noun · femininethird declension
continēns1
continēns f (genitive continentis)
Classical[ˈkɔn.tɪ.nẽːs]Ecclesiastical[ˈkɔn.ti.nens]
Meaning
- continent
- mainland
- figurativelyrhetoricThe primary point.
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | continēns | continentēs |
| genitive | continentis | continentum |
| dative | continentī | continentibus |
| accusative | continentem | continentēs |
| ablative | continente | continentibus |
| vocative | continēns | continentēs |
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
continēns ntis, f
1 continens; sc. terra, a mainland, continent: in continentem legatis missis, Cs.: ex continenti, Cs.: in continente, Cs.: continentis regio, L. — Fig., in rhet., the chief point: continentia causarum.
Origins
Present active participle of contineō (“to hold together, contain”).
Elsewhere
- Catalancontinent
- Englishcontinent
- Frenchcontinent
- Romaniancontinentfrom French continent
- GermanKontinent
- Italiancontinente
- Occitancontinent
- Portuguesecontinente
- Spanishcontinente
- Afrikaanskontinent
Serbo-Croatian
- Cyrillic scriptконтинент
- Latin scriptkontinent