LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

convīcior

convīcior (present infinitive convīciārī, perfect active convīciātus sum)
Classical[kɔnˈwiː.ki.ɔr]Ecclesiastical[koɱˈviː.t͡ʃi.or]

Meaning

  1. deponentto revile, reproach or taunt

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.convīciorconvīciābarconvīciābor———
2nd sg.convīciāris
convīciāre
convīciābāris
convīciābāre
convīciāberis
convīciābere
———
3rd sg.convīciāturconvīciābāturconvīciābitur———
1st pl.convīciāmurconvīciābāmurconvīciābimur———
2nd pl.convīciāminīconvīciābāminīconvīciābiminī———
3rd pl.convīcianturconvīciābanturconvīciābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.convīcierconvīciārer——
2nd sg.convīciēris
convīciēre
convīciārēris
convīciārēre
——
3rd sg.convīciēturconvīciārētur——
1st pl.convīciēmurconvīciārēmur——
2nd pl.convīciēminīconvīciārēminī——
3rd pl.convīcienturconvīciārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.convīciāre—
pres. 2nd pl.convīciāminī—
fut. 2nd sg.convīciātor—
fut. 3rd sg.convīciātor—
fut. 3rd pl.convīciantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconvīciārī—
perfect infinitiveconvīciātum esse—
future infinitiveconvīciātūrum esse—
present participleconvīciāns—
perfect participleconvīciātus
convīciāta, convīciātā, convīciātae, convīciātam, convīciātārum, convīciātās, convīciāte, convīciātī, convīciātīs, convīciātō, convīciātōrum, convīciātōs
—
future participleconvīciātūrus
convīciātūra, convīciātūrā, convīciātūrae, convīciātūram, convīciātūrārum, convīciātūrās, convīciātūre, convīciātūrī, convīciātūrīs, convīciātūrō, convīciātūrōrum, convīciātūrōs, convīciātūrum
convīciandus
convīcianda, convīciandā, convīciandae, convīciandam, convīciandārum, convīciandās, convīciande, convīciandīs, convīciandōrum, convīciandōs
gerundconvīciandī, convīciandō, convīciandumsupineconvīciātum, convīciātū

convīcĭor (convīt-), ātus, 1, v. dep. id..
I. to revile, reproach, taunt, rail at (rare; most freq. in Quint.; not in Cic.; cf., however, conviciator).
(a). Absol.: cum alius eum salutasset, alius conviciatus esset, * Varr. R. R. 2, 5, 1: ut accusare potius vere quam conviciari videantur, Liv. 42, 41, 3; Quint. 11, 1, 65; 6, 3, 78; * Suet. Tib. 53 al. —
(b). With dat.: contra dentientibus inhumane, Quint. 3, 8, 69; 5, 13, 40; Dig. 49, 1, 8; Paul. Sent. 5, 35, 3; Vulg. Ecclus. 8, 22.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin convīcior From convīcium + -ō.

Quick answers

What does convīcior mean in Latin?
convīcior, a verb, means “to revile, reproach or taunt”.
What are the principal parts of convīcior?
convīcior, convīciārī, convīciātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce convīcior?
In classical Latin, [kɔnˈwiː.ki.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱˈviː.t͡ʃi.or].