LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation, deponent

cōnsilior

cōnsilior (present infinitive cōnsiliārī, perfect active cōnsiliātus sum)
Classical[kõːˈsɪ.li.ɔr]Ecclesiastical[konˈsiː.li.or]

Meaning

  1. deponentintransitiveto consult, take counsel
  2. deponentwith dativeto advise, counsel

Conjugation conjugation 1 deponent

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsiliorcōnsiliābarcōnsiliābor———
2nd sg.cōnsiliāris
cōnsiliāre
cōnsiliābāris
cōnsiliābāre
cōnsiliāberis
cōnsiliābere
———
3rd sg.cōnsiliāturcōnsiliābāturcōnsiliābitur———
1st pl.cōnsiliāmurcōnsiliābāmurcōnsiliābimur———
2nd pl.cōnsiliāminīcōnsiliābāminīcōnsiliābiminī———
3rd pl.cōnsilianturcōnsiliābanturcōnsiliābuntur———
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsiliercōnsiliārer——
2nd sg.cōnsiliēris
cōnsiliēre
cōnsiliārēris
cōnsiliārēre
——
3rd sg.cōnsiliēturcōnsiliārētur——
1st pl.cōnsiliēmurcōnsiliārēmur——
2nd pl.cōnsiliēminīcōnsiliārēminī——
3rd pl.cōnsilienturcōnsiliārentur——
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsiliāre—
pres. 2nd pl.cōnsiliāminī—
fut. 2nd sg.cōnsiliātor—
fut. 3rd sg.cōnsiliātor—
fut. 3rd pl.cōnsiliantor—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsiliārī—
perfect infinitivecōnsiliātum esse—
future infinitivecōnsiliātūrum esse—
present participlecōnsiliāns—
perfect participlecōnsiliātus
cōnsiliāta, cōnsiliātā, cōnsiliātae, cōnsiliātam, cōnsiliātārum, cōnsiliātās, cōnsiliāte, cōnsiliātī, cōnsiliātīs, cōnsiliātō, cōnsiliātōrum, cōnsiliātōs
—
future participlecōnsiliātūrus
cōnsiliātūra, cōnsiliātūrā, cōnsiliātūrae, cōnsiliātūram, cōnsiliātūrārum, cōnsiliātūrās, cōnsiliātūre, cōnsiliātūrī, cōnsiliātūrīs, cōnsiliātūrō, cōnsiliātūrōrum, cōnsiliātūrōs, cōnsiliātūrum
cōnsiliandus
cōnsilianda, cōnsiliandā, cōnsiliandae, cōnsiliandam, cōnsiliandārum, cōnsiliandās, cōnsiliande, cōnsiliandīs, cōnsiliandōrum, cōnsiliandōs
gerundcōnsiliandī, cōnsiliandō, cōnsiliandumsupinecōnsiliātum, cōnsiliātū

consĭlĭor, ātus, 1, v. dep. consilium.
I. To take counsel, to consult (rare but class.): consiliandi causā colloqui, Caes. B. C. 1, 19: difficilis ad consiliandum legatio, Cic. Att. 15, 9, 2; Liv. Epit. 125; Hor. C. 3, 3, 17; Tac. H. 2, 53.—*
II. Alicui (prop. to take counsel for one, in one's favor; hence), to impart counsel, to counsel, advise: amice, Hor. A. P. 196.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -or Latin cōnsilior From cōnsilium + -or.

Descendants
  • Frenchconseillerfrom Old French conseillier
  • Romanianconsilierfrom Old French conseillier
  • Englishcounselfrom Old French conseillier
  • Italianconsigliare
  • Occitanconselhar
  • Portugueseaconselharfrom Old Galician-Portuguese conselhar
  • Spanishaconsejarfrom Old Spanish consejar
  • Franco-Provençalconselyér
  • Haitian Creolekonseyefrom Old French conseillier
  • Middle Scotsconsalefrom Old French conseillier

Quick answers

What does cōnsilior mean in Latin?
cōnsilior, a verb, means “to consult, take counsel; to advise, counsel”.
What are the principal parts of cōnsilior?
cōnsilior, cōnsiliārī, cōnsiliātus sum (first conjugation, deponent).
How do you pronounce cōnsilior?
In classical Latin, [kõːˈsɪ.li.ɔr]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsiː.li.or].