LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

convocō

convocō (present infinitive convocāre, perfect active convocāvī, supine convocātum)
Classical[ˈkɔn.wɔ.koː]Ecclesiastical[ˈkɔɱ.vo.ko]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. transitiveto assemble, convene, convoke, summon, call together
    paulisper tace, dum ego mihi consilia in animum convoco et dum consuloBe quiet for a little, while I’m assembling my wits in my mind and while I’m taking counsel as to what I should doc. 206 BCE, Plautus, Miles Gloriosus 196–197
    aut qui dissipatos homines congregavit et ad societatem vitae convocavit1927 translation by J. E. King or the man who first united the scattered human units into a body and summoned them to the fellowship of social lifec. 45 BCE, Cicero, Tusculanae disputationes 1.62

Latīnē defined in Latin in our graded readers

multōs in ūnum locum vocō.
convocō -āre — in Mille Verba, Urbs et Aedificia

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.convocōconvocābamconvocābōconvocāvīconvocāveramconvocāverō
convocārō
2nd sg.convocāsconvocābāsconvocābisconvocāvistī
convocāstī
convocāverās
convocārās
convocāveris
3rd sg.convocatconvocābatconvocābitconvocāvitconvocāverat
convocārat
convocāverit
convocārit
1st pl.convocāmusconvocābāmusconvocābimusconvocāvimusconvocāverāmusconvocāverimus
convocārimus
2nd pl.convocātisconvocābātisconvocābitisconvocāvistis
convocāstis
convocāverātis
convocārātis
convocāveritis
convocāritis
3rd pl.convocantconvocābantconvocābuntconvocāvērunt
convocāvēre, convocārunt
convocāverant
convocārant
convocāverint
convocārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.convocemconvocāremconvocāverim
convocārim
convocāvissem
convocāssem
2nd sg.convocēsconvocārēsconvocāverīsconvocāvissēs
convocāssēs
3rd sg.convocetconvocāretconvocāverit
convocārit
convocāvisset
convocāsset
1st pl.convocēmusconvocārēmusconvocāverīmus
convocārīmus
convocāvissēmus
convocāssēmus
2nd pl.convocētisconvocārētisconvocāverītis
convocārītis
convocāvissētis
convocāssētis
3rd pl.convocentconvocārentconvocāverint
convocārint
convocāvissent
convocāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.convocorconvocābarconvocābor
2nd sg.convocāris
convocāre
convocābāris
convocābāre
convocāberis
convocābere
3rd sg.convocāturconvocābāturconvocābitur
1st pl.convocāmurconvocābāmurconvocābimur
2nd pl.convocāminīconvocābāminīconvocābiminī
3rd pl.convocanturconvocābanturconvocābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.convocerconvocārer
2nd sg.convocēris
convocēre
convocārēris
convocārēre
3rd sg.convocēturconvocārētur
1st pl.convocēmurconvocārēmur
2nd pl.convocēminīconvocārēminī
3rd pl.convocenturconvocārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.convocāconvocāre
pres. 2nd pl.convocāteconvocāminī
fut. 2nd sg.convocātōconvocātor
fut. 3rd sg.convocātōconvocātor
fut. 2nd pl.convocātōte—
fut. 3rd pl.convocantōconvocantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconvocāreconvocārī
perfect infinitiveconvocāvisse
convocāsse
convocātum esse
future infinitiveconvocātūrum esseconvocātum īrī
present participleconvocāns—
perfect participle—convocātus
convocāta, convocātā, convocātae, convocātam, convocātārum, convocātās, convocātī, convocātōrum, convocātōs
future participleconvocātūrus
convocātūra, convocātūrā, convocātūrae, convocātūram, convocātūrārum, convocātūrās, convocātūre, convocātūrī, convocātūrīs, convocātūrō, convocātūrōrum, convocātūrōs, convocātūrum
convocandus
gerundconvocandī, convocandō, convocandumsupineconvocātum, convocātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

omnes ad arma convocare
to issue a general call to arms.
senatum vocare, convocare
to call a meeting of the senate.
consilium habere, convocare
to hold a council of war.
convocare populi concilium and populum ad concilium
to summon an assembly of the people.
dissipatos homines in (ad) societatem vitae convocare (Tusc. 1. 25. 62)
to unite isolated individuals into a society.

con-vŏco, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to call together, to convoke, assemble; to call (esp. for consultation, to arms, etc.; class.; freq. in Cic. and the histt.).
I. Lit.: qui dissipatos homines congregavit et ad societatem vitae convocavit, Cic. Tusc. 1, 25, 62; cf.: dissipatos homines in societatem vitae, id. ib. 5, 2, 5; id. Leg. 1, 20, 53: piscatores ad se, id. Off. 3, 14, 58; cf.: principes Trevirorum ad se, Caes. B. G. 5, 4 al.: Athenis philosophos in locum unum, Cic. Leg. 1, 20, 53: auditores, id. Brut. 51, 191; Plin. 10, 55, 76, § 155: concilium, Cic. Vatin. 7, 18; Caes. B. G. 1, 40; 2, 10 et saep.: senatum, Cic. Fam. 10, 12, 3: populumque senatumque, Ov. M. 15, 591: centuriones, Caes. B. G. 3, 5: tribunos militum, id. ib. 4, 23: praefectos equitum ad concilium, id. ib. 7, 66: ad contionem, Liv. 7, 36, 9.—Also of one person: me in vestram contionem, Cic. Agr. 3, 4, 16 Zumpt (B. and K. evocaverunt); cf.: aliquos in colloquium, Curt. 9, 1, 23.—Poet.: convocat hic amnes, Ov. M. 1, 276: Noctem Noctisque deos, as if allies, id. ib. 14, 405.—
II. Trop.: paulisper tace, dum ego mihi consilia in animum convoco, Plaut. Mil. 2, 2, 42; cf.: ego de re argentariā jam senatum convocabo in corde consiliarium, id. Ep. 1, 2, 56.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconvocō

Proto-Indo-European *wekʷ-der. Proto-Indo-European *wokʷ-der. Latin vocō Latin convocō From con- + vocō (“to call, summon, invoke”).

Descendants
  • Catalanconvocar
  • Englishconvoke
  • Englishconvocate
  • Frenchconvoquer
  • Italianconvocare
  • Portugueseconvocar
  • Romanianconvoca
  • Spanishconvocar

In English words that came into English from convocō

  • convocationconvocatio
  • convokeconvocare
  • convocateconvocatus

Quick answers

What does convocō mean in Latin?
convocō, a verb, means “to assemble, convene, convoke, summon, call together”.
What are the principal parts of convocō?
convocō, convocāre, convocāvī, convocātum (first conjugation).
How do you pronounce convocō?
In classical Latin, [ˈkɔn.wɔ.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈkɔɱ.vo.ko].
Where does convocō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin convocō.
Which English words come from convocō?
English words that go back to Latin convocō include convoke, convocate and convocation.