verbfirst conjugation
converberō
converberō (present infinitive converberāre, perfect active converberāvī, supine converberātum)
Classical[kɔnˈwɛr.bɛ.roː]Ecclesiastical[koɱˈvɛr.be.ro]
Meaning
- transitiveto strike harshly, beat
- figurativelytransitiveto chastise
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | converberō | converberābam | converberābō | converberāvī | converberāveram | converberāverō |
| 2nd sg. | converberās | converberābās | converberābis | converberāvistī | converberāverās | converberāveris |
| 3rd sg. | converberat | converberābat | converberābit | converberāvit | converberāverat | converberāverit |
| 1st pl. | converberāmus | converberābāmus | converberābimus | converberāvimus | converberāverāmus | converberāverimus |
| 2nd pl. | converberātis | converberābātis | converberābitis | converberāvistis | converberāverātis | converberāveritis |
| 3rd pl. | converberant | converberābant | converberābunt | converberāvērunt converberāvēre | converberāverant | converberāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | converberem | converberārem | converberāverim | converberāvissem |
| 2nd sg. | converberēs | converberārēs | converberāverīs | converberāvissēs |
| 3rd sg. | converberet | converberāret | converberāverit | converberāvisset |
| 1st pl. | converberēmus | converberārēmus | converberāverīmus | converberāvissēmus |
| 2nd pl. | converberētis | converberārētis | converberāverītis | converberāvissētis |
| 3rd pl. | converberent | converberārent | converberāverint | converberāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | converberor | converberābar | converberābor |
| 2nd sg. | converberāris converberāre | converberābāris converberābāre | converberāberis converberābere |
| 3rd sg. | converberātur | converberābātur | converberābitur |
| 1st pl. | converberāmur | converberābāmur | converberābimur |
| 2nd pl. | converberāminī | converberābāminī | converberābiminī |
| 3rd pl. | converberantur | converberābantur | converberābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | converberer | converberārer |
| 2nd sg. | converberēris converberēre | converberārēris converberārēre |
| 3rd sg. | converberētur | converberārētur |
| 1st pl. | converberēmur | converberārēmur |
| 2nd pl. | converberēminī | converberārēminī |
| 3rd pl. | converberentur | converberārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | converberā | converberāre |
| pres. 2nd pl. | converberāte | converberāminī |
| fut. 2nd sg. | converberātō | converberātor |
| fut. 3rd sg. | converberātō | converberātor |
| fut. 2nd pl. | converberātōte | — |
| fut. 3rd pl. | converberantō | converberantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | converberāre | converberārī |
| perfect infinitive | converberāvisse | converberātum esse |
| future infinitive | converberātūrum esse | converberātum īrī |
| present participle | converberāns | — |
| perfect participle | — | converberātus |
| future participle | converberātūrus | converberandus |
gerundconverberandī, converberandō, converberandumsupineconverberātum, converberātū
con-verbĕro, āvi, ātum, 1,
I. v. a., to strike severely, to beat, bruise (post-Aug.).
I. Lit.:
faciem, Plin. 13, 22, 43, § 126: os, Curt. 7, 2, 5.—Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-verberō āvī, ātus, āre,
to strike, beat: os suum, Cu.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconverberō
Latin verberō Latin converberō From con- + verberō (“to lash, beat”).