LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

cōnsultātiō

cōnsultātiō f (genitive cōnsultātiōnis)
Classical[kõː.sʊɫˈtaː.ti.oː]Ecclesiastical[kon.sulˈtat.t͡si.o]

Meaning

  1. deliberation, consideration, consultation
  2. inquiry

Declension

declension
formsingularplural
nominativecōnsultātiōcōnsultātiōnēs
genitivecōnsultātiōniscōnsultātiōnum
dativecōnsultātiōnīcōnsultātiōnibus
accusativecōnsultātiōnemcōnsultātiōnēs
ablativecōnsultātiōnecōnsultātiōnibus
vocativecōnsultātiōcōnsultātiōnēs

consultātĭo, ōnis, f. 2. consulto.
I. A mature deliberation, consideration, consultation.
A. In gen. (rare but class.).
1. Abstr., * Ter. Hec. 4, 4, 28; Cic. de Or. 2, 33, 142; id. Inv. 2, 25, 76 fin.; id. Off. 3, 12, 50; Suet. Ner. 41 al.—With ne: per aliquot dies tenuit ea consultatio, ne non reddita bona belli causā ... essent, Liv. 2, 3, 5. —In plur., Sall. J. 27, 2.—
2. Concr., a subject of consultation: copiose de consultationibus suis disputare, Cic. Top. 17, 66. —
B. Esp., rhet. t. t.
1. A case proposed for decision, an inquiry concerning a case in law: consultationem proponere, Quint. 3, 8, 59: cum apud C. Caesarem consultatio de poenā Theodoti proponitur, id. 3, 8, 55; Dig. 31, 35.—
2. A general inquiry upon a subject, a consideration of a principle, = quaestio infinita (opp.: definita controversia certis temporibus ac reis), Cic. de Or. 3, 28, 109: sive in infinitis consultationibus disceptatur, sive in iis causis quae in civitate et forensi disceptatione versantur, id. ib. 3, 29, 111; id. Part. Or. 1, 4; id. Off. 3, 7, 33; id Att. 9, 4, 1 sqq.—
II. An asking of advice, inquiry (rare).
A. Abstr.: tuas litteras exspecto, ut sciam, quid respondeant consultationi meae, Cic. Att. 8, 4, 3: honesta consultatio, non expedita sententia, Plin. Ep. 7, 18, 1: redeunt illi sermones, illae consultationes, id. ib. 8, 23, 6.—So of the questioning of the emperor by the prætor, an asking for instructions: visa est enim mihi res digna consultatione, Plin. Ep. 10, 96 (97), 9; Dig. 4, 4, 11.—
B. Concr., the inquiry addressed to an oracle (transl. of πεῦσις), Macr. S. 1, 17, 50.—Plur.: de consultationibus in Aponi fontem talos aureos jacere, Suet. Tib. 14.

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin cōnsultātiō From cōnsultō + -tiō.

Descendants
  • Catalanconsultació
  • Frenchconsultation
  • GermanKonsultation
  • Italianconsultazione
  • Portugueseconsultação
  • Romanianconsultație
  • Spanishconsultación
  • Russianконсульта́ция

In English words that came into English from cōnsultātiō

  • consultationcōnsultātiō

Quick answers

What does cōnsultātiō mean in Latin?
cōnsultātiō, a noun, means “deliberation, consideration, consultation; inquiry”.
What is the genitive of cōnsultātiō?
The genitive singular is cōnsultātiōnis. cōnsultātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce cōnsultātiō?
In classical Latin, [kõː.sʊɫˈtaː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.sulˈtat.t͡si.o].