. Liv. 1, 54, 8: Patres, id. 31, 6, 4: auctores, Quint. 1, 5, 11: inopinantem, Suet. Tib. 64 al.—
(b). With things as objects, to complain of, to charge with: quibus (contionibus) cotidie potentiam meam invidiose criminabatur, Cic. Mil. 5, 12; so, res gestas argumentando crimenve dissolvere, id. Opt. Gen. 5, 15: nescio quid de illā tribu, id. Planc. 16, 38: auctoritatem Paullini, vigorem Celsi, maturitatem Galli, Tac. H. 1, 87 fin.: rhetoricen vitiis, Quint. 2, 17, 26: humilitatem inopiamque ejus apud amicos Alexandri, Curt. 4, 1, 24: senatusconsultum absenti principi, Plin. Ep. 6, 13, 2; cf. α supra.—With acc. and inf.: de amicitiā, quam a me violatam esse criminatus est, pauca dicam, Cic. Phil. 2, 1, 3; id. Rosc. Am. 15, 44; Liv. 2, 31, 5; 2, 37, 3.— With de, Auct. Her. 2, 30, 48.—
(g). Absol., to accuse, criminate: neque ego vos ultum injurias hortor ... neque discordias, ut illi criminantur, Sall. H. 3, 61, 17 Dietsch: Tiberio criminante, Suet. Calig. 7; 30.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin crīminor From crīmen + -ō.

In English words that came into English from crīminor

  • criminatecrīminātus
  • criminationcriminatio

Quick answers

What does crīminor mean in Latin?
crīminor, a verb, means “to accuse, denounce, charge; to allege, slander, defame; to reprimand, reproach”.
What are the principal parts of crīminor?
crīminor, crīminārī, crīminātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce crīminor?
In classical Latin, [ˈkriː.mɪ.nɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkriː.mi.nor].