verbthird conjugation, no passive
convalēscō
convalēscō (present infinitive convalēscere, perfect active convaluī, supine convalitum)
Classical[kɔn.waˈɫeːs.koː]Ecclesiastical[koɱ.vaˈlɛs.ko]
convaleō
Meaning
- to recover (from an illness)
- to gain strength
Nōn convalēscit planta quae saepe trānsfertur.
A plant which is often transplanted does not grow strong.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.2.3
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | convalēscō | convalēscēbam | convalēscam | convaluī | convalueram | convaluerō |
| 2nd sg. | convalēscis | convalēscēbās | convalēscēs | convaluistī | convaluerās | convalueris |
| 3rd sg. | convalēscit | convalēscēbat | convalēscet | convaluit | convaluerat | convaluerit |
| 1st pl. | convalēscimus | convalēscēbāmus | convalēscēmus | convaluimus | convaluerāmus | convaluerimus |
| 2nd pl. | convalēscitis | convalēscēbātis | convalēscētis | convaluistis | convaluerātis | convalueritis |
| 3rd pl. | convalēscunt | convalēscēbant | convalēscent | convaluērunt convaluēre | convaluerant | convaluerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | convalēscam | convalēscerem | convaluerim | convaluissem |
| 2nd sg. | convalēscās | convalēscerēs | convaluerīs | convaluissēs |
| 3rd sg. | convalēscat | convalēsceret | convaluerit | convaluisset |
| 1st pl. | convalēscāmus | convalēscerēmus | convaluerīmus | convaluissēmus |
| 2nd pl. | convalēscātis | convalēscerētis | convaluerītis | convaluissētis |
| 3rd pl. | convalēscant | convalēscerent | convaluerint | convaluissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | convalēsce | — |
| pres. 2nd pl. | convalēscite | — |
| fut. 2nd sg. | convalēscitō | — |
| fut. 3rd sg. | convalēscitō | — |
| fut. 2nd pl. | convalēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | convalēscuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | convalēscere | — |
| perfect infinitive | convaluisse | — |
| future infinitive | convalitūrum esse | — |
| present participle | convalēscēns | — |
| future participle | convalitūrus convalitūra, convalitūrā, convalitūrae, convalitūram, convalitūrārum, convalitūrās, convalitūre, convalitūrī, convalitūrīs, convalitūrō, convalitūrōrum, convalitūrōs, convalitūrum | — |
gerundconvalēscendī, convalēscendō, convalēscendumsupineconvalitum, convalitū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- ex morbo convalescere (not reconvalescere)
- to recover from a disease.
con-vălesco, lŭi, 3,
I. v. inch. n., to recover from a disease, to regain health, to grow strong, gain strength, etc. (very freq., and class.).
I. Lit., with ex, de, ab, or absol.:
ex morbo, Cic. Fat. 12, 28 sq.; so id. Fam. 13, 29, 4; Suet. Aug. 59; cf.: de vulnere, Ov. H. 21, 211: nec omnes, qui curari se passi sunt, continuo etiam convalescant, Cic. Tusc. 3, 3, 5: eum sustulere (defatigatum vulneribus), isque convaluit, Cat. ap. Gell. 3, 7, 19: ne aegri quidem quia non omnes convalescunt, idcirco ars nulla medicina est, Cic. N. D. 2, 4, 12: a solis ardoribus, Plin. 23, 1, 27, § 54; so in part. pres.: con-vălescentes, subst., those who are convalescent, Plin. 20, 5, 17, §§ 34 and 35; 31, 9, 45, § 102 al.: agni, Varr. R. R. 2, 2, 15; Col. 7, 3, 19: arbores, to thrive, grow, Varr. R. R. 1, 23, 6: semina, Col. 3, 3, 4; 4, 16, 1: caulis, Pall. Febr. 24, 6: planta, Sen. Ep. 2, 2; cf., of drooping branches of trees: veterrimae ilicis demissos jam ad terram languentesque ramos convaluisse adventu suo, Suet. Aug. 92: pestifer ignis, Ov. M. 8, 478; cf.: flamma magnā congerie, Quint. 5, 13, 13.— II. Trop.
A. In gen.:
ut convalescere aliquando et sanari civitas posset, Cic. Sull. 27, 76; so, civitas, Just. 3, 4, 1: Milo in dies convalescebat, gained strength, Cic. Mil. 9, 25: Caesar, id. Att. 7, 3, 4: ut tandem annona convaluit, grew better, became cheaper, Suet. Aug. 42: mens mea, Ov. H. 16, 73: mala per longas moras, id. R. Am. 92: opinio inveterata, Col. 3, 7, 2; so, opinio vetus, Gell. 4, 11, 1: fama mortis suae apud barbaros, Curt. 9, 6, 1.—B. Esp. in the jurists, to receive or possess value, become valid:
testamentum, Dig. 29, 1, 33: donatio, ib. 24, 1, 33: libertas servo data, ib. 28, 7, 20.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
con-valēscō luī, ere,
inch, to recover, regain health, grow strong, gain strength: ilico: ex morbo: de volnere, O.: hoc spatio, Cs.: in dies: ignis convaluit, O.: ut convalescere civitas posset: mens, O.: opinio de aliquā re convaluit, Cu.
Origins
From con- (intensive prefix) + valēscō (“to become strong”), from valeō (“to be strong”) + -scō (suffix forming inchoative verbs).
Descendants
- Englishconvalesce
- Italianconvalescenza
- Occitanconvalescencia
- Portugueseconvalescer
- Spanishconvalecer
- Galicianconvalecer