LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

cōnsulātus

cōnsulātus m (genitive cōnsulātūs)
Classical[kõː.sʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[kon.suˈlaː.tus]

Meaning

  1. the consulate, consulship; the office of consul

Declension

declension
formsingularplural
nominativecōnsulātuscōnsulātūs
genitivecōnsulātūscōnsulātuum
dativecōnsulātuīcōnsulātibus
accusativecōnsulātumcōnsulātūs
ablativecōnsulātūcōnsulātibus
vocativecōnsulātuscōnsulātūs

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

superiore consulatu
in his former consulship.
in hoc praeclaro consulatu
during this brilliant consulship.
repulsam ferre consulatus (a populo) (Tusc. 5. 19. 54)
to fail in one's candidature for the consulship.

consŭlātus, ūs, m. consul,
I. the office of consul, the consulate or consulship (very frq. in all periods): honorum populi finis est consulatus, Cic. Planc. 25, 60: consulatus ille antiquus, id. Tusc. 2, 17, 41: quo pluris est universa respublica quam consulatus aut praetura, etc., Sall. J. 85, 2; 63, 2 et saep.—In plur. (not ante-Aug.): quinque consulatus eodem tenore gesti, Liv. 4, 10, 9; Tac. Or. 7.—Esp. in the phrases: consulatum petere, Cic. Mur. 3, 8; Sall. C. 16 fin.; Quint. 11, 1, 69; Suet. Caes. 24 et saep.: appetere, Sall. J. 63, 6: mandare alicui, id. C. 23, 5; id. J. 73, 6: adipisci, Cic. Mur. 26, 53: accipere, Suet. Aug. 10: invadere, id. ib. 26: ingredi, Quint. 6, 1, 35: inire, Suet. Ner. 43: obtinere, Cic. Mur. 1, 1: gerere, id. Agr. 1, 8, 25; Sall. J. 35, 2; Suet. Aug. 14 et saep.; v. also abdico, fungor, defungor, etc.

Origins

Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin cōnsulātus From cōnsul + -ātus (abstract noun).

Elsewhere
  • Englishconsulate
  • Italianconsolato
  • Frenchconsulat
  • Spanishconsulado
Old Francoprovençal
  • Franco-Provençalcossolá

Quick answers

What does cōnsulātus mean in Latin?
cōnsulātus, a noun, means “the consulate, consulship; the office of consul”.
What is the genitive of cōnsulātus?
The genitive singular is cōnsulātūs. cōnsulātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce cōnsulātus?
In classical Latin, [kõː.sʊˈɫaː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.suˈlaː.tus].