noun · masculinefourth declension
contemptus1
contemptus m (genitive contemptūs)
Classical[kɔnˈtɛmp.tʊs]Ecclesiastical[konˈtɛmp.tus]
Meaning
- masculinea despising, contempting; contempt, scorn
- masculinea being despised, contempted
- masculineignominy
Latīnē defined in Latin in our graded readers
iniūria eius, quī tē parvī aestimatcontemptus -ūs (m) — in Metamorphoses I, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contemptus | contemptūs |
| genitive | contemptūs | contemptuum |
| dative | contemptuī | contemptibus |
| accusative | contemptum | contemptūs |
| ablative | contemptū | contemptibus |
| vocative | contemptus | contemptūs |
contemptus (-temt-), ūs, m. contemno,
I. a despising, contemning; contempt, scorn (first freq. since the Aug. per., but esp. so in Quint.; perh. never in Cic., for in Sen. Tranq. 11, 4, prob. the thought only is Ciceronian).
I. Act., a despising:
(naribus labrisque) derisus, contemptus, fastidium significari solet, Quint. 11, 3, 80: pecuniae, id. 7, 2, 30: operis, id. 2, 4, 16: operis et hominum, id. 11, 3, 136: opinionis, id. 12, 1, 12: doloris, id. 12, 2, 30 et saep.: ambitionis, Tac. A. 6, 45: famae, id. ib. 4, 38 fin.; cf.: omnis infamiae, Suet. Ner. 39: sui alienique, Tac. Or. 29: sui, Suet. Vit. 14.—Plur.: hunc superbum apparatum ... sequebantur contemptus omnium hominum, Liv. 24, 5, 5.—II. Pass., a being despised:
turpis enim ferme contemptus et acris egestas, Lucr. 3, 65: atque ego contemptūs essem patientior hujus, etc., Ov. M. 13, 859: contemptu inter socios nomen Romanum laborare, Liv. 6, 2, 4; cf. Quint. 12, 8, 14: si contemptum ex humilitate tulerit, id. 5, 14, 30; Ov. M. 2, 527 al.— In plur., Lucr. 5, 831 and 1277.—B. Transf., an object of contempt, in phrase contemptui esse or habere, to despise:
plerumque hominibus Gallis prae magnitudine corporum suorum brevitas nostra contemptui est, is despised, Caes. B. G. 2, 30: eviluit, ut contemptui esset, Suet. Claud. 15: ceteras (caerimonias) contemptui habuit, id. Aug. 93 init.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
contemptus (-temt-) ūs, m
com-+1 TEM-, a despising, contempt, scorn: alumnae, the slight done to, O.: hunc apparatum sequebantur contemptūs omnium, L.—A being despised, slight received, disagrace: contemptūs patientior huius, O.: contemptu tutus esse, insignificance, L.: Gallis prae magnitudine corporum suorum brevitas nostra contemptui est, an object of contempt, Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin contemptus From contemnō + -tus (forming action nouns).