verbthird conjugation, no supine stem
conticēscō
conticēscō (present infinitive conticēscere, perfect active conticuī)
Classical[kɔn.tɪˈkeːs.koː]Ecclesiastical[kon.tiˈt͡ʃɛs.ko]
Meaning
- to fall silent
- to come to rest, decline, stop (stop working)
- transitiveto silence
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conticēscō | conticēscēbam | conticēscam | conticuī | conticueram | conticuerō |
| 2nd sg. | conticēscis | conticēscēbās | conticēscēs | conticuistī | conticuerās | conticueris |
| 3rd sg. | conticēscit | conticēscēbat | conticēscet | conticuit | conticuerat | conticuerit |
| 1st pl. | conticēscimus | conticēscēbāmus | conticēscēmus | conticuimus | conticuerāmus | conticuerimus |
| 2nd pl. | conticēscitis | conticēscēbātis | conticēscētis | conticuistis | conticuerātis | conticueritis |
| 3rd pl. | conticēscunt | conticēscēbant | conticēscent | conticuērunt conticuēre | conticuerant | conticuerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | conticēscam | conticēscerem | conticuerim | conticuissem |
| 2nd sg. | conticēscās | conticēscerēs | conticuerīs | conticuissēs |
| 3rd sg. | conticēscat | conticēsceret | conticuerit | conticuisset |
| 1st pl. | conticēscāmus | conticēscerēmus | conticuerīmus | conticuissēmus |
| 2nd pl. | conticēscātis | conticēscerētis | conticuerītis | conticuissētis |
| 3rd pl. | conticēscant | conticēscerent | conticuerint | conticuissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | conticēscor | conticēscēbar | conticēscar |
| 2nd sg. | conticēsceris conticēscere | conticēscēbāris conticēscēbāre | conticēscēris conticēscēre |
| 3rd sg. | conticēscitur | conticēscēbātur | conticēscētur |
| 1st pl. | conticēscimur | conticēscēbāmur | conticēscēmur |
| 2nd pl. | conticēsciminī | conticēscēbāminī | conticēscēminī |
| 3rd pl. | conticēscuntur | conticēscēbantur | conticēscentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | conticēscar | conticēscerer |
| 2nd sg. | conticēscāris conticēscāre | conticēscerēris conticēscerēre |
| 3rd sg. | conticēscātur | conticēscerētur |
| 1st pl. | conticēscāmur | conticēscerēmur |
| 2nd pl. | conticēscāminī | conticēscerēminī |
| 3rd pl. | conticēscantur | conticēscerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | conticēsce | conticēscere |
| pres. 2nd pl. | conticēscite | conticēsciminī |
| fut. 2nd sg. | conticēscitō | conticēscitor |
| fut. 3rd sg. | conticēscitō | conticēscitor |
| fut. 2nd pl. | conticēscitōte | — |
| fut. 3rd pl. | conticēscuntō | conticēscuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | conticēscere | conticēscī |
| perfect infinitive | conticuisse | — |
| present participle | conticēscēns | — |
| future participle | — | conticēscendus conticēscundus |
gerundconticēscendī, conticēscendō, conticēscendum
contĭcesco (contĭcisco, Plaut. Bacch. 4, 5, 28; id. Mil. 2, 4, 56; Arn. 5 init.), tĭcŭi, 3,
I. v. inch., to become still, to cease speaking or sounding (class. in prose and poetry).
I. Lit.:
sed conticiscam: nam audio aperiri foris, Plaut. Bacch. 4, 5, 28; id. Mil. 2, 4, 56: ad quod ille quidem conticescit, sed sermonem suscipit Polus, Quint. 2, 15, 28: ad hos casus, i. e. in such cases, id. 6, 1, 42: conscientiā convictus repente conticuit, Cic. Cat. 3, 5, 10: consedit ille; conticui, id. Har. Resp. 4, 7: conticuere omnes, Verg. A. 2, 1; Ov. M. 6, 293; 10, 430.—B. To keep silence, not to speak (very rare):
paulisper alter, alterius conspectu, conticuere, Liv. 30, 30, 2 Weissenb. ad loc.—Poet. with acc.: tantum nefas conticuit, Val. Fl. 3, 302.—II. Transf., of things:
numquam de vobis (hominum) gratissimus sermo conticescet, Cic. Phil. 14, 12, 33: nec ulla umquam aetas de tuis laudibus conticescet, id. Marc. 3, 9: conticuit lyra, * Hor. Ep. 1, 18, 43: tubae, Mart. 7, 80: conticuere undae, Ov. M. 5, 574.—III. Trop., to become still or quiet, come to rest, cease, decline, stop, abate (syn. obmutesco):
cum obmutuisset senatus, judicia conticuissent, etc., Cic. Pis. 12, 26: ut tum conticisceret illa lamentatio et gemitus urbis, id. Red. Sen. 7, 17: artes nostrae, id. Mur. 10, 22; cf.: studium, id. Brut. 94, 324: litterae forenses et senatoriae, id. Off. 2, 1, 3: actiones tribuniciae, Liv. 4, 1, 5: tumultus, id. 2, 55, 10; 22, 55, 8: furor, id. 2, 29, 11.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
conticēscō (-cīscō) ticuī, —, ere, inch.
com+taceo, to become still, cease speaking, fall silent: conscientiā convictus conticuit: subito, O. — To keep silence: paulisper, L.—To be silenced, cease, be hushed: sermo: de tuis laudibus: conticuit lyra, H.: undae, O.—Fig., to become still, cease, stop, abate: cum iudicia conticuissent: actiones tribuniciae, L.: furor, L.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latinconticēscō
Proto-Italic *takēō Latin taceō Latin conticeō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin conticēscō From conticeō + -scō.