LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

contundō

contundō (present infinitive contundere, perfect active contudī, supine contūsum)
Classical[kɔnˈtʊn.doː]Ecclesiastical[konˈtun.do]

Meaning

  1. to beat or pound to a pulp
  2. to bruise, make sore
  3. to utterly subdue

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.contundōcontundēbamcontundamcontudīcontuderamcontuderō
2nd sg.contundiscontundēbāscontundēscontudistīcontuderāscontuderis
3rd sg.contunditcontundēbatcontundetcontuditcontuderatcontuderit
1st pl.contundimuscontundēbāmuscontundēmuscontudimuscontuderāmuscontuderimus
2nd pl.contunditiscontundēbātiscontundētiscontudistiscontuderātiscontuderitis
3rd pl.contunduntcontundēbantcontundentcontudērunt
contudēre
contuderantcontuderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.contundamcontunderemcontuderimcontudissem
2nd sg.contundāscontunderēscontuderīscontudissēs
3rd sg.contundatcontunderetcontuderitcontudisset
1st pl.contundāmuscontunderēmuscontuderīmuscontudissēmus
2nd pl.contundātiscontunderētiscontuderītiscontudissētis
3rd pl.contundantcontunderentcontuderintcontudissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.contundorcontundēbarcontundar
2nd sg.contunderis
contundere
contundēbāris
contundēbāre
contundēris
contundēre
3rd sg.contunditurcontundēbāturcontundētur
1st pl.contundimurcontundēbāmurcontundēmur
2nd pl.contundiminīcontundēbāminīcontundēminī
3rd pl.contundunturcontundēbanturcontundentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.contundarcontunderer
2nd sg.contundāris
contundāre
contunderēris
contunderēre
3rd sg.contundāturcontunderētur
1st pl.contundāmurcontunderēmur
2nd pl.contundāminīcontunderēminī
3rd pl.contundanturcontunderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.contundecontundere
pres. 2nd pl.contunditecontundiminī
fut. 2nd sg.contunditōcontunditor
fut. 3rd sg.contunditōcontunditor
fut. 2nd pl.contunditōte—
fut. 3rd pl.contunduntōcontunduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecontunderecontundī
perfect infinitivecontudissecontūsum esse
future infinitivecontūsūrum essecontūsum īrī
present participlecontundēns—
perfect participle—contūsus
contūnsa, contūnsā, contūnsae, contūnsam, contūnsārum, contūnsās, contūnse, contūnsī, contūnsīs, contūnsō, contūnsōrum, contūnsōs, contūnsum, contūnsus, contūsa, contūsā, contūsae, contūsam, contūsārum, contūsās, contūse, contūsī, contūsīs, contūsō, contūsōrum, contūsōs
future participlecontūsūrus
contūnsūra, contūnsūrā, contūnsūrae, contūnsūram, contūnsūrārum, contūnsūrās, contūnsūre, contūnsūrī, contūnsūrīs, contūnsūrō, contūnsūrōrum, contūnsūrōs, contūnsūrum, contūnsūrus
contundendus
contundundus, contundenda, contundendā, contundendae, contundendam, contundendārum, contundendās, contundende, contundendīs, contundendōrum, contundendōs
gerundcontundendī, contundendō, contundendumsupinecontūsum, contūsū

con-tundo, tŭdi, tūsum (tunsum, Plin. 21, 27, 101, § 174; 28, 16, 62, § 221 al.), 3 (
I. perf. contūdit, Enn. ap. Prisc. p. 891 P., or Ann. v. 482 Vahl.; but contŭdit, id. ap. Prisc. l. l., or Ann. v. 387 Vahl.), v. a., to beat, bruise, grind, crush, pound, break to pieces (syn.: confringo, debilito; very freq. and class. in prose and poetry; not in Quint.; for in 11, 2, 13, confudit is the better reading).
I. Lit.
A. In gen.: oleas in lentisco, Cato. R. R. 7, 4 (cited ap. Varr. R. R. 1, 60): thymum in pila, Varr. R. R. 3, 16, 14; cf.: radices ferreis pilis, Col. 7, 7, 2: florem nullo aratro, * Cat. 62, 40: colla, Col. 6, 2, 8; 6, 14, 3: classis victa, fusa, contusa, fugataque est, Inscr. ap. Liv. 40, 52, 6: aliquem male fustibus, Plaut. Aul. 3, 1, 4; cf.: aliquem pugnis, id. Bacch. 3, 3, 46; and: pugiles caestibus contusi, Cic. Tusc. 2, 17, 40: aliquem saxis, Hor. Epod. 5, 98: pectus ictu, Ov. M. 12, 85: faciem planā palmā (with caedere pectus pugnis), Juv. 13, 128: contusi ac debilitati inter saxa rupesque, Liv. 21, 40, 9: hydram, Hor. Ep. 2, 1, 10: nares a fronte resimas, to squeeze together, press in, Ov. M. 14, 96.—With acc. of part: asper equus duris contunditur ora lupatis, Ov. Am. 1, 2, 15.—Poet. of the beating to pieces of crops by hail: vites grando, Hor. Ep. 1, 8, 5 (cf. id. C. 3, 1, 29: non verberatae grandine vineae); and of lameness produced by disease, etc.: postquam illi justa cheragra Contudit articulos ( = debilitavit nodis), id. S. 2, 7, 16 (cf. Pers. 5, 58: cum lapidosa cheragra fregerit articulos, has crippled).—
B. In medic. lang.: contūsum (-tun-sum), i, n., a bruise, contusion (cf. contusio), Scrib. Comp. 209; Cels. 5, 28, 14; Plin. 29, 6, 39, § 136 sq. al.—
II. Trop., to break, lessen, weaken, destroy, subdue, put down, baffle, check, etc. (syn.: frango, obtero, vinco): virosque valentes contudit crudelis hiems, Enn. ap. Prisc. p. 891 P.; cf. id. Ann. v. 387 and 482 Vahl.: corpora conturbant magno contusa labore, Lucr. 4, 958: populos feroces, Verg. A. 1, 264: ferocem Hannibalem, Liv. 27, 2, 2: nostrae opes contusae hostiumque auctae erant, Sall. J. 43, 5: contudi animum et fortasse vici, Cic. Att. 12, 44, 3; cf.: animos feros placidā arte, Ov. A. A. 1, 12: contudi et fregi exsultantis praedonis audaciam, Cic. Phil. 13, 13, 29: calumniam et stultitiam (with obtrivit), id. Caecin. 7, 18: regum tumidas minas, Hor. C. 4, 3, 8: impetus, id. ib. 3, 6, 10: ingenium patientia longa laborum, Ov. Tr. 5, 12, 31: facta Talthybi, i. e. to surpass by my own, Plaut. Stich. 2, 1, 33. (But in Lucr. 5, 692, concludit is the right reading, Lachm., Munro.)

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincontundō

Proto-Indo-European *(s)tew- Proto-Indo-European *-d- Proto-Indo-European *(s)tewd- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *(s)tunédti Proto-Italic *tundō Latin tundō Latin contundō From con- + tundō.

Descendants
  • Frenchcontondre
  • Italiancontundere
  • Portuguesecontundir
  • Spanishcontundir

In English words that came into English from contundō

  • contusioncontūsiōnem
  • contusecontundere

Quick answers

What does contundō mean in Latin?
contundō, a verb, means “to beat or pound to a pulp; to bruise, make sore; to utterly subdue”.
What are the principal parts of contundō?
contundō, contundere, contudī, contūsum (third conjugation).
How do you pronounce contundō?
In classical Latin, [kɔnˈtʊn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtun.do].
Where does contundō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin contundō.