noun · femininethird declension
contristātiō
contristātiō f (genitive contristātiōnis)
Classical[kɔn.trɪsˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon.trisˈtat.t͡si.o]
Meaning
- grief
- affliction
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contristātiō | contristātiōnēs |
| genitive | contristātiōnis | contristātiōnum |
| dative | contristātiōnī | contristātiōnibus |
| accusative | contristātiōnem | contristātiōnēs |
| ablative | contristātiōne | contristātiōnibus |
| vocative | contristātiō | contristātiōnēs |
contristātĭo, ōnis, f. contristo,
I. an afflicting, affliction, grief (eccl. Lat.), Tert. adv. Marc. 2, 11; id. Pud. 7 al.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin contristātiō From contristō + -tiō.