LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem

conticēscō

conticēscō (present infinitive conticēscere, perfect active conticuī)
Classical[kɔn.tɪˈkeːs.koː]Ecclesiastical[kon.tiˈt͡ʃɛs.ko]

Meaning

  1. to fall silent
  2. to come to rest, decline, stop (stop working)
  3. transitiveto silence

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.conticēscōconticēscēbamconticēscamconticuīconticueramconticuerō
2nd sg.conticēscisconticēscēbāsconticēscēsconticuistīconticuerāsconticueris
3rd sg.conticēscitconticēscēbatconticēscetconticuitconticueratconticuerit
1st pl.conticēscimusconticēscēbāmusconticēscēmusconticuimusconticuerāmusconticuerimus
2nd pl.conticēscitisconticēscēbātisconticēscētisconticuistisconticuerātisconticueritis
3rd pl.conticēscuntconticēscēbantconticēscentconticuērunt
conticuēre
conticuerantconticuerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.conticēscamconticēsceremconticuerimconticuissem
2nd sg.conticēscāsconticēscerēsconticuerīsconticuissēs
3rd sg.conticēscatconticēsceretconticueritconticuisset
1st pl.conticēscāmusconticēscerēmusconticuerīmusconticuissēmus
2nd pl.conticēscātisconticēscerētisconticuerītisconticuissētis
3rd pl.conticēscantconticēscerentconticuerintconticuissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.conticēscorconticēscēbarconticēscar
2nd sg.conticēsceris
conticēscere
conticēscēbāris
conticēscēbāre
conticēscēris
conticēscēre
3rd sg.conticēsciturconticēscēbāturconticēscētur
1st pl.conticēscimurconticēscēbāmurconticēscēmur
2nd pl.conticēsciminīconticēscēbāminīconticēscēminī
3rd pl.conticēscunturconticēscēbanturconticēscentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.conticēscarconticēscerer
2nd sg.conticēscāris
conticēscāre
conticēscerēris
conticēscerēre
3rd sg.conticēscāturconticēscerētur
1st pl.conticēscāmurconticēscerēmur
2nd pl.conticēscāminīconticēscerēminī
3rd pl.conticēscanturconticēscerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.conticēsceconticēscere
pres. 2nd pl.conticēsciteconticēsciminī
fut. 2nd sg.conticēscitōconticēscitor
fut. 3rd sg.conticēscitōconticēscitor
fut. 2nd pl.conticēscitōte—
fut. 3rd pl.conticēscuntōconticēscuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveconticēscereconticēscī
perfect infinitiveconticuisse—
present participleconticēscēns—
future participle—conticēscendus
conticēscundus
gerundconticēscendī, conticēscendō, conticēscendum

contĭcesco (contĭcisco, Plaut. Bacch. 4, 5, 28; id. Mil. 2, 4, 56; Arn. 5 init.), tĭcŭi, 3,
I. v. inch., to become still, to cease speaking or sounding (class. in prose and poetry).
I. Lit.: sed conticiscam: nam audio aperiri foris, Plaut. Bacch. 4, 5, 28; id. Mil. 2, 4, 56: ad quod ille quidem conticescit, sed sermonem suscipit Polus, Quint. 2, 15, 28: ad hos casus, i. e. in such cases, id. 6, 1, 42: conscientiā convictus repente conticuit, Cic. Cat. 3, 5, 10: consedit ille; conticui, id. Har. Resp. 4, 7: conticuere omnes, Verg. A. 2, 1; Ov. M. 6, 293; 10, 430.—
B. To keep silence, not to speak (very rare): paulisper alter, alterius conspectu, conticuere, Liv. 30, 30, 2 Weissenb. ad loc.—Poet. with acc.: tantum nefas conticuit, Val. Fl. 3, 302.—
II. Transf., of things: numquam de vobis (hominum) gratissimus sermo conticescet, Cic. Phil. 14, 12, 33: nec ulla umquam aetas de tuis laudibus conticescet, id. Marc. 3, 9: conticuit lyra, * Hor. Ep. 1, 18, 43: tubae, Mart. 7, 80: conticuere undae, Ov. M. 5, 574.—
III. Trop., to become still or quiet, come to rest, cease, decline, stop, abate (syn. obmutesco): cum obmutuisset senatus, judicia conticuissent, etc., Cic. Pis. 12, 26: ut tum conticisceret illa lamentatio et gemitus urbis, id. Red. Sen. 7, 17: artes nostrae, id. Mur. 10, 22; cf.: studium, id. Brut. 94, 324: litterae forenses et senatoriae, id. Off. 2, 1, 3: actiones tribuniciae, Liv. 4, 1, 5: tumultus, id. 2, 55, 10; 22, 55, 8: furor, id. 2, 29, 11.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latinconticēscō

Proto-Italic *takēō Latin taceō Latin conticeō Proto-Indo-European *-sḱéti Proto-Italic *-skō Latin -scō Latin conticēscō From conticeō + -scō.

Quick answers

What does conticēscō mean in Latin?
conticēscō, a verb, means “to fall silent; to come to rest, decline, stop (stop working); to silence”.
What are the principal parts of conticēscō?
conticēscō, conticēscere, conticuī (third conjugation, no supine stem).
How do you pronounce conticēscō?
In classical Latin, [kɔn.tɪˈkeːs.koː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.tiˈt͡ʃɛs.ko].
Where does conticēscō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin conticēscō.