LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsultō1

cōnsultō (present infinitive cōnsultāre, perfect active cōnsultāvī, supine cōnsultātum)
Classical[kõːˈsʊɫ.toː]Ecclesiastical[konˈsul.to]
cōnsultātum acc. supine

Meaning

  1. to consider, reflect, deliberate
  2. to consult, deliberate, take counsel
  3. with dativeto take care

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsultōcōnsultābamcōnsultābōcōnsultāvīcōnsultāveramcōnsultāverō
cōnsultārō
2nd sg.cōnsultāscōnsultābāscōnsultābiscōnsultāvistī
cōnsultāstī
cōnsultāverās
cōnsultārās
cōnsultāveris
3rd sg.cōnsultatcōnsultābatcōnsultābitcōnsultāvitcōnsultāverat
cōnsultārat
cōnsultāverit
cōnsultārit
1st pl.cōnsultāmuscōnsultābāmuscōnsultābimuscōnsultāvimuscōnsultāverāmuscōnsultāverimus
cōnsultārimus
2nd pl.cōnsultātiscōnsultābātiscōnsultābitiscōnsultāvistis
cōnsultāstis
cōnsultāverātis
cōnsultārātis
cōnsultāveritis
cōnsultāritis
3rd pl.cōnsultantcōnsultābantcōnsultābuntcōnsultāvērunt
cōnsultāvēre, cōnsultārunt
cōnsultāverant
cōnsultārant
cōnsultāverint
cōnsultārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsultemcōnsultāremcōnsultāverim
cōnsultārim
cōnsultāvissem
cōnsultāssem
2nd sg.cōnsultēscōnsultārēscōnsultāverīscōnsultāvissēs
cōnsultāssēs
3rd sg.cōnsultetcōnsultāretcōnsultāverit
cōnsultārit
cōnsultāvisset
cōnsultāsset
1st pl.cōnsultēmuscōnsultārēmuscōnsultāverīmus
cōnsultārīmus
cōnsultāvissēmus
cōnsultāssēmus
2nd pl.cōnsultētiscōnsultārētiscōnsultāverītis
cōnsultārītis
cōnsultāvissētis
cōnsultāssētis
3rd pl.cōnsultentcōnsultārentcōnsultāverint
cōnsultārint
cōnsultāvissent
cōnsultāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsultorcōnsultābarcōnsultābor
2nd sg.cōnsultāris
cōnsultāre
cōnsultābāris
cōnsultābāre
cōnsultāberis
cōnsultābere
3rd sg.cōnsultāturcōnsultābāturcōnsultābitur
1st pl.cōnsultāmurcōnsultābāmurcōnsultābimur
2nd pl.cōnsultāminīcōnsultābāminīcōnsultābiminī
3rd pl.cōnsultanturcōnsultābanturcōnsultābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsultercōnsultārer
2nd sg.cōnsultēris
cōnsultēre
cōnsultārēris
cōnsultārēre
3rd sg.cōnsultēturcōnsultārētur
1st pl.cōnsultēmurcōnsultārēmur
2nd pl.cōnsultēminīcōnsultārēminī
3rd pl.cōnsultenturcōnsultārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsultācōnsultāre
pres. 2nd pl.cōnsultātecōnsultāminī
fut. 2nd sg.cōnsultātōcōnsultātor
fut. 3rd sg.cōnsultātōcōnsultātor
fut. 2nd pl.cōnsultātōte—
fut. 3rd pl.cōnsultantōcōnsultantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsultārecōnsultārī
perfect infinitivecōnsultāvisse
cōnsultāsse
cōnsultātum esse
future infinitivecōnsultātūrum essecōnsultātum īrī
present participlecōnsultāns—
perfect participle—cōnsultātus
cōnsultāta, cōnsultātā, cōnsultātae, cōnsultātam, cōnsultātārum, cōnsultātās, cōnsultātī, cōnsultātōrum, cōnsultātōs
future participlecōnsultātūrus
cōnsultātūra, cōnsultātūrā, cōnsultātūrae, cōnsultātūram, cōnsultātūrārum, cōnsultātūrās, cōnsultātūre, cōnsultātūrī, cōnsultātūrīs, cōnsultātūrō, cōnsultātūrōrum, cōnsultātūrōs, cōnsultātūrum
cōnsultandus
cōnsultanda, cōnsultandā, cōnsultandae, cōnsultandam, cōnsultandārum, cōnsultandās, cōnsultande, cōnsultandīs, cōnsultandōrum, cōnsultandōs
gerundcōnsultandī, cōnsultandō, cōnsultandumsupinecōnsultātum, cōnsultātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

consultare or deliberare (de aliqua re)
to deliberate, consider (of individuals).

consulto, āvi, ātum, 1, v. freq. a. consulo.
I. To reflect, consider maturely, to consult, take counsel, deliberate.
A. In gen. (class.).
(a). With acc.: quid illaec illic in consilio duae secreto consultant? Plaut. Bacch. 5, 2, 38: ad haec consultanda procurandaque, Liv. 1, 21, 1: ad eam rem consultandam, id. 1, 55, 6; 28, 26, 1; 5, 25, 8 al.: cum in senatu res major quaepiam consultata est, Gell. 1, 23, 5.—
(b). With a rel.-clause: anquirunt aut consultant, conducat id necne de quo deliberant, Cic. Off. 1, 3, 9; so with utrum, an, etc., id. Att. 16, 8, 2: quid in illis statuamus consultare, Sall. C. 52, 3: decemviri consultant quid opus facto sit, Liv. 3, 38, 4; 4, 31, 8; 6, 19, 4; 36, 8, 6 al.—
(g). With de or super, in, etc.: deliberare et consultare de officio, Cic. Off. 3, 2, 7; de summā rerum, Liv. 10, 25, 11; Suet. Ner. 2 al.: de exitu fortunarum suarum consultabant, Caes. B. G. 7, 77: de bello, id. ib. 5, 53; id. B. C. 1, 71: de rebus dubiis, Sall. C. 51, 1; Liv. 22, 53, 4; 23, 25, 4; 36, 14, 6; 44, 35, 6: consultandum super re magnā et atroci, Tac. A. 2, 28 fin.: in medium, Sall. H. 4, 12 Dietsch; Tac. H. 2, 37: in commune, Plin. Ep. 6, 16, 15: propter ipsam rem, de quā sententiae rogantur, consultabitur, Quint. 3, 8, 18.—
(d). Absol.: male corde consultare, to meditate evil in the heart, Plaut. Truc. 2, 1, 15: nimium consultas diu, id. Curc. 1, 3, 51: si ex re consultas tuā, for your own good, id. As. 3, 1, 35; Sall. H. 4, 12; Liv. 2, 4, 3; 2, 57, 2; 9, 3, 1; 24, 22, 10; Quint. 3, 8, 15; 3, 8, 37; Suet. Ner. 15 al.—
2. Transf., of language used in counsel: pars deliberativa de tempore futuro consultat, quaerit etiam de praeterito, Quint. 3, 8, 6.—
B. Esp.: consultare alicui, to take care of one, have a care for (rare): delecti (sc. Patres) reipublicae consultabant, Sall. C. 6, 6; Aur. Vict. Caes. 15 fin.—
2. Meton., to take a resolution, resolve: Phron. Abi, abi. Strab. Consultavi istuc mihi,. Plaut. Truc. 5, 50 Weise (loc. corrupt.; alii aliter).—
II. Consultare aliquem, to consult one, to go to for counsel, to ask counsel of, etc. (rare): quid me consultas, quid agas? Plaut. Mil. 4, 3, 4; cf.: senes ab domo ad consultandum arcessunt, Liv. 9, 9, 12: me (amantes), Tib. 1, 4, 78: aves, Plin. Pan. 76, 7: astrologos, Tert. Apol. 35. In this sense also in the form consultor, āri, 1, v. dep. a., Tert. adv. Herm. 18, acc. to Isa. 40, 14 (in Heb. the Niph. ).—P. a. as subst.
A. consultātum, i, n., a resolution, decision, = consultum (poet. and late Lat.) senatus consultata, Sil. 6, 455: Christi, Tert. Pudic. 18.—
B. consultantes, ium, m., they who seek advice; of a lawyer, etc., clients, Liv. Epit. 54; of an oracle, Plin. 32, 2, 8, § 17.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsultō

Proto-Indo-European *selh₁-der. Latin *sulo Latin cōnsulō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin -tō Latin cōnsultō From cōnsulō (“deliberate, consult”) + -tō.

Descendants
  • Englishconsult
  • Frenchconsulter
  • Germankonsultieren
  • Italianconsultare
  • Portugueseconsultar
  • Romanianconsulta
  • Spanishconsultar
  • Esperantokonsulti
  • Galicianconsultar
  • Idokonsultar
adverb
cōnsultō2
cōnsultō (comparative cōnsultius, superlative cōnsultissimē)
Classical[kõːˈsʊɫ.toː]Ecclesiastical[konˈsul.to]

Meaning

  1. deliberately, purposely, on purpose, expressly

consultō, adv., v. consulo,
I. P. a. fin.

Origins

Proto-Indo-European *-éad Proto-Italic *-ōd Latin -ō Latin cōnsultō From cōnsultum (“deliberation, consideration”) + -ō.

Quick answers

What does cōnsultō mean in Latin?
cōnsultō, a verb, means “to consider, reflect, deliberate; to consult, deliberate, take counsel; to take care”.
What are the principal parts of cōnsultō?
cōnsultō, cōnsultāre, cōnsultāvī, cōnsultātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsultō?
In classical Latin, [kõːˈsʊɫ.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsul.to].
Where does cōnsultō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsultō.