verbfirst conjugation, deponent
cōnsōlor
cōnsōlor (present infinitive cōnsōlārī, perfect active cōnsōlātus sum)
Classical[kõːˈsoː.ɫɔr]Ecclesiastical[konˈsɔː.lor]
Mille Verba core vocabulary
Meaning
- deponentto console
- deponentto soothe
- deponentto alleviate (grief)
Latīnē defined in Latin in our graded readers
dolentem verbīs levō; amīca amīcam cōnsōlātur.cōnsōlor -ārī -ātus — in Mille Verba, Fūnus et Memoria
dolōrem levōcōnsōlor -ārī — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 1
dolōrem alterīus verbīs levōcōnsōlor -ārī — in Metamorphoses I, ch. 3
comforts
cōnsōlātur — in Seneca, ch. XV
Conjugation conjugation 1 deponent
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsōlor | cōnsōlābar | cōnsōlābor | — | — | — |
| 2nd sg. | cōnsōlāris cōnsōlāre | cōnsōlābāris cōnsōlābāre | cōnsōlāberis cōnsōlābere | — | — | — |
| 3rd sg. | cōnsōlātur | cōnsōlābātur | cōnsōlābitur | — | — | — |
| 1st pl. | cōnsōlāmur | cōnsōlābāmur | cōnsōlābimur | — | — | — |
| 2nd pl. | cōnsōlāminī | cōnsōlābāminī | cōnsōlābiminī | — | — | — |
| 3rd pl. | cōnsōlantur | cōnsōlābantur | cōnsōlābuntur | — | — | — |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsōler | cōnsōlārer | — | — |
| 2nd sg. | cōnsōlēris cōnsōlēre | cōnsōlārēris cōnsōlārēre | — | — |
| 3rd sg. | cōnsōlētur | cōnsōlārētur | — | — |
| 1st pl. | cōnsōlēmur | cōnsōlārēmur | — | — |
| 2nd pl. | cōnsōlēminī | cōnsōlārēminī | — | — |
| 3rd pl. | cōnsōlentur | cōnsōlārentur | — | — |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnsōlāre | — |
| pres. 2nd pl. | cōnsōlāminī | — |
| fut. 2nd sg. | cōnsōlātor | — |
| fut. 3rd sg. | cōnsōlātor | — |
| fut. 3rd pl. | cōnsōlantor | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnsōlārī | — |
| perfect infinitive | cōnsōlātum esse | — |
| future infinitive | cōnsōlātūrum esse | — |
| present participle | cōnsōlāns cōnsōlante, cōnsōlantem, cōnsōlantēs, cōnsōlantī, cōnsōlantia, cōnsōlantibus, cōnsōlantis, cōnsōlantīs, cōnsōlantium | — |
| perfect participle | cōnsōlātus cōnsōlāta, cōnsōlātā, cōnsōlātae, cōnsōlātam, cōnsōlātārum, cōnsōlātās, cōnsōlāte, cōnsōlātī, cōnsōlātīs, cōnsōlātō, cōnsōlātōrum, cōnsōlātōs | — |
| future participle | cōnsōlātūrus | cōnsōlandus |
gerundcōnsōlandī, cōnsōlandō, cōnsōlandumsupinecōnsōlātum, cōnsōlātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- consolari dolorem alicuius
- to soothe grief.
- consolari aliquem in miseriis
- to comfort in misfortune.
- haec (illa) res me consolatur
- I console myself with...
- consolari aliquem de aliqua re
- to comfort a man in a matter; to condole with him.
- hoc (illo) solacio me consōlor
- I console myself with...
con-sōlor, ātus, 1, v. dep.
I. Of personal objects, to console, encourage, animate, cheer, comfort (freq. and class.; most freq. in Cic.).
(a). With acc.:
istam, quod potes, Fac consolere, Ter. Ad. 3, 5, 2; id. Hec. 3, 1, 13; Ov. M. 1, 578 al.: aliquem de miseriis communibus, Cic. Fam. 6, 4, 2: Telamonem de Aiacis morte, id. Tusc. 3, 29, 71: aliquem in miseriis, id. Cat. 4, 4, 8: in hoc communi malo consoletur se conscientiā optimae mentis, id. Brut. 71, 250: se aliquā re, id. Prov. Cons. 7, 16; id. Rosc. Com. 14, 43: tu velim Piliam meis verbis consolere, in my name, id. Att. 5, 11, 7: se per litteras, id. ib. 12, 14, 3: egomet, qui te consolari cupio, consolandus ipse eum, id. Fam. 5, 18, 1: his me consolor victurum suavius, ac si, etc., * Hor. S. 1, 6, 130: se, quod, etc., Cic. Sull. 10, 29: vosmet ipsos, id. Agr. 2, 28, 77; cf. memet, Cat. 64, 182: me ipse consolor maxime illo solacio, quod, etc., Cic. Lael. 3, 10; cf. id. Sull. 10, 29: neque monere te audeo ... nec confirmare ... consolari vero nullo modo, id. Fam. 4, 8, 1.—(b). Absol.:
aut consolando aut consilio aut re juvero, Ter. Heaut. 1, 1, 34: haec igitur officia sunt consolantium, tollere aegritudinem, etc., Cic. Tusc. 3, 31, 75: librum mittere consolandi causa ad captivos, id. ib. 3, 22, 54: dolorem tuum consolando levare, id. Fam. 6, 4, 2; Quint. 11, 3, 64: quo consolante doleres? Ov. M. 1, 360: consolantia verba, id. ib. 15, 491: Caesar ejus dextram prendit, consolatus rogat, etc., encouraging him, Caes. B. G. 1, 20; 5, 4; id. B. C. 3, 98; Liv. 26, 35, 7; Nep. Eum. 11, 2; Varr. R. R. 1, 17, 7; Suet. Aug. 53 al.—II. Of things, to mitigate, alleviate, lighten, relieve, soothe (most freq. in Cic.):
ut doloris magnitudinem celeritas, diuturnitatem adlevatio consoletur, Cic. Fin. 1, 12, 40; so, dolorem, id. Fam. 4, 8, 1: consolatur honestas egestatem, id. Quint. 15, 49: incommodum, id. Q. Fr. 2, 4, 6: desiderium tui, id. Fam. 7, 11, 2: doloris magnitudinem brevitate, id. Tusc. 5, 31, 88: brevitatem vitae, id. Mil. 35, 97: dicendi laborem delectatione oratoriā consolor, id. Att. 4, 18, 2 (16, 10): hanc cladem domūs meae, Liv. 45, 41, 12: otium nostrum, Quint. 2, 12, 12: ut crudelitatem fati consolaretur aequalitas, Sen. Cons. Polyb. 1 (20), 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōn-sōlor ātus, ārī, dep.,
to encourage, animate, console, cheer, comfort: alqm, Cs.: alqm in miseriis: Piliam meis verbis, in my name: alqd consolandi tui gratiā dicere: me ipse illo solacio, quod, etc.: se per litteras: consolando iuvero, T.: officia consolantium: quo consolante doleres? who would console you? O.: consolatus rogat, encouraging him, Cs.—To mitigate, alleviate, lighten, relieve, soothe: doloris diuturnitatem: brevitatem vitae posteritatis memoriā: desiderium tui spe.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsōlor
Latin sōlor Latin cōnsōlor From con- + sōlor.
Descendants
- Catalanconsolar
- Englishconsole
- Frenchconsoler
- Italianconsolare
- Occitanconsolar
- Portugueseconsoar
- Portugueseconsolar
- Romanianconsola
- Spanishconsolar
- Albanianngushëllojfrom Proto-Albanian *engushullonj