LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbirregular conjugation

contraeō

contraeō (present infinitive contraīre, perfect active contraiī or contraīvī, supine contraitum)
Classical[kɔnˈtra.e.oː]Ecclesiastical[konˈtraː.e.o]

Meaning

  1. to go against, to oppose, make resistance

Conjugation irregular

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.contraeōcontraībamcontraībōcontraiī
contraīvī
contraieram
contraīveram
contraierō
contraīverō
2nd sg.contraīscontraībāscontraībiscontraīstī
contraiistī, contraīvistī
contraierās
contraīverās
contraieris
contraīveris
3rd sg.contraitcontraībatcontraībitcontraiit
contraīvit
contraierat
contraīverat
contraierit
contraīverit
1st pl.contraīmuscontraībāmuscontraībimuscontraiimus
contraīvimus
contraierāmus
contraīverāmus
contraierimus
contraīverimus
2nd pl.contraītiscontraībātiscontraībitiscontraīstis
contraiistis, contraīvistis
contraierātis
contraīverātis
contraieritis
contraīveritis
3rd pl.contraeuntcontraībantcontraībuntcontraiērunt
contraiēre, contraīvērunt, contraīvēre
contraierant
contraīverant
contraierint
contraīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.contraeamcontraīremcontraierim
contraīverim
contraīssem
contraiissem, contraīvissem
2nd sg.contraeāscontraīrēscontraierīs
contraīverīs
contraīssēs
contraiissēs, contraīvissēs
3rd sg.contraeatcontraīretcontraierit
contraīverit
contraīsset
contraiisset, contraīvisset
1st pl.contraeāmuscontraīrēmuscontraierīmus
contraīverīmus
contraīssēmus
contraiissēmus, contraīvissēmus
2nd pl.contraeātiscontraīrētiscontraierītis
contraīverītis
contraīssētis
contraiissētis, contraīvissētis
3rd pl.contraeantcontraīrentcontraierint
contraīverint
contraīssent
contraiissent, contraīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.contraeorcontraībarcontraībor
2nd sg.contraīris
contraīre
contraībāris
contraībāre
contraīberis
contraībere
3rd sg.contraīturcontraībāturcontraībitur
1st pl.contraīmurcontraībāmurcontraībimur
2nd pl.contraīminīcontraībāminīcontraībiminī
3rd pl.contraeunturcontraībanturcontraībuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.contraearcontraīrer
2nd sg.contraeāris
contraeāre
contraīrēris
contraīrēre
3rd sg.contraeāturcontraīrētur
1st pl.contraeāmurcontraīrēmur
2nd pl.contraeāminīcontraīrēminī
3rd pl.contraeanturcontraīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.contraīcontraīre
pres. 2nd pl.contraītecontraīminī
fut. 2nd sg.contraītōcontraītor
fut. 3rd sg.contraītōcontraītor
fut. 2nd pl.contraītōte—
fut. 3rd pl.contraeuntōcontraeuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecontraīrecontraīrī
perfect infinitivecontraīsse
contraiisse, contraīvisse
contraitum esse
future infinitivecontraitūrum essecontraitum īrī
present participlecontraiēns—
perfect participle—contraitus
future participlecontraitūruscontraeundus
gerundcontraeundī, contraeundō, contraeundumsupinecontraitum, contraitū

contră-ĕo, īre,
I. v. n., to go against, to oppose, make resistance (late Lat.; earlier written as two words); with dat.: invidiae, Arn. 1 init.: auctoritati, Hier. Ep. 84 ad Magnum.

Origins

From contra- (“against”) + eō (“go”).

Descendants
  • Italiancontraire
  • Spanishcontraír

Quick answers

What does contraeō mean in Latin?
contraeō, a verb, means “to go against, to oppose, make resistance”.
What are the principal parts of contraeō?
contraeō, contraīre, contraiī, contraitum (irregular conjugation).
How do you pronounce contraeō?
In classical Latin, [kɔnˈtra.e.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtraː.e.o].