LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfourth conjugation

cōnstabiliō

cōnstabiliō (present infinitive cōnstabilīre, perfect active cōnstabilīvī, supine cōnstabilītum)
Classical[kõː.staˈbɪ.li.oː]Ecclesiastical[kon.staˈbiː.li.o]

Meaning

  1. to establish
  2. to confirm
  3. to strengthen

Conjugation conjugation 4

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnstabiliōcōnstabiliēbamcōnstabiliamcōnstabilīvīcōnstabilīveramcōnstabilīverō
2nd sg.cōnstabilīscōnstabiliēbāscōnstabiliēscōnstabilīvistīcōnstabilīverāscōnstabilīveris
3rd sg.cōnstabilitcōnstabiliēbatcōnstabilietcōnstabilīvitcōnstabilīveratcōnstabilīverit
1st pl.cōnstabilīmuscōnstabiliēbāmuscōnstabiliēmuscōnstabilīvimuscōnstabilīverāmuscōnstabilīverimus
2nd pl.cōnstabilītiscōnstabiliēbātiscōnstabiliētiscōnstabilīvistiscōnstabilīverātiscōnstabilīveritis
3rd pl.cōnstabiliuntcōnstabiliēbantcōnstabilientcōnstabilīvērunt
cōnstabilīvēre
cōnstabilīverantcōnstabilīverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnstabiliamcōnstabilīremcōnstabilīverimcōnstabilīvissem
2nd sg.cōnstabiliāscōnstabilīrēscōnstabilīverīscōnstabilīvissēs
3rd sg.cōnstabiliatcōnstabilīretcōnstabilīveritcōnstabilīvisset
1st pl.cōnstabiliāmuscōnstabilīrēmuscōnstabilīverīmuscōnstabilīvissēmus
2nd pl.cōnstabiliātiscōnstabilīrētiscōnstabilīverītiscōnstabilīvissētis
3rd pl.cōnstabiliantcōnstabilīrentcōnstabilīverintcōnstabilīvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnstabiliorcōnstabiliēbarcōnstabiliar
2nd sg.cōnstabilīris
cōnstabilīre
cōnstabiliēbāris
cōnstabiliēbāre
cōnstabiliēris
cōnstabiliēre
3rd sg.cōnstabilīturcōnstabiliēbāturcōnstabiliētur
1st pl.cōnstabilīmurcōnstabiliēbāmurcōnstabiliēmur
2nd pl.cōnstabilīminīcōnstabiliēbāminīcōnstabiliēminī
3rd pl.cōnstabiliunturcōnstabiliēbanturcōnstabilientur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnstabiliarcōnstabilīrer
2nd sg.cōnstabiliāris
cōnstabiliāre
cōnstabilīrēris
cōnstabilīrēre
3rd sg.cōnstabiliāturcōnstabilīrētur
1st pl.cōnstabiliāmurcōnstabilīrēmur
2nd pl.cōnstabiliāminīcōnstabilīrēminī
3rd pl.cōnstabilianturcōnstabilīrentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnstabilīcōnstabilīre
pres. 2nd pl.cōnstabilītecōnstabilīminī
fut. 2nd sg.cōnstabilītōcōnstabilītor
fut. 3rd sg.cōnstabilītōcōnstabilītor
fut. 2nd pl.cōnstabilītōte—
fut. 3rd pl.cōnstabiliuntōcōnstabiliuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnstabilīrecōnstabilīrī
perfect infinitivecōnstabilīvissecōnstabilītum esse
future infinitivecōnstabilītūrum essecōnstabilītum īrī
present participlecōnstabiliēns—
perfect participle—cōnstabilītus
cōnstabilīta, cōnstabilītā, cōnstabilītae, cōnstabilītam, cōnstabilītārum, cōnstabilītās, cōnstabilītī, cōnstabilītōrum, cōnstabilītōs
future participlecōnstabilītūrus
cōnstabilītūra, cōnstabilītūrā, cōnstabilītūrae, cōnstabilītūram, cōnstabilītūrārum, cōnstabilītūrās, cōnstabilītūre, cōnstabilītūrī, cōnstabilītūrīs, cōnstabilītūrō, cōnstabilītūrōrum, cōnstabilītūrōs, cōnstabilītūrum
cōnstabiliendus
cōnstabiliundus, cōnstabilienda, cōnstabiliendā, cōnstabiliendae, cōnstabiliendam, cōnstabiliendārum, cōnstabiliendās, cōnstabiliende, cōnstabiliendīs, cōnstabiliendōrum, cōnstabiliendōs
gerundcōnstabiliendī, cōnstabiliendō, cōnstabiliendumsupinecōnstabilītum, cōnstabilītū

con-stăbĭlĭo, īvi, 4,
I. v. a., to confirm, establish, make firm (ante- and post-class. for stabilio, 2. fundo, and rare); only trop.: rem meam, * Plaut. Capt. 2, 3, 93; so * Ter. Ad. 5, 1, 9; Tert. adv. Valent. 39.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnstabiliō

Latin stabiliō Latin cōnstabiliō From con- + stabiliō.

Quick answers

What does cōnstabiliō mean in Latin?
cōnstabiliō, a verb, means “to establish; to confirm; to strengthen”.
What are the principal parts of cōnstabiliō?
cōnstabiliō, cōnstabilīre, cōnstabilīvī, cōnstabilītum (fourth conjugation).
How do you pronounce cōnstabiliō?
In classical Latin, [kõː.staˈbɪ.li.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon.staˈbiː.li.o].
Where does cōnstabiliō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnstabiliō.