noun · femininethird declension
contūsiō
contūsiō f (genitive contūsiōnis)
Meaning
- bruise, contusion
- crushing
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contūsiō | contūsiōnēs |
| genitive | contūsiōnis | contūsiōnum |
| dative | contūsiōnī | contūsiōnibus |
| accusative | contūsiōnem | contūsiōnēs |
| ablative | contūsiōne | contūsiōnibus |
| vocative | contūsiō | contūsiōnēs |
contūsĭo, ōnis, f. contundo,
I. a crushing, breaking, battering, bruising (rare).
I. In gen.:
olivae, Col. 12, 47, 3: falcis hebetioris, Plin. 17, 24, 37, § 227.—II. In medic. language, a bruise, contusion, Scrib. Comp. 101; 165 et saep.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin contūsiō From contundō (“bruise, beat, subdue”) + -tiō.
Descendants
- Frenchcontusion
- Englishcontusionfrom French contusion
- GermanKontusion
- Italiancontusione
- Portuguesecontusão
- Romaniancontuziune
- Romaniancontuzie
- Spanishcontusión
- Russianконту́зия
- Serbo-Croatiankòntūzija