LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

cōnū̆biālis

cōnū̆biālis (neuter cōnū̆biāle, adverb cōnū̆biāliter)
Classical[koː.nuː.biˈaː.lɪs]Ecclesiastical[ko.nu.biˈaː.lis]

Meaning

  1. two terminationconjugal, relating to marriage
    He͞u! ŭbĭ pa͞ctă fĭdēs? ŭbĭ cōnubiālĭă iūra43 BCE – c. 17 CE, Ovidius, Heroides 6.41
    Te͞rtĭă cānĕt hĭe͞ms: cu͞i cōnubiālĭă vi͞nclac. 45 CE – 96 CE, Statius, Thebais 5.112

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativecōnū̆biāliscōnū̆biāliscōnū̆biāle
genitivecōnū̆biāliscōnū̆biāliscōnū̆biālis
dativecōnū̆biālīcōnū̆biālīcōnū̆biālī
accusativecōnū̆biālemcōnū̆biālemcōnū̆biāle
ablativecōnū̆biālīcōnū̆biālīcōnū̆biālī
vocativecōnū̆biāliscōnū̆biāliscōnū̆biāle
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativecōnū̆biālēscōnū̆biālēscōnū̆biālia
genitivecōnū̆biāliumcōnū̆biāliumcōnū̆biālium
dativecōnū̆biālibuscōnū̆biālibuscōnū̆biālibus
accusativecōnū̆biālīs
cōnū̆biālēs
cōnū̆biālīs
cōnū̆biālēs
cōnū̆biālia
ablativecōnū̆biālibuscōnū̆biālibuscōnū̆biālibus
vocativecōnū̆biālēscōnū̆biālēscōnū̆biālia

cōnūbĭālis (less correctly connū-bĭālis; in the poets gen. to be read as four syll.; cf. conubium; only in Claud. Ep. 2, 18, cōnŭbiālis), e, adj. conubium,
I. pertaining to wedlock, connubial, conjugal (poet.; perh. first used by Ov.): jura, Ov. H. 6, 41: vincla, Stat. Th. 5, 112: carmen, Claud. IV. Cons. Hon. 651: vectigal, id. Epist. 2, 18: foedus, Salv. Gub. 7, p. 244.—* Adv.: cō-nūbĭālĭter, in a conjugal manner, connubially: procum allegaret, Mart. Cap. 6, § 576.

Origins

Proto-Italic *-ālis Latin -ālis Latin cōnū̆biālis From cōnū̆bium (“marriage”) + -ālis.

Quick answers

What does cōnū̆biālis mean in Latin?
cōnū̆biālis, a adjective, means “conjugal, relating to marriage”.
How do you pronounce cōnū̆biālis?
In classical Latin, [koː.nuː.biˈaː.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ko.nu.biˈaː.lis].