verbfirst conjugation
conversō
conversō (present infinitive conversāre, perfect active conversāvī, supine conversātum)
Classical[kɔnˈwɛr.soː]Ecclesiastical[koɱˈvɛr.so]
Meaning
- transitiveto turn around or over
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conversō | conversābam | conversābō | conversāvī | conversāveram | conversāverō conversārō |
| 2nd sg. | conversās | conversābās | conversābis | conversāvistī conversāstī | conversāverās conversārās | conversāveris |
| 3rd sg. | conversat | conversābat | conversābit | conversāvit | conversāverat conversārat | conversāverit conversārit |
| 1st pl. | conversāmus | conversābāmus | conversābimus | conversāvimus | conversāverāmus | conversāverimus conversārimus |
| 2nd pl. | conversātis | conversābātis | conversābitis | conversāvistis conversāstis | conversāverātis conversārātis | conversāveritis conversāritis |
| 3rd pl. | conversant | conversābant | conversābunt | conversāvērunt conversāvēre, conversārunt | conversāverant conversārant | conversāverint conversārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conversem | conversārem | conversāverim conversārim | conversāvissem conversāssem |
| 2nd sg. | conversēs | conversārēs | conversāverīs | conversāvissēs conversāssēs |
| 3rd sg. | converset | conversāret | conversāverit conversārit | conversāvisset conversāsset |
| 1st pl. | conversēmus | conversārēmus | conversāverīmus conversārīmus | conversāvissēmus conversāssēmus |
| 2nd pl. | conversētis | conversārētis | conversāverītis conversārītis | conversāvissētis conversāssētis |
| 3rd pl. | conversent | conversārent | conversāverint conversārint | conversāvissent conversāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | conversor | conversābar | conversābor |
| 2nd sg. | conversāris conversāre | conversābāris conversābāre | conversāberis conversābere |
| 3rd sg. | conversātur | conversābātur | conversābitur |
| 1st pl. | conversāmur | conversābāmur | conversābimur |
| 2nd pl. | conversāminī | conversābāminī | conversābiminī |
| 3rd pl. | conversantur | conversābantur | conversābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | converser | conversārer |
| 2nd sg. | conversēris conversēre | conversārēris conversārēre |
| 3rd sg. | conversētur | conversārētur |
| 1st pl. | conversēmur | conversārēmur |
| 2nd pl. | conversēminī | conversārēminī |
| 3rd pl. | conversentur | conversārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conversā | conversāre |
| pres. 2nd pl. | conversāte | conversāminī |
| fut. 2nd sg. | conversātō | conversātor |
| fut. 3rd sg. | conversātō | conversātor |
| fut. 2nd pl. | conversātōte | — |
| fut. 3rd pl. | conversantō | conversantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conversāre | conversārī |
| perfect infinitive | conversāvisse conversāsse | conversātum esse |
| future infinitive | conversātūrum esse | conversātum īrī |
| present participle | conversāns | — |
| perfect participle | — | conversātus conversāta, conversātā, conversātae, conversātam, conversātārum, conversātās, conversātī, conversātōrum, conversātōs |
| future participle | conversātūrus conversātūra, conversātūrā, conversātūrae, conversātūram, conversātūrārum, conversātūrās, conversātūre, conversātūrī, conversātūrīs, conversātūrō, conversātūrōrum, conversātūrōs, conversātūrum | conversandus conversanda, conversandā, conversandae, conversandam, conversandārum, conversandās, conversande, conversandīs, conversandōrum, conversandōs |
gerundconversandī, conversandō, conversandumsupineconversātum, conversātū
con-verso, āvi, ātum, 1,
I. v. freq. *
I. Act., to turn round: animus se ipse conversans, * Cic. Univ. 8 med.—More freq.,
II. In medial form conversor, ātus, 1 (post-Aug.; a favorite word of Seneca; not in Quint.),
A. To abide, live, or dwell somewhere:
in montibus (aquila), Plin. 10, 3, 3, § 6.—B. To live with, have intercourse with, keep company with:
nobiscum, Sen. Ep. 41, 5; 55, 9 sqq.; 99, 21: inter humano sanguine delibutos, Sen. Contr. 1, 2.—Absol., Sen. Ira, 3, 8, 1; id. Ep. 108, 4.—Of animals, Col. 9, 11, 1: equis a tenero asinus, id. 6, 37, 8.—C. To live, pass one's life:
male, Dig. 26, 7, 5, § 3: ut oportet, ib. 1, 16, 9, § 3 a.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conversō —, —, āre, freq.
conversus, to turn around: animus se ipse conversans.
Origins
From convertō + -tō, with *-t-t- across morpheme boundaries changed by a regular morphophonological rule into *-s-s-, which is changed by a regular phonological rule into simple -s- after a consonant (see the usage notes at -tus for more), as in the perfect passive participle conversus.