adjectivefirst/second-declension adjective
cōnsulārius
cōnsulārius (feminine cōnsulāria, neuter cōnsulārium)
Classical[kõː.sʊˈɫaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[kon.suˈlaː.ri.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to a consul; consular
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsulārius | cōnsulāria | cōnsulārium |
| genitive | cōnsulāriī | cōnsulāriae | cōnsulāriī |
| dative | cōnsulāriō | cōnsulāriae | cōnsulāriō |
| accusative | cōnsulārium | cōnsulāriam | cōnsulārium |
| ablative | cōnsulāriō | cōnsulāriā | cōnsulāriō |
| vocative | cōnsulārie | cōnsulāria | cōnsulārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsulāriī | cōnsulāriae | cōnsulāria |
| genitive | cōnsulāriōrum | cōnsulāriārum | cōnsulāriōrum |
| dative | cōnsulāriīs | cōnsulāriīs | cōnsulāriīs |
| accusative | cōnsulāriōs | cōnsulāriās | cōnsulāria |
| ablative | cōnsulāriīs | cōnsulāriīs | cōnsulāriīs |
| vocative | cōnsulāriī | cōnsulāriae | cōnsulāria |
consŭlārĭus, a, um, adj., = consularis (late Lat.): dignitas, Jul. Epit. c. 98, § 359.
Origins
Late Latin; from cōnsulāris (“consular, of a consul”).