noun · femininethird declension
contemplātiō
contemplātiō f (genitive contemplātiōnis)
Classical[kɔn.tɛmˈpɫaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon.temˈplat.t͡si.o]
Meaning
- contemplation
- survey
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | contemplātiō | contemplātiōnēs |
| genitive | contemplātiōnis | contemplātiōnum |
| dative | contemplātiōnī | contemplātiōnibus |
| accusative | contemplātiōnem | contemplātiōnēs |
| ablative | contemplātiōne | contemplātiōnibus |
| vocative | contemplātiō | contemplātiōnēs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- philosophia, quae in rerum contemplatione versatur, or quae artis praeceptis continetur
- theoretical, speculative philosophy.
contemplātĭo, ōnis, f. id.,
I. an attentive considering, a viewing, surveying, contemplation (in good prose).
I. Physical.
A. In gen.:
caeli, Cic. Div. 1, 42, 93: injecit contemplationem super umeros, cast a look over, Petr. 12, 4.—B. In partic., an aiming with a weapon, a taking aim:
sagittis praecipuā contemplatione utantur, Plin. 6, 30, 35, § 194; cf. contemplabilis.—II. Mental.
A. In gen., a contemplation, survey:
est animorum ingeniorumque naturale quoddam quasi pabulum consideratio contemplatioque naturae, Cic. Ac. 2, 41, 127: rerum naturae, Cels. 1 praef.: ipsius naturae, Quint. 3, 6, 86; in plur.: naturae, Gell. 20, 5, 3: recti pravique, Quint. 2, 4, 20: veri, id. 6, 2, 5: iniqui, id. 12, 1, 35: rerum, scripti, id. 3, 6, 89: sui, id. 2, 18, 4: virtutum, Tac. Agr. 46: publicae felicitatis, Curt. 10, 9, 7: summa vis infinitatis et magnā ac diligenti contemplatione dignissima est, Cic. N. D. 1, 19, 50; so absol., id. ib. 1, 12, 18; Plin. Ep. 2, 1, 12.—Hence, B. In partic., a consideration, regard (mostly late Lat.;
freq. in the jurists): liberorum, Just. 7, 5, 7: justitiae ejus, id. 8, 3, 14: personarum, Dig. 2, 15, 8; 3, 5, 5; 18, 1, 58; Inscr. Orell. 3161 et saep.: contemplatione mortis donatio facta, = mortis causā, Paul. Sent. 2, 23, 6.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
contemplātiō ōnis, f
contemplor, a viewing, surveying, contemplation: caeli.—Fig., a reflection, contemplation, survey, review: naturae: virtutum, Ta.: vis contemplatione dignissima.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincontemplātiō
Latin templum Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin contemplor Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin contemplātiō From contemplor + -tiō.
Descendants
- Catalancontemplació
- Englishcontemplation
- Frenchcontemplation
- Italiancontemplazione
- Occitancontemplacion
- Portuguesecontemplação
- Romaniancontemplație
- Spanishcontemplación
- Indonesiankontemplasifrom Middle Dutch contemplacie
- Galiciancontemplación