LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive

convalēscō

convalēscō (present infinitive convalēscere, perfect active convaluī, supine convalitum)
Classical[kɔn.waˈɫeːs.koː]Ecclesiastical[koɱ.vaˈlɛs.ko]
convaleō

Meaning

  1. to recover (from an illness)
  2. to gain strength
    Nōn convalēscit planta quae saepe trānsfertur.A plant which is often transplanted does not grow strong.c. 4 BCE – 65 CE, Seneca Minor, Epistulae Morales ad Lucilium 1.2.3

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.convalēscōconvalēscēbamconvalēscamconvaluīconvalueramconvaluerō
2nd sg.convalēscisconvalēscēbāsconvalēscēsconvaluistīconvaluerāsconvalueris
3rd sg.convalēscitconvalēscēbatconvalēscetconvaluitconvalueratconvaluerit
1st pl.convalēscimusconvalēscēbāmusconvalēscēmusconvaluimusconvaluerāmusconvaluerimus
2nd pl.convalēscitisconvalēscēbātisconvalēscētisconvaluistisconvaluerātisconvalueritis
3rd pl.convalēscuntconvalēscēbantconvalēscentconvaluērunt
convaluēre
convaluerantconvaluerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.convalēscamconvalēsceremconvaluerimconvaluissem
2nd sg.convalēscāsconvalēscerēsconvaluerīsconvaluissēs
3rd sg.convalēscatconvalēsceretconvalueritconvaluisset
1st pl.convalēscāmusconvalēscerēmusconvaluerīmusconvaluissēmus
2nd pl.convalēscātisconvalēscerētisconvaluerītisconvaluissētis
3rd pl.convalēscantconvalēscerentconvaluerintconvaluissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.convalēsce—
pres. 2nd pl.convalēscite—
fut. 2nd sg.convalēscitō—
fut. 3rd sg.convalēscitō—
fut. 2nd pl.convalēscitōte—
fut. 3rd pl.convalēscuntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconvalēscere—
perfect infinitiveconvaluisse—
future infinitiveconvalitūrum esse—
present participleconvalēscēns—
future participleconvalitūrus
convalitūra, convalitūrā, convalitūrae, convalitūram, convalitūrārum, convalitūrās, convalitūre, convalitūrī, convalitūrīs, convalitūrō, convalitūrōrum, convalitūrōs, convalitūrum
—
gerundconvalēscendī, convalēscendō, convalēscendumsupineconvalitum, convalitū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

ex morbo convalescere (not reconvalescere)
to recover from a disease.

con-vălesco, lŭi, 3,
I. v. inch. n., to recover from a disease, to regain health, to grow strong, gain strength, etc. (very freq., and class.).
I. Lit., with ex, de, ab, or absol.: ex morbo, Cic. Fat. 12, 28 sq.; so id. Fam. 13, 29, 4; Suet. Aug. 59; cf.: de vulnere, Ov. H. 21, 211: nec omnes, qui curari se passi sunt, continuo etiam convalescant, Cic. Tusc. 3, 3, 5: eum sustulere (defatigatum vulneribus), isque convaluit, Cat. ap. Gell. 3, 7, 19: ne aegri quidem quia non omnes convalescunt, idcirco ars nulla medicina est, Cic. N. D. 2, 4, 12: a solis ardoribus, Plin. 23, 1, 27, § 54; so in part. pres.: con-vălescentes, subst., those who are convalescent, Plin. 20, 5, 17, §§ 34 and 35; 31, 9, 45, § 102 al.: agni, Varr. R. R. 2, 2, 15; Col. 7, 3, 19: arbores, to thrive, grow, Varr. R. R. 1, 23, 6: semina, Col. 3, 3, 4; 4, 16, 1: caulis, Pall. Febr. 24, 6: planta, Sen. Ep. 2, 2; cf., of drooping branches of trees: veterrimae ilicis demissos jam ad terram languentesque ramos convaluisse adventu suo, Suet. Aug. 92: pestifer ignis, Ov. M. 8, 478; cf.: flamma magnā congerie, Quint. 5, 13, 13.—
II. Trop.
A. In gen.: ut convalescere aliquando et sanari civitas posset, Cic. Sull. 27, 76; so, civitas, Just. 3, 4, 1: Milo in dies convalescebat, gained strength, Cic. Mil. 9, 25: Caesar, id. Att. 7, 3, 4: ut tandem annona convaluit, grew better, became cheaper, Suet. Aug. 42: mens mea, Ov. H. 16, 73: mala per longas moras, id. R. Am. 92: opinio inveterata, Col. 3, 7, 2; so, opinio vetus, Gell. 4, 11, 1: fama mortis suae apud barbaros, Curt. 9, 6, 1.—
B. Esp. in the jurists, to receive or possess value, become valid: testamentum, Dig. 29, 1, 33: donatio, ib. 24, 1, 33: libertas servo data, ib. 28, 7, 20.

Origins

From con- (intensive prefix) + valēscō (“to become strong”), from valeō (“to be strong”) + -scō (suffix forming inchoative verbs).

Descendants
  • Englishconvalesce
  • Italianconvalescenza
  • Occitanconvalescencia
  • Portugueseconvalescer
  • Spanishconvalecer
  • Galicianconvalecer

Quick answers

What does convalēscō mean in Latin?
convalēscō, a verb, means “to recover (from an illness); to gain strength”.
What are the principal parts of convalēscō?
convalēscō, convalēscere, convaluī, convalitum (third conjugation, no passive).
How do you pronounce convalēscō?
In classical Latin, [kɔn.waˈɫeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [koɱ.vaˈlɛs.ko].