LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsignō

cōnsignō (present infinitive cōnsignāre, perfect active cōnsignāvī, supine cōnsignātum)
Classical[kõːˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[konˈsiɲ.ɲo]

Meaning

  1. to furnish with a seal, seal, sign
  2. to attest, certify, vouch for; establish, make known
  3. to write down, register, note, record

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsignōcōnsignābamcōnsignābōcōnsignāvīcōnsignāveramcōnsignāverō
cōnsignārō
2nd sg.cōnsignāscōnsignābāscōnsignābiscōnsignāvistī
cōnsignāstī
cōnsignāverās
cōnsignārās
cōnsignāveris
3rd sg.cōnsignatcōnsignābatcōnsignābitcōnsignāvitcōnsignāverat
cōnsignārat
cōnsignāverit
cōnsignārit
1st pl.cōnsignāmuscōnsignābāmuscōnsignābimuscōnsignāvimuscōnsignāverāmuscōnsignāverimus
cōnsignārimus
2nd pl.cōnsignātiscōnsignābātiscōnsignābitiscōnsignāvistis
cōnsignāstis
cōnsignāverātis
cōnsignārātis
cōnsignāveritis
cōnsignāritis
3rd pl.cōnsignantcōnsignābantcōnsignābuntcōnsignāvērunt
cōnsignāvēre, cōnsignārunt
cōnsignāverant
cōnsignārant
cōnsignāverint
cōnsignārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsignemcōnsignāremcōnsignāverim
cōnsignārim
cōnsignāvissem
cōnsignāssem
2nd sg.cōnsignēscōnsignārēscōnsignāverīscōnsignāvissēs
cōnsignāssēs
3rd sg.cōnsignetcōnsignāretcōnsignāverit
cōnsignārit
cōnsignāvisset
cōnsignāsset
1st pl.cōnsignēmuscōnsignārēmuscōnsignāverīmus
cōnsignārīmus
cōnsignāvissēmus
cōnsignāssēmus
2nd pl.cōnsignētiscōnsignārētiscōnsignāverītis
cōnsignārītis
cōnsignāvissētis
cōnsignāssētis
3rd pl.cōnsignentcōnsignārentcōnsignāverint
cōnsignārint
cōnsignāvissent
cōnsignāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsignorcōnsignābarcōnsignābor
2nd sg.cōnsignāris
cōnsignāre
cōnsignābāris
cōnsignābāre
cōnsignāberis
cōnsignābere
3rd sg.cōnsignāturcōnsignābāturcōnsignābitur
1st pl.cōnsignāmurcōnsignābāmurcōnsignābimur
2nd pl.cōnsignāminīcōnsignābāminīcōnsignābiminī
3rd pl.cōnsignanturcōnsignābanturcōnsignābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsignercōnsignārer
2nd sg.cōnsignēris
cōnsignēre
cōnsignārēris
cōnsignārēre
3rd sg.cōnsignēturcōnsignārētur
1st pl.cōnsignēmurcōnsignārēmur
2nd pl.cōnsignēminīcōnsignārēminī
3rd pl.cōnsignenturcōnsignārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsignācōnsignāre
pres. 2nd pl.cōnsignātecōnsignāminī
fut. 2nd sg.cōnsignātōcōnsignātor
fut. 3rd sg.cōnsignātōcōnsignātor
fut. 2nd pl.cōnsignātōte—
fut. 3rd pl.cōnsignantōcōnsignantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsignārecōnsignārī
perfect infinitivecōnsignāvisse
cōnsignāsse
cōnsignātum esse
future infinitivecōnsignātūrum essecōnsignātum īrī
present participlecōnsignāns—
perfect participle—cōnsignātus
cōnsignāta, cōnsignātā, cōnsignātae, cōnsignātam, cōnsignātārum, cōnsignātās, cōnsignātī, cōnsignātōrum, cōnsignātōs
future participlecōnsignātūrus
cōnsignātūra, cōnsignātūrā, cōnsignātūrae, cōnsignātūram, cōnsignātūrārum, cōnsignātūrās, cōnsignātūre, cōnsignātūrī, cōnsignātūrīs, cōnsignātūrō, cōnsignātūrōrum, cōnsignātūrōs, cōnsignātūrum
cōnsignandus
cōnsignanda, cōnsignandā, cōnsignandae, cōnsignandam, cōnsignandārum, cōnsignandās, cōnsignande, cōnsignandīs, cōnsignandōrum, cōnsignandōs
gerundcōnsignandī, cōnsignandō, cōnsignandumsupinecōnsignātum, cōnsignātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

litteris mandare or consignare aliquid (Acad. 2. 1. 2)
to put down in writing.

con-signo, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To furnish with a seal, to affix, put one's seal to, to seal, to sign, subscribe (in good prose).
A. Prop.: tabellas, Plaut. Curc. 2, 3, 90; id. Bacch. 4, 8, 83: tabulas signis, Cic. Quint. 6, 25: epistulas, Plaut. Trin. 3, 3, 46: laudatio consignata cretā, Cic. Fl. 16, 37: id decretum, Liv. 39, 48, 4; cf.: conscripta consignataque, id. 29, 12, 15: legem, Dig. 1, 19, 13: testamentum, ib. 28, 1, 24: tabellas dotis, a marriage contract, Suet. Claud. 29 (for which, briefly, dotem, id. ib. 26): tabulas proprio lino, propriāque cerā, Gai Inst. 2, 181: pecuniam, Dig. 46, 1, 64.—
B. Trop., to attest, certify, establish, vouch for: monumentis testata consignataque antiquitas, Cic. Div. 1, 40, 87: senatūs judicia, quae publicis populi Romani litteris monumentisque consignata sunt, id. Deiot. 13, 37: auctoritates nostras, to place beyond doubt, id. Clu. 50, 139; id. Red. in Sen. 11, 29; id. Div. in Caecil. 9, 28.—
II. To note, write down, to register, record (so lit. aud trop.; for the most part only in Cic.).
A. Prop.: litteris aliquid, Cic. Ac. 2, 1, 2: fundos publicis commentariis, id. de Or. 2, 55, 224: memoriam publicam (legum) publicis litteris, id. Leg. 3, 20, 46: motum temporis, id. Univ. 9 init.—
B. Trop.: tot rerum atque tantarum insitae et quasi consignatae in animis notiones. Cic. Tusc. 1, 24, 57: causam, de quā, etc., to make known, indicate (with exprimere), Gell. 14, 2, 17.—Hence, consignātē, adv. (of the P. a. consignatus, a, um, not in use; Hertz, consignatius); acc. to II., in a distinct manner, plainly, distinctly; comp., Gell. 1, 25, 8.—Sup.: versus consignatissime factus, Gell. 1, 15, 12; cf. the preced.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnsignō

Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-nóm Proto-Italic *segnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *segnāō Latin signō Latin cōnsignō From con- + signō (“mark”).

Descendants
  • Catalanconsignar
  • Englishconsign
  • Frenchconsigner
  • Italianconsegnare
  • Portugueseconsignar
  • Romanianconsemna
  • Spanishconsignar
  • Asturianconseñarfrom Old Leonese consennar

Quick answers

What does cōnsignō mean in Latin?
cōnsignō, a verb, means “to furnish with a seal, seal, sign; to attest, certify, vouch for; establish, make known”.
What are the principal parts of cōnsignō?
cōnsignō, cōnsignāre, cōnsignāvī, cōnsignātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsignō?
In classical Latin, [kõːˈsɪŋ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsiɲ.ɲo].
Where does cōnsignō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnsignō.