adverb
cōnstanter
cōnstanter (comparative cōnstantius, superlative cōnstantissimē)
Classical[kõːˈstan.tɛr]Ecclesiastical[konˈstan.ter]
Meaning
- firmly
- steadily, constantly, continually
- resolutely
- evenly
Latīnē defined in Latin in our graded readers
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- humane, modice, moderate, sapienter, constanter ferre aliquid
- to bear a thing with resignation, composure.
constanter, adv., v. consto,
I. P. a. fin.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōnstanter adv. with comp. and sup.
constans, firmly, immovably, steadily, constantly, resolutely. in susceptā causā permanere: vitiis gaudere, H.: ab hostibus pugnari, Cs.: manere in perspicuis constantius: cursūs constantissime servare. — Harmoniously, evenly, uniformly, consistently: sibi constanter convenienterque dicere: non constantissime dici: constanter omues nuntiaverunt manūs cogi, unanimously, Cs. — With self-possession, steadily, calmly, tranquilly, sedately: ferre dolorem: constanter fit.
Origins
Proto-Indo-European *-teros? Latin -ter Latin cōnstanter From cōnstāns + -ter.