adjectivefirst/second-declension adjective
cōnsiliārius1
cōnsiliārius (feminine cōnsiliāria, neuter cōnsiliārium)
Classical[kõː.sɪ.liˈaː.ri.ʊs]Ecclesiastical[kon.si.liˈaː.ri.us]
Meaning
- adjectivecounselling, advising
Latīnē defined in Latin in our graded readers
quī cōnsilia datcōnsiliārius -ī (m) — in IVLIANVS II: Imperium, ch. 14
quī cōnsilium datcōnsiliārius -a -um — in IVLIANVS III: Persia, ch. 5
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsiliārius | cōnsiliāria | cōnsiliārium |
| genitive | cōnsiliāriī | cōnsiliāriae | cōnsiliāriī |
| dative | cōnsiliāriō | cōnsiliāriae | cōnsiliāriō |
| accusative | cōnsiliārium | cōnsiliāriam | cōnsiliārium |
| ablative | cōnsiliāriō | cōnsiliāriā | cōnsiliāriō |
| vocative | cōnsiliārie | cōnsiliāria | cōnsiliārium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | cōnsiliāriī | cōnsiliāriae | cōnsiliāria |
| genitive | cōnsiliāriōrum | cōnsiliāriārum | cōnsiliāriōrum |
| dative | cōnsiliāriīs | cōnsiliāriīs | cōnsiliāriīs |
| accusative | cōnsiliāriōs | cōnsiliāriās | cōnsiliāria |
| ablative | cōnsiliāriīs | cōnsiliāriīs | cōnsiliāriīs |
| vocative | cōnsiliāriī | cōnsiliāriae | cōnsiliāria |
consĭlĭārĭus, a, um, adj. consilium,
I. suitable for counsel, counselling (class.).
I. In gen.:
senatus, Plaut. Ep. 1, 2, 56: magis consiliarius amicus quam auxiliarius, id. Truc. 2, 1, 6: particeps, id. Mil. 4, 2, 23: homines, Gell. 18, 3, 5: fulgur, Sen. Q. N. 2, 39, 1; cf. Müll. Etrusk. 2, p. 168.—Subst.: consĭlĭārĭus, ĭi, m., a counsellor, adviser: consiliario et auctore Vestorio, Cic. Att. 14, 9, 1; 3, 19, 3: (Verris) amici et consiliarii, Cic. Verr. 2, 2, 17, § 42: regis, id. Fam. 1, 2, 3: AVGVSTI, Inscr. Orell. 2648: caedis, Vell. 2, 56.—Hence, II. Esp.
A. T. t., an assessor, aid in a court of justice, Suet. Tib. 55; id. Claud. 12.—
B. Of the augur as the interpreter of the divine will:
consiliarius atque administer Jovis, Cic. Leg. 3, 19, 43.Origins
From cōnsilium + -ārius.