verbfirst conjugation
cōnsignō
cōnsignō (present infinitive cōnsignāre, perfect active cōnsignāvī, supine cōnsignātum)
Classical[kõːˈsɪŋ.noː]Ecclesiastical[konˈsiɲ.ɲo]
Meaning
- to furnish with a seal, seal, sign
- to attest, certify, vouch for; establish, make known
- to write down, register, note, record
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsignō | cōnsignābam | cōnsignābō | cōnsignāvī | cōnsignāveram | cōnsignāverō cōnsignārō |
| 2nd sg. | cōnsignās | cōnsignābās | cōnsignābis | cōnsignāvistī cōnsignāstī | cōnsignāverās cōnsignārās | cōnsignāveris |
| 3rd sg. | cōnsignat | cōnsignābat | cōnsignābit | cōnsignāvit | cōnsignāverat cōnsignārat | cōnsignāverit cōnsignārit |
| 1st pl. | cōnsignāmus | cōnsignābāmus | cōnsignābimus | cōnsignāvimus | cōnsignāverāmus | cōnsignāverimus cōnsignārimus |
| 2nd pl. | cōnsignātis | cōnsignābātis | cōnsignābitis | cōnsignāvistis cōnsignāstis | cōnsignāverātis cōnsignārātis | cōnsignāveritis cōnsignāritis |
| 3rd pl. | cōnsignant | cōnsignābant | cōnsignābunt | cōnsignāvērunt cōnsignāvēre, cōnsignārunt | cōnsignāverant cōnsignārant | cōnsignāverint cōnsignārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsignem | cōnsignārem | cōnsignāverim cōnsignārim | cōnsignāvissem cōnsignāssem |
| 2nd sg. | cōnsignēs | cōnsignārēs | cōnsignāverīs | cōnsignāvissēs cōnsignāssēs |
| 3rd sg. | cōnsignet | cōnsignāret | cōnsignāverit cōnsignārit | cōnsignāvisset cōnsignāsset |
| 1st pl. | cōnsignēmus | cōnsignārēmus | cōnsignāverīmus cōnsignārīmus | cōnsignāvissēmus cōnsignāssēmus |
| 2nd pl. | cōnsignētis | cōnsignārētis | cōnsignāverītis cōnsignārītis | cōnsignāvissētis cōnsignāssētis |
| 3rd pl. | cōnsignent | cōnsignārent | cōnsignāverint cōnsignārint | cōnsignāvissent cōnsignāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsignor | cōnsignābar | cōnsignābor |
| 2nd sg. | cōnsignāris cōnsignāre | cōnsignābāris cōnsignābāre | cōnsignāberis cōnsignābere |
| 3rd sg. | cōnsignātur | cōnsignābātur | cōnsignābitur |
| 1st pl. | cōnsignāmur | cōnsignābāmur | cōnsignābimur |
| 2nd pl. | cōnsignāminī | cōnsignābāminī | cōnsignābiminī |
| 3rd pl. | cōnsignantur | cōnsignābantur | cōnsignābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cōnsigner | cōnsignārer |
| 2nd sg. | cōnsignēris cōnsignēre | cōnsignārēris cōnsignārēre |
| 3rd sg. | cōnsignētur | cōnsignārētur |
| 1st pl. | cōnsignēmur | cōnsignārēmur |
| 2nd pl. | cōnsignēminī | cōnsignārēminī |
| 3rd pl. | cōnsignentur | cōnsignārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnsignā | cōnsignāre |
| pres. 2nd pl. | cōnsignāte | cōnsignāminī |
| fut. 2nd sg. | cōnsignātō | cōnsignātor |
| fut. 3rd sg. | cōnsignātō | cōnsignātor |
| fut. 2nd pl. | cōnsignātōte | — |
| fut. 3rd pl. | cōnsignantō | cōnsignantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnsignāre | cōnsignārī |
| perfect infinitive | cōnsignāvisse cōnsignāsse | cōnsignātum esse |
| future infinitive | cōnsignātūrum esse | cōnsignātum īrī |
| present participle | cōnsignāns | — |
| perfect participle | — | cōnsignātus cōnsignāta, cōnsignātā, cōnsignātae, cōnsignātam, cōnsignātārum, cōnsignātās, cōnsignātī, cōnsignātōrum, cōnsignātōs |
| future participle | cōnsignātūrus cōnsignātūra, cōnsignātūrā, cōnsignātūrae, cōnsignātūram, cōnsignātūrārum, cōnsignātūrās, cōnsignātūre, cōnsignātūrī, cōnsignātūrīs, cōnsignātūrō, cōnsignātūrōrum, cōnsignātūrōs, cōnsignātūrum | cōnsignandus cōnsignanda, cōnsignandā, cōnsignandae, cōnsignandam, cōnsignandārum, cōnsignandās, cōnsignande, cōnsignandīs, cōnsignandōrum, cōnsignandōs |
gerundcōnsignandī, cōnsignandō, cōnsignandumsupinecōnsignātum, cōnsignātū
Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book
- litteris mandare or consignare aliquid (Acad. 2. 1. 2)
- to put down in writing.
con-signo, āvi, ātum, 1, v. a.
I. To furnish with a seal, to affix, put one's seal to, to seal, to sign, subscribe (in good prose).
A. Prop.:
tabellas, Plaut. Curc. 2, 3, 90; id. Bacch. 4, 8, 83: tabulas signis, Cic. Quint. 6, 25: epistulas, Plaut. Trin. 3, 3, 46: laudatio consignata cretā, Cic. Fl. 16, 37: id decretum, Liv. 39, 48, 4; cf.: conscripta consignataque, id. 29, 12, 15: legem, Dig. 1, 19, 13: testamentum, ib. 28, 1, 24: tabellas dotis, a marriage contract, Suet. Claud. 29 (for which, briefly, dotem, id. ib. 26): tabulas proprio lino, propriāque cerā, Gai Inst. 2, 181: pecuniam, Dig. 46, 1, 64.—B. Trop., to attest, certify, establish, vouch for:
monumentis testata consignataque antiquitas, Cic. Div. 1, 40, 87: senatūs judicia, quae publicis populi Romani litteris monumentisque consignata sunt, id. Deiot. 13, 37: auctoritates nostras, to place beyond doubt, id. Clu. 50, 139; id. Red. in Sen. 11, 29; id. Div. in Caecil. 9, 28.—II. To note, write down, to register, record (so lit. aud trop.; for the most part only in Cic.).
A. Prop.:
litteris aliquid, Cic. Ac. 2, 1, 2: fundos publicis commentariis, id. de Or. 2, 55, 224: memoriam publicam (legum) publicis litteris, id. Leg. 3, 20, 46: motum temporis, id. Univ. 9 init.—B. Trop.: tot rerum atque tantarum insitae et quasi consignatae in animis notiones. Cic. Tusc. 1, 24, 57: causam, de quā, etc., to make known, indicate (with exprimere), Gell. 14, 2, 17.—Hence, consignātē, adv. (of the P. a. consignatus, a, um, not in use; Hertz, consignatius);
acc. to II., in a distinct manner, plainly, distinctly; comp., Gell. 1, 25, 8.—Sup.: versus consignatissime factus, Gell. 1, 15, 12; cf. the preced.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōn-sīgnō āvī, ātus, āre,
to seal, sign, subscribe, set seal to: tabulas signis: laudatio consignata cretā.—Fig., to attest, certify, establish, vouch for: senatūs iudicia publicis populi R. litteris consignata: auctoritates nostras.—To note, inscribe, register, record: litteris aliquid: fundos commentariis.—Fig.: quasi consignatae in animis notiones, stamped.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnsignō
Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-nóm Proto-Italic *segnom Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Proto-Italic *segnāō Latin signō Latin cōnsignō From con- + signō (“mark”).
Descendants
- Catalanconsignar
- Englishconsign
- Frenchconsigner
- Italianconsegnare
- Portugueseconsignar
- Romanianconsemna
- Spanishconsignar
- Asturianconseñarfrom Old Leonese consennar