noun · masculinefourth declension
cōnsulātus
cōnsulātus m (genitive cōnsulātūs)
Classical[kõː.sʊˈɫaː.tʊs]Ecclesiastical[kon.suˈlaː.tus]
Meaning
- the consulate, consulship; the office of consul
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnsulātus | cōnsulātūs |
| genitive | cōnsulātūs | cōnsulātuum |
| dative | cōnsulātuī | cōnsulātibus |
| accusative | cōnsulātum | cōnsulātūs |
| ablative | cōnsulātū | cōnsulātibus |
| vocative | cōnsulātus | cōnsulātūs |
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- superiore consulatu
- in his former consulship.
- in hoc praeclaro consulatu
- during this brilliant consulship.
- repulsam ferre consulatus (a populo) (Tusc. 5. 19. 54)
- to fail in one's candidature for the consulship.
consŭlātus, ūs, m. consul,
I. the office of consul, the consulate or consulship (very frq. in all periods):
honorum populi finis est consulatus, Cic. Planc. 25, 60: consulatus ille antiquus, id. Tusc. 2, 17, 41: quo pluris est universa respublica quam consulatus aut praetura, etc., Sall. J. 85, 2; 63, 2 et saep.—In plur. (not ante-Aug.): quinque consulatus eodem tenore gesti, Liv. 4, 10, 9; Tac. Or. 7.—Esp. in the phrases: consulatum petere, Cic. Mur. 3, 8; Sall. C. 16 fin.; Quint. 11, 1, 69; Suet. Caes. 24 et saep.: appetere, Sall. J. 63, 6: mandare alicui, id. C. 23, 5; id. J. 73, 6: adipisci, Cic. Mur. 26, 53: accipere, Suet. Aug. 10: invadere, id. ib. 26: ingredi, Quint. 6, 1, 35: inire, Suet. Ner. 43: obtinere, Cic. Mur. 1, 1: gerere, id. Agr. 1, 8, 25; Sall. J. 35, 2; Suet. Aug. 14 et saep.; v. also abdico, fungor, defungor, etc.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnsulātus ūs, m
consul, the office of consul, consulate, consulship: honorum populi finis est consulatus: quo pluris est universa res p. quam consulatus, S.: consulatum petere: ipsi consulatūm petenti, as a candidate, S.: mandare alicui, S.: adipisci: gerere.—The consul's term of office, consular year, consulate: in consulatu suo, Cs.: quinque consulatūs gesti, L.
Origins
Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus, -tūs Latin -ātus Latin cōnsulātus From cōnsul + -ātus (abstract noun).
Elsewhere
- Englishconsulate
- Italianconsolato
- Frenchconsulat
- Spanishconsulado
Old Francoprovençal
- Franco-Provençalcossolá