verbfourth conjugation
cōnstabiliō
cōnstabiliō (present infinitive cōnstabilīre, perfect active cōnstabilīvī, supine cōnstabilītum)
Classical[kõː.staˈbɪ.li.oː]Ecclesiastical[kon.staˈbiː.li.o]
Meaning
- to establish
- to confirm
- to strengthen
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnstabiliō | cōnstabiliēbam | cōnstabiliam | cōnstabilīvī | cōnstabilīveram | cōnstabilīverō |
| 2nd sg. | cōnstabilīs | cōnstabiliēbās | cōnstabiliēs | cōnstabilīvistī | cōnstabilīverās | cōnstabilīveris |
| 3rd sg. | cōnstabilit | cōnstabiliēbat | cōnstabiliet | cōnstabilīvit | cōnstabilīverat | cōnstabilīverit |
| 1st pl. | cōnstabilīmus | cōnstabiliēbāmus | cōnstabiliēmus | cōnstabilīvimus | cōnstabilīverāmus | cōnstabilīverimus |
| 2nd pl. | cōnstabilītis | cōnstabiliēbātis | cōnstabiliētis | cōnstabilīvistis | cōnstabilīverātis | cōnstabilīveritis |
| 3rd pl. | cōnstabiliunt | cōnstabiliēbant | cōnstabilient | cōnstabilīvērunt cōnstabilīvēre | cōnstabilīverant | cōnstabilīverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnstabiliam | cōnstabilīrem | cōnstabilīverim | cōnstabilīvissem |
| 2nd sg. | cōnstabiliās | cōnstabilīrēs | cōnstabilīverīs | cōnstabilīvissēs |
| 3rd sg. | cōnstabiliat | cōnstabilīret | cōnstabilīverit | cōnstabilīvisset |
| 1st pl. | cōnstabiliāmus | cōnstabilīrēmus | cōnstabilīverīmus | cōnstabilīvissēmus |
| 2nd pl. | cōnstabiliātis | cōnstabilīrētis | cōnstabilīverītis | cōnstabilīvissētis |
| 3rd pl. | cōnstabiliant | cōnstabilīrent | cōnstabilīverint | cōnstabilīvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnstabilior | cōnstabiliēbar | cōnstabiliar |
| 2nd sg. | cōnstabilīris cōnstabilīre | cōnstabiliēbāris cōnstabiliēbāre | cōnstabiliēris cōnstabiliēre |
| 3rd sg. | cōnstabilītur | cōnstabiliēbātur | cōnstabiliētur |
| 1st pl. | cōnstabilīmur | cōnstabiliēbāmur | cōnstabiliēmur |
| 2nd pl. | cōnstabilīminī | cōnstabiliēbāminī | cōnstabiliēminī |
| 3rd pl. | cōnstabiliuntur | cōnstabiliēbantur | cōnstabilientur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cōnstabiliar | cōnstabilīrer |
| 2nd sg. | cōnstabiliāris cōnstabiliāre | cōnstabilīrēris cōnstabilīrēre |
| 3rd sg. | cōnstabiliātur | cōnstabilīrētur |
| 1st pl. | cōnstabiliāmur | cōnstabilīrēmur |
| 2nd pl. | cōnstabiliāminī | cōnstabilīrēminī |
| 3rd pl. | cōnstabiliantur | cōnstabilīrentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnstabilī | cōnstabilīre |
| pres. 2nd pl. | cōnstabilīte | cōnstabilīminī |
| fut. 2nd sg. | cōnstabilītō | cōnstabilītor |
| fut. 3rd sg. | cōnstabilītō | cōnstabilītor |
| fut. 2nd pl. | cōnstabilītōte | — |
| fut. 3rd pl. | cōnstabiliuntō | cōnstabiliuntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnstabilīre | cōnstabilīrī |
| perfect infinitive | cōnstabilīvisse | cōnstabilītum esse |
| future infinitive | cōnstabilītūrum esse | cōnstabilītum īrī |
| present participle | cōnstabiliēns | — |
| perfect participle | — | cōnstabilītus cōnstabilīta, cōnstabilītā, cōnstabilītae, cōnstabilītam, cōnstabilītārum, cōnstabilītās, cōnstabilītī, cōnstabilītōrum, cōnstabilītōs |
| future participle | cōnstabilītūrus cōnstabilītūra, cōnstabilītūrā, cōnstabilītūrae, cōnstabilītūram, cōnstabilītūrārum, cōnstabilītūrās, cōnstabilītūre, cōnstabilītūrī, cōnstabilītūrīs, cōnstabilītūrō, cōnstabilītūrōrum, cōnstabilītūrōs, cōnstabilītūrum | cōnstabiliendus cōnstabiliundus, cōnstabilienda, cōnstabiliendā, cōnstabiliendae, cōnstabiliendam, cōnstabiliendārum, cōnstabiliendās, cōnstabiliende, cōnstabiliendīs, cōnstabiliendōrum, cōnstabiliendōs |
gerundcōnstabiliendī, cōnstabiliendō, cōnstabiliendumsupinecōnstabilītum, cōnstabilītū
con-stăbĭlĭo, īvi, 4,
I. v. a., to confirm, establish, make firm (ante- and post-class. for stabilio, 2. fundo, and rare); only trop.: rem meam, * Plaut. Capt. 2, 3, 93; so * Ter. Ad. 5, 1, 9; Tert. adv. Valent. 39.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōn-stabiliō īvī, —, īre,
to confirm, establish, make firm: tuam rem, T.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnstabiliō
Latin stabiliō Latin cōnstabiliō From con- + stabiliō.