noun · femininethird declension
contemptiō
contemptiō f (genitive contemptiōnis)
Meaning
- contempt, scorn, disdain
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contemptiō | contemptiōnēs |
| genitive | contemptiōnis | contemptiōnum |
| dative | contemptiōnī | contemptiōnibus |
| accusative | contemptiōnem | contemptiōnēs |
| ablative | contemptiōne | contemptiōnibus |
| vocative | contemptiō | contemptiōnēs |
contemptĭo (-temt-), ōnis, f. id.,
I. a despising; disregard, contempt, scorn, disdain (in good prose):
omnium rerum humanarum contemptio ac despicientia, Cic. Tusc. 1, 40, 95: fortitudo est dolorum laborumque contemptio, id. Off. 3, 33, 117; id. Rep. Fragm. ap. Non. p. 201, 30; Hortens. Fragm. ib. p. 202, 1: mortis perpetua, Curt. 10, 8, 29: fortunae, Cic. Par. 4, 1, 27: pecuniae, id. Phil. 3, 6, 16: deorum inmortalium, Liv. 6, 41, 4: ut jam non solum hostibus in contemptionem Sabinus veniret, etc., was despised by, Caes. B. G. 3, 17; 5, 49; id. B. C. 3, 60: (adversarii) in contemptionem adducentur, si, etc., Cic. Inv. 1, 16, 22.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
contemptiō (-temt-) ōnis, f
com- + 1 TEM-, a despising, disregard, contempt, scorn, disdain: rerum humanarum: laborum: deorum, L.: mortis, Cu.: hostibus in contemptionem venire, to be despised by, Cs.: haec res illis contemptionem ad omnīs attulit, in the sight of all, Cs.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin contemptiō From contemnō (“to scorn, despise”) + -tiō.
Descendants
- Englishcontemption
- Frenchcontemptionfrom Middle French contemption