LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird (-iō variant) conjugation

cōnsuēfaciō

cōnsuēfaciō (present infinitive cōnsuēfacere, perfect active cōnsuēfēcī, supine cōnsuēfactum)
Classical[kõː.su.eːˈfa.ki.oː]Ecclesiastical[kon.su.eˈfaː.t͡ʃi.o]

Meaning

  1. transitiveto accustom, get (somebody) used to

Conjugation

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsuēfaciōcōnsuēfaciēbamcōnsuēfaciamcōnsuēfēcīcōnsuēfēceramcōnsuēfēcerō
2nd sg.cōnsuēfaciscōnsuēfaciēbāscōnsuēfaciēscōnsuēfēcistīcōnsuēfēcerāscōnsuēfēceris
3rd sg.cōnsuēfacitcōnsuēfaciēbatcōnsuēfacietcōnsuēfēcitcōnsuēfēceratcōnsuēfēcerit
1st pl.cōnsuēfacimuscōnsuēfaciēbāmuscōnsuēfaciēmuscōnsuēfēcimuscōnsuēfēcerāmuscōnsuēfēcerimus
2nd pl.cōnsuēfacitiscōnsuēfaciēbātiscōnsuēfaciētiscōnsuēfēcistiscōnsuēfēcerātiscōnsuēfēceritis
3rd pl.cōnsuēfaciuntcōnsuēfaciēbantcōnsuēfacientcōnsuēfēcērunt
cōnsuēfēcēre
cōnsuēfēcerantcōnsuēfēcerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsuēfaciamcōnsuēfaceremcōnsuēfēcerimcōnsuēfēcissem
2nd sg.cōnsuēfaciāscōnsuēfacerēscōnsuēfēcerīscōnsuēfēcissēs
3rd sg.cōnsuēfaciatcōnsuēfaceretcōnsuēfēceritcōnsuēfēcisset
1st pl.cōnsuēfaciāmuscōnsuēfacerēmuscōnsuēfēcerīmuscōnsuēfēcissēmus
2nd pl.cōnsuēfaciātiscōnsuēfacerētiscōnsuēfēcerītiscōnsuēfēcissētis
3rd pl.cōnsuēfaciantcōnsuēfacerentcōnsuēfēcerintcōnsuēfēcissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsuēfaciorcōnsuēfaciēbarcōnsuēfaciar
2nd sg.cōnsuēfaceris
cōnsuēfacere
cōnsuēfaciēbāris
cōnsuēfaciēbāre
cōnsuēfaciēris
cōnsuēfaciēre
3rd sg.cōnsuēfaciturcōnsuēfaciēbāturcōnsuēfaciētur
1st pl.cōnsuēfacimurcōnsuēfaciēbāmurcōnsuēfaciēmur
2nd pl.cōnsuēfaciminīcōnsuēfaciēbāminīcōnsuēfaciēminī
3rd pl.cōnsuēfaciunturcōnsuēfaciēbanturcōnsuēfacientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsuēfaciarcōnsuēfacerer
2nd sg.cōnsuēfaciāris
cōnsuēfaciāre
cōnsuēfacerēris
cōnsuēfacerēre
3rd sg.cōnsuēfaciāturcōnsuēfacerētur
1st pl.cōnsuēfaciāmurcōnsuēfacerēmur
2nd pl.cōnsuēfaciāminīcōnsuēfacerēminī
3rd pl.cōnsuēfacianturcōnsuēfacerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsuēfacecōnsuēfacere
pres. 2nd pl.cōnsuēfacitecōnsuēfaciminī
fut. 2nd sg.cōnsuēfacitōcōnsuēfacitor
fut. 3rd sg.cōnsuēfacitōcōnsuēfacitor
fut. 2nd pl.cōnsuēfacitōte—
fut. 3rd pl.cōnsuēfaciuntōcōnsuēfaciuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsuēfacerecōnsuēfacī
perfect infinitivecōnsuēfēcissecōnsuēfactum esse
future infinitivecōnsuēfactūrum essecōnsuēfactum īrī
present participlecōnsuēfaciēns—
perfect participle—cōnsuēfactus
future participlecōnsuēfactūruscōnsuēfaciendus
cōnsuēfaciundus
gerundcōnsuēfaciendī, cōnsuēfaciendō, cōnsuēfaciendumsupinecōnsuēfactum, cōnsuēfactū

consŭē-făcĭo, fēci, factum, 3 (in Ter. Ad. 1, 1, 29; 1, 1, 49, and 3, 3, 60, consue feci, consue facere, consue facio, acc. to Lachm. ad Lucr. p. 409), v. a. consueo,
I. to accustom one to a thing, to inure, habituale (rare, and mostly ante-class. for the class. assuefacio).
(a). With ut or ne, Varr. R. R. 3, 9, 15; in tmesis: consue quoque faciunt, ut, etc., id. ib. 2, 9, 13: ea ne me celet, consuefeci filium, Ter. Ad. 1, 1, 29.—
(b). With inf.: consuefacere filium, Suā sponte recte facere, Ter. Ad. 1, 1, 49; so, Gaetulos, ordines habere, signa sequi, etc., * Sall. J. 80, 2.—*
(g). Absol.: nil praetermitto, consuefacio, Ter. Ad. 3, 3, 60.—*
(d). Pass. with dat.: consuefieri alicui rei, Jul. Val. Rer. Gest. Alex. M. 3, 18.

Origins

Proto-Indo-European *dʰeh₁- Proto-Indo-European *dʰeh₁k- Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *dʰh₁kyéti Proto-Italic *θakjō Proto-Italic *fakjō Latin faciō Latin cōnsuēfaciō From cōnsuētus (“accustomed”) + faciō (“to do, make”).

Quick answers

What does cōnsuēfaciō mean in Latin?
cōnsuēfaciō, a verb, means “to accustom, get (somebody) used to”.
What are the principal parts of cōnsuēfaciō?
cōnsuēfaciō, cōnsuēfacere, cōnsuēfēcī (third (-iō variant) conjugation).
How do you pronounce cōnsuēfaciō?
In classical Latin, [kõː.su.eːˈfa.ki.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.su.eˈfaː.t͡ʃi.o].