LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

corrēctiō

corrēctiō f (genitive corrēctiōnis)
Classical[kɔrˈreːk.ti.oː]Ecclesiastical[korˈrɛk.t͡si.o]

Meaning

  1. correction, amendment
  2. EcclesiasticalLatinsupport, foundation
    iustítia, et iudícium corréctio sedis eius. (Psalm 97(96)) "Justice and Judgement are the foundation of his throne."

Declension

declension
formsingularplural
nominativecorrēctiōcorrēctiōnēs
genitivecorrēctiōniscorrēctiōnum
dativecorrēctiōnīcorrēctiōnibus
accusativecorrēctiōnemcorrēctiōnēs
ablativecorrēctiōnecorrēctiōnibus
vocativecorrēctiōcorrēctiōnēs

Lewis & Short A Latin Dictionary, 1879

correctĭo (conr-), ōnis, f. corrigo,
I. an amendment, improvement, correction.
I. In gen. (rare, but in good prose): correctio et emendatio philosophiae veteris, Cic. Fin. 4, 9, 21; cf.: veteris Academiae, id. Ac. 1, 12, 43: quādam adhibita, id. Off. 3, 2, 7: morum, Suet. Tib. 42; id. Dom. 8: delicto dolere, correctione gaudere, Cic. Lael. 24, 90.—
II. Esp., as a rhet. figure, the recalling of a word in order to use a stronger or more significant one in its place, Gr. ἐπανόρθωσις, Cic. de Or. 3, 53, 204: correctio est, quae tollit id, quod dictum est, et pro eo, id, quod magis idoneum videtur, reponit, Auct. Her. 4, 26, 36; Quint. 9, 1, 30; 9, 3, 88.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincorrēctiō

Proto-Indo-European *h₃reǵ- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *h₃réǵeti Proto-Italic *regō Latin regō Latin corrigō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin corrēctiō From corrigō (“to correct”) + -tiō.

Descendants
  • Catalancorrecció
  • Englishcorrectio
  • Englishcorrection
  • Frenchcorrection
  • Italiancorrezione
  • Portuguesecorreção
  • Romaniancorecție
  • Spanishcorrección
  • Asturiancorreición
  • Dutchcorrectie