noun · masculinethird declension
contemptor
contemptor m (genitive contemptōris)
Meaning
- masculinecontemner, despiser
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī dēspicitcontemptor -ōris (m) — in IVLIANVS III: Persia, ch. 1
quī contemnitcontemptor -ōris (m) — in Metamorphoses I, ch. 18, 22 and Aeneis, ch. 21
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contemptor | contemptōrēs |
| genitive | contemptōris | contemptōrum |
| dative | contemptōrī | contemptōribus |
| accusative | contemptōrem | contemptōrēs |
| ablative | contemptōre | contemptōribus |
| vocative | contemptor | contemptōrēs |
contemptor (-temt-), ōris, m. id.,
I. he who puts small value upon or makes light of a thing, a contemner, despiser (freq. after the Aug. per.;
not in Cic. or Hor.): divum Mezentius, Verg. A. 7, 648; cf. superūm, Ov. M. 3, 514: magni Olympi cum dis, id. ib. 13, 761: religionum, * Suet. Ner. 56: gratiae, divitiarum (Cato), Liv. 39, 40, 10: famae, id. 44, 22, 7: suae infamiae, Tac. A. 6, 38: opum, id. H. 4, 5; cf. sui (opp. prodigus alieni), id. G. 31: Amulius aequi, Ov. F. 3, 49: ferri, nullo forabilis ictu, id. M. 12, 170; cf.: vulnerum leones, Plin. 8, 16, 18, § 46: nostri, Ov. M. 11, 7; 9, 240: (Cicero) minime sui contemptor, * Quint. 12, 1, 20 (cf. contemno, II.).—II. Of abstract subjects:
lucis animus, Verg. A. 9, 205; cf.: ambitionis animus, Plin. Pan. 55, 9; and absol. as adj.: cui inerat contemptor animus et superbia, a proud, disdainful spirit, * Sall. J. 64, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
contemptor (-temt-) ōris, m
1 contemptus, he who disregards, a contemner, despiser: divōm, V.: superūm, O.: famae, L.: sui, regardless (with prodigus alieni), Ta.: ferri, O.: nostri, O.: lucis animus, careless of life, V.: animus, a disdainful spirit, S.
Origins
Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin contemptor From contemnō + -tor.
Descendants
- Frenchcontempteurfrom Middle French contempteur