LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinethird declension

corruptor

corruptor m (genitive corruptōris)
Classical[kɔrˈrʊp.tɔr]Ecclesiastical[korˈrup.tor]

Meaning

  1. masculinecorrupter, misleader, seducer, briber

Declension

declension
formsingularplural
nominativecorruptorcorruptōrēs
genitivecorruptōriscorruptōrum
dativecorruptōrīcorruptōribus
accusativecorruptōremcorruptōrēs
ablativecorruptōrecorruptōribus
vocativecorruptorcorruptōrēs

corruptor (conr-; corrumptor, Plaut. Trin. 2, 1, 14 Ritschl), ōris, m. id.,
I. a corrupter, misleader, seducer, briber: latebricolarum hominum (amor), Plaut. Trin. 2, 1, 14: civium, id. Poen. 3, 6, 21: juventutis, Cic. Cat. 2, 4, 7: estne in corruptorem marito justior potestas? Hor. S. 2, 7, 63; cf.: virginum Vestalium, Suet. Dom. 8: nostri, Cic. Rab. Post. 3, 6; cf.: tribus venditor et corruptor, id. Planc. 16, 38.

Quick answers

What does corruptor mean in Latin?
corruptor, a noun, means “corrupter, misleader, seducer, briber”.
What is the genitive of corruptor?
The genitive singular is corruptōris. corruptor is masculine, third declension.
How do you pronounce corruptor?
In classical Latin, [kɔrˈrʊp.tɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [korˈrup.tor].