noun · masculinefourth declension
cōnstitūtus
cōnstitūtus m (genitive cōnstitūtūs)
Classical[kõː.stɪˈtuː.tʊs]Ecclesiastical[kon.stiˈtuː.tus]
Meaning
- a meeting
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnstitūtus | cōnstitūtūs |
| genitive | cōnstitūtūs | cōnstitūtuum |
| dative | cōnstitūtuī | cōnstitūtibus |
| accusative | cōnstitūtum | cōnstitūtūs cōnstitūtōs |
| ablative | cōnstitūtū | cōnstitūtibus |
| vocative | cōnstitūtus cōnstitūte | cōnstitūtūs |
constĭtūtus, a, um, Part. and P. a., from constituo.
constĭtūtus hominum,
I. a meeting of persons: a consistentium multitudine appellatur, Paul. ex Fest. p. 42, 5 Müll.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnstitūtus adj.
P. of constituo, constituted, arranged, disposed: bene corpus: viri bene naturā.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnstitūtus
Proto-Indo-European *steh₂- Proto-Indo-European *-tus Proto-Indo-European *stéh₂-tu-s ~ *sth₂-téw-s Proto-Italic *status Proto-Indo-European *-yéti Proto-Italic *statujō Proto-Italic *statuō Latin statuō Latin cōnstituō Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin cōnstitūtus From cōnstituō + -tus (forming ation nouns).