LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

continuō1

continuō (present infinitive continuāre, perfect active continuāvī, supine continuātum)
Classical[kɔnˈtɪ.nu.oː]Ecclesiastical[konˈtiː.nu.o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. transitiveto join, connect, unite, make continuous
  2. transitiveto follow successively or uninterruptedly or immediately, pursuit
  3. transitiveto extend, prolong, lengthen
  4. intransitiveto continue, keep on, do without pause, persist

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Repente · Subito · Extemplo · E vestigio · Illico · Statim · Protinus · Confestim · Continuo

Repente and subito denote suddenly; repens means sudden, in opp. to exspectatus, expected, Cic. Tusc. iii. 22; to sensim, Cic. Off. i. 33. Suet. Tib. 11, like ἐξαπίνης; but subitus, in opp. to foreseen, ante provisus, Cic. Tusc. iii. 22; meditatus, Plin. Ep. i. 16; paratus, Cic. Or. i. 33, like παραχρῆμα. Extemplo and e vestigio, in opp. to delay; extemplo (ex tempore) in a moment, with reference to time; e vestigio, on the spot, sur-le-champ, with reference to place. Illico and ilicet, in opp. to slowness; illico (in loco) is used in prose, like παραυτίκα; ilicet, by writers of comedy and poets. Statim and protinus, in opp. to, at a future time; statim, immediately, in opp. to deinde, Tac. Ann. vi. 3; postea, Suet. Cl. 39. A. 51. N. 34, like εὐθύς; protinus, forthwith, like πρόκα. Confestim and continuo, in opp. to ex intervallo, Cic. Inv. ii. 12. (v. 157.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.continuōcontinuābamcontinuābōcontinuāvīcontinuāveramcontinuāverō
continuārō
2nd sg.continuāscontinuābāscontinuābiscontinuāvistī
continuāstī
continuāverās
continuārās
continuāveris
3rd sg.continuatcontinuābatcontinuābitcontinuāvitcontinuāverat
continuārat
continuāverit
continuārit
1st pl.continuāmuscontinuābāmuscontinuābimuscontinuāvimuscontinuāverāmuscontinuāverimus
continuārimus
2nd pl.continuātiscontinuābātiscontinuābitiscontinuāvistis
continuāstis
continuāverātis
continuārātis
continuāveritis
continuāritis
3rd pl.continuantcontinuābantcontinuābuntcontinuāvērunt
continuāvēre, continuārunt
continuāverant
continuārant
continuāverint
continuārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.continuemcontinuāremcontinuāverim
continuārim
continuāvissem
continuāssem
2nd sg.continuēscontinuārēscontinuāverīscontinuāvissēs
continuāssēs
3rd sg.continuetcontinuāretcontinuāverit
continuārit
continuāvisset
continuāsset
1st pl.continuēmuscontinuārēmuscontinuāverīmus
continuārīmus
continuāvissēmus
continuāssēmus
2nd pl.continuētiscontinuārētiscontinuāverītis
continuārītis
continuāvissētis
continuāssētis
3rd pl.continuentcontinuārentcontinuāverint
continuārint
continuāvissent
continuāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.continuorcontinuābarcontinuābor
2nd sg.continuāris
continuāre
continuābāris
continuābāre
continuāberis
continuābere
3rd sg.continuāturcontinuābāturcontinuābitur
1st pl.continuāmurcontinuābāmurcontinuābimur
2nd pl.continuāminīcontinuābāminīcontinuābiminī
3rd pl.continuanturcontinuābanturcontinuābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.continuercontinuārer
2nd sg.continuēris
continuēre
continuārēris
continuārēre
3rd sg.continuēturcontinuārētur
1st pl.continuēmurcontinuārēmur
2nd pl.continuēminīcontinuārēminī
3rd pl.continuenturcontinuārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.continuācontinuāre
pres. 2nd pl.continuātecontinuāminī
fut. 2nd sg.continuātōcontinuātor
fut. 3rd sg.continuātōcontinuātor
fut. 2nd pl.continuātōte—
fut. 3rd pl.continuantōcontinuantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecontinuārecontinuārī
perfect infinitivecontinuāvisse
continuāsse
continuātum esse
future infinitivecontinuātūrum essecontinuātum īrī
present participlecontinuāns—
perfect participle—continuātus
continuāta, continuātā, continuātae, continuātam, continuātārum, continuātās, continuātī, continuātōrum, continuātōs
future participlecontinuātūrus
continuātūra, continuātūrā, continuātūrae, continuātūram, continuātūrārum, continuātūrās, continuātūre, continuātūrī, continuātūrīs, continuātūrō, continuātūrōrum, continuātūrōs, continuātūrum
continuandus
continuanda, continuandā, continuandae, continuandam, continuandārum, continuandās, continuande, continuandīs, continuandōrum, continuandōs
gerundcontinuandī, continuandō, continuandumsupinecontinuātum, continuātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

continuare alicui magistratum
to prolong some one's office for another year.
iter continuare (B. C. 3. 11)
to march without interruption.
continua translatio (Or. 27. 94)
an allegory; continuous metaphor.
continuare magistratum (Sall. Iug. 37. 2)
to continue one's office for another year.

contĭnŭo, āvi, ātum, 1, v. a. and n. continuus.
I. Act., to join together in uninterrupted succession, to make continuous.
A. In space, to join one with another, to connect, unite (class. in prose and poetry; most freq. in pass.); constr. with the dat. or (more freq.) absol.
(a). With dat.: (aër) mari continuatus et junctus est, Cic. N. D. 2, 45, 117: aedificia moenibus, Liv. 1, 44, 4: regnum Alyattei Campis Mygdoniis, Hor. C. 3, 16, 42: latus lateri, Ov. A. A. 1, 496.— Medial: Suionibus Sitonum gentes continuantur, border upon, are next to, Tac. G. 45 fin.—
(b). Absol.: binas aut amplius domos, to erect in rows, Sall. C. 20, 11: fundos in agro Casinati optimos et fructuosissimos, to buy, acquire contiguous plots of ground, Cic. Agr. 3, 4, 14 (v. the pass. in connection); cf.: latissime agrum, id. ib. 2, 26, 70; and agros, Liv. 34, 4, 9: pontem, Tac. A. 15, 9: domus, quā Palatium et Maecenatis hortos continuaverat, id. ib. 15, 39: verba, to connect together in a period, Cic. de Or. 3, 37, 149; cf.: verba verbis aut nomina nominibus (just before: cadentia similiter jungere), Quint. 9, 4, 43.—Medial: quae (atomi) cohaerescunt inter se et aliae alias adprehendentes continuantur, hang together, Cic. N. D. 1, 20, 54.—
B. Of time and objects relating to it, to join, connect together, to continue uninterruptedly, to do successively one thing after another: Cassius die ac nocte continuato itinere ad eum pervenit, Caes. B. C. 3, 36; 3, 11: nuntius diem noctemque itinere continuato ingentem attulit terrorem, Liv. 26, 9, 6: continens die ac nocte proelium, id. 4, 22, 5; cf.: perpotationem biduo duabusque noctibus, Plin. 14, 22, 28, § 145: diem noctemque potando, Tac. G. 22; cf.: theatro dies totos, id. A. 14, 20: magistratum, Sall. J. 37, 2; cf. Liv. 38, 33, 1: praeturam ei, i. e. to give it to him immediately after the Ædileship, Vell. 2, 91, 3: dapes. Hor. S. 2, 6, 108: febrem, Cels. 3, 5: prope funera, Liv. 1, 46, 9: fatigatio continuati laboris, Curt. 7, 11, 17: quae (libertas) usque ad hoc tempus honoribus, imperiis ... continuata permansit, Cic. Fl. 11, 25.—Poet.: aliquos ferro, to slay one after another, Stat. Th. 9, 292; cf.: aliquos hastis, id. ib. 12, 745. —In pass. with dat.: hiemi continuatur hiems, Ov. P. 1, 2, 26; so, paci externae confestim discordia domi, Liv. 2, 54, 2: damna damnis, Tac. Agr. 41.—
II. Neutr., to continue, last (rare): febres ita ut coepere continuant, Cels. 3, 3; 2, 4; Plin. 17, 24, 37, § 233; 18, 35, 87, § 362; 20, 5, 17, § 35.— Hence, *
1. contĭnŭanter, adv., continuously, in uninterrupted succession (opp. carptim), Aug. Retract. 1, 24.—
2. contĭ-nŭātē, adv., in uninterrupted succession, one after another, Paul. ex Fest. p. 315, 5; Fest. p. 314, 32 Müll.; cf. Fronto, Diff. Verb. p. 2195 P.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincontinuō

Proto-Indo-European *ten- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *tn̥eh₁yéti Proto-Italic *tenēō Latin teneō Latin contin(eō) Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin continuus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin continuō From continuus + -ō.

Descendants
  • Catalancontinuar
  • Occitancontunhar
  • Frenchcontinuer
  • Italiancontinuare
  • Portuguesecontinuar
  • Romaniancontinua
  • Spanishcontinuar
  • English (through Middle French)continue
  • Normancaontinuaïr
  • Normancontinnuer
adverb
continuō2
continuō (not comparable)
Classical[kɔnˈtɪ.nu.oː]Ecclesiastical[konˈtiː.nu.o]
Mille Verba core vocabulary

Meaning

  1. not comparableimmediately, at once
  2. not comparablefrom the first
    et continuo gallus cantavit. Et recordatus est Petrus verbi Iesu quod dixerat, "priusquam gallus cantet ter me negabis". Et egressus foras ploravit amare.(after Peter denies Jesus a third time) And the rooster immediately sang. Peter then remembered what Jesus had said, "before the rooster sings, you will deny me three times." And he went outside, and cried bitterly.c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Evangelium secundum Matthaeum.26.74-75

contĭnŭō, adv., v. continuus
I. fin. 2.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincontinuō

Proto-Indo-European *ten- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *tn̥eh₁yéti Proto-Italic *tenēō Latin teneō Latin contin(eō) Proto-Indo-European *-wós Proto-Italic *-wos Latin -uus Latin continuus Proto-Indo-European *-éad Proto-Italic *-ōd Latin -ō Latin continuō From continuus + -ō.

Quick answers

What does continuō mean in Latin?
continuō, a verb, means “to join, connect, unite, make continuous; to follow successively or uninterruptedly or immediately, pursuit; to extend, prolong, lengthen”.
What are the principal parts of continuō?
continuō, continuāre, continuāvī, continuātum (first conjugation).
How do you pronounce continuō?
In classical Latin, [kɔnˈtɪ.nu.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈtiː.nu.o].
Where does continuō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin continuō.