LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

cōpiōsus

cōpiōsus (feminine cōpiōsa, neuter cōpiōsum, comparative cōpiōsior, superlative cōpiōsissimus, adverb cōpiōsē)
Classical[koː.piˈoː.sʊs]Ecclesiastical[ko.piˈɔː.s̬us]

Meaning

  1. adjectivecopious, plentiful, abundant
  2. adjectiveprolific
  3. adjectiveeloquent

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Divitiæ · Opes · Gazæ · Locuples · Opulentus · Copiosus

1. Divitiæ and gazæ denote riches quite generally, as possessions and the means of satisfying one’s wishes of any sort, whereas opes, as the means of attaining higher ends, of aggrandizing one’s self, and of acquiring and maintaining influence. Divitiæ (from δεύειν) denotes the riches of a private person, like πλοῦτος; opes (opulentus, πολύς), the instrument of the statesman, or of the ambitious in political life; gazæ, the treasure of a king or prince, like θησαυροί. 2. Dives means rich in opp. to poor, Quintil. v. 10, 26, like πλούσιος; locuples (loculos πλήθων), well-off, in opp. to egens, egenus, Cic. Planc. 35. Ros. Com. 8, like ἀφνειός; opulentus and copiosus, opulent, in opp. to inops, Cic. Parad. 6. Tac. H. iii. 6, like εὔπορος. (v. 81.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecōpiōsuscōpiōsacōpiōsum
genitivecōpiōsīcōpiōsaecōpiōsī
dativecōpiōsōcōpiōsaecōpiōsō
accusativecōpiōsumcōpiōsamcōpiōsum
ablativecōpiōsōcōpiōsācōpiōsō
vocativecōpiōsecōpiōsacōpiōsum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecōpiōsīcōpiōsaecōpiōsa
genitivecōpiōsōrumcōpiōsārumcōpiōsōrum
dativecōpiōsīscōpiōsīscōpiōsīs
accusativecōpiōsōscōpiōsāscōpiōsa
ablativecōpiōsīscōpiōsīscōpiōsīs
vocativecōpiōsīcōpiōsaecōpiōsa

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

copiose dicere
to speak very fluently.
pluribus verbis, copiosius explicare, persequi aliquid
to give a full, detailed account of a thing.
fusius, uberius, copiosius disputare, dicere de aliqua re
to speak at great length on a subject, discuss very fully.
lingua graeca latinā locupletior (copiosior, uberior) est
the Greek language is a richer one than the Latin.
accipere aliquem (bene, copiose, laute, eleganter, regio apparatu, apparatis epulis)
to entertain, regale a person.

cōpĭōsus, a, um, adj. 1. copia.
I. Furnished abundantly with a thing, well supplied, having abundance, rich, copious, plentiful, abounding (in wealth, means of living, etc.) (very freq. and class., esp. in prose).
A. In gen.; constr. with abl., ab, or absol.; rarely with gen.
(a). With simple abl. or ab and abl.: tu agris, tu aedificiis, tu argento, tu familiā, tu rebus omnibus ornatus et copiosus sis, Cic. Cat. 2, 8, 18: Arion grandi pecuniā et re bonā multā coplosus, Gell. 16, 19, 7: oppidum re cibariā, id. 7, 1, 8: Bruttedius artibus honestis, Tac. A. 3, 66: locus a frumento, Cic. Att. 5, 18, 2.—
(b). Absol. (so most freq.): copiosa plane et locuples (mulier), Cic. Div. in Caecil. 17, 55: urbs, id. Arch. 3, 4: via copiosa omniumque rerum abundans, Nep. Eum. 8, 5; cf. stativa, Liv. 9, 44, 9: patrimonium, Cic. Rosc. Am. 2, 6; id. Rab. Post. 14, 38 al.: ingenium facile et copiosum, fertile in expedients, rich, Quint. 10, 1, 128: ratio loquendi, id. 2, 1, 4.—Comp.: provincia, Auct. B. Alex. 43. —Sup.: copiosissimum oppidum, Caes. B. G. 1, 23: copiosissimus ac sollertissimus hostis, * Suet. Caes. 35: cucumeres, Plin. 19, 5, 23, § 65.—
(g). With gen.: ager silvestrium caprarum, Sol. 11, 11; cf. 1. copis. —
(d). With ad: quamquam erat provincia minime copiosa ad alendos exercitus, Auct. B. Alex. 42.—
B. In partic., of an orator, or of discourse, rich in language, copious in expression, eloquent: homo copiosus ad dicendum, Cic. Caecin. 23, 64: lingua (opp. inops), id. Fin. 3, 15, 51: densior ille, hic copiosior in eloquendo, Quint. 1, 1, 106: oratores, id. 12, 5, 5: vir, Liv. 45, 25, 3: multa et varia et copiosa oratio, Cic. de Or. 2, 53, 214: loquacitas, Quint. 8, 2, 17; opp. jejunum, id. 8, 3, 49.—
II. Existing in rich abundance, copious (very rare): liquor putei, Phaedr. 4, 9, 7: varietas rerum abundat, id. 5, 6, 2: supellex verborum, Quint. 8 prooem. § 8.—Hence, cōpĭōsē, adv. (very freq.), in great abundance, copiously, abundantly, plentifully, copiously provided.
1. In gen.: sic copiose in provinciam profectus erat, ut, etc., Cic. Verr. 2, 1, 36, § 91: large et copiose comparare pastum, id. N. D. 2, 47, 121: accepti tribus tricliniis, id. Att. 13, 52, 2: senatorum urna copiose absolvit, by a large majority, id. Q. Fr. 2, 4, 6: ornatus, Cic. Verr. 2, 4, 27, § 62.—
2. Esp., of discourse, copiously, fully, at length: copiose ab eo agri cultura laudatur, Cic. Sen. 17, 59: copiose et abundanter loqui, id. de Or. 2, 35, 151: defendere causas reorum, Cic. Verr. 2, 2, 78, § 191: dicere, id. N. D. 1, 21, 58; Quint. 1, 4, 5.—Comp.: dicere, Cic. Or. 4, 14: haec omnia exsequi, Quint. 9, 3, 89.—Sup.: dicere, Cic. Clu. 10, 29; id. de Or. 1, 62, 263; id. Off. 1, 1, 4: laudare, id. de Or. 2, 10, 39: defensum esse, id. Quint. 28, 87: locus tractatur, Quint. 2, 4, 24.

Origins

From cōpia + -ōsus.

Descendants
  • Catalancopiós
  • Englishcopious
  • Frenchcopieux
  • Italiancopioso
  • Portuguesecopioso
  • Romaniancopios
  • Spanishcopioso
  • Siciliancupiusu

Quick answers

What does cōpiōsus mean in Latin?
cōpiōsus, a adjective, means “copious, plentiful, abundant; prolific; eloquent”.
How do you pronounce cōpiōsus?
In classical Latin, [koː.piˈoː.sʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ko.piˈɔː.s̬us].