LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

cōnsīderō

cōnsīderō (present infinitive cōnsīderāre, perfect active cōnsīderāvī, supine cōnsīderātum)
Classical[kõːˈsiː.dɛ.roː]Ecclesiastical[konˈsiː.de.ro]

Meaning

  1. to examine, look at or inspect, survey
  2. to consider, reflect, contemplate, meditate

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Considerare · Contemplari

Considerare (from κατιδεῖν) denotes consideration as an act of the understanding, endeavoring to form a judgment; contemplari (from καταθαμβεῖν) an act of feeling, which is absorbed in its object, and surrenders itself entirely to the pleasant or unpleasant feeling which its object excites. (v. 130.)

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnsīderōcōnsīderābamcōnsīderābōcōnsīderāvīcōnsīderāveramcōnsīderāverō
cōnsīderārō
2nd sg.cōnsīderāscōnsīderābāscōnsīderābiscōnsīderāvistī
cōnsīderāstī
cōnsīderāverās
cōnsīderārās
cōnsīderāveris
3rd sg.cōnsīderatcōnsīderābatcōnsīderābitcōnsīderāvitcōnsīderāverat
cōnsīderārat
cōnsīderāverit
cōnsīderārit
1st pl.cōnsīderāmuscōnsīderābāmuscōnsīderābimuscōnsīderāvimuscōnsīderāverāmuscōnsīderāverimus
cōnsīderārimus
2nd pl.cōnsīderātiscōnsīderābātiscōnsīderābitiscōnsīderāvistis
cōnsīderāstis
cōnsīderāverātis
cōnsīderārātis
cōnsīderāveritis
cōnsīderāritis
3rd pl.cōnsīderantcōnsīderābantcōnsīderābuntcōnsīderāvērunt
cōnsīderāvēre, cōnsīderārunt
cōnsīderāverant
cōnsīderārant
cōnsīderāverint
cōnsīderārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnsīderemcōnsīderāremcōnsīderāverim
cōnsīderārim
cōnsīderāvissem
cōnsīderāssem
2nd sg.cōnsīderēscōnsīderārēscōnsīderāverīscōnsīderāvissēs
cōnsīderāssēs
3rd sg.cōnsīderetcōnsīderāretcōnsīderāverit
cōnsīderārit
cōnsīderāvisset
cōnsīderāsset
1st pl.cōnsīderēmuscōnsīderārēmuscōnsīderāverīmus
cōnsīderārīmus
cōnsīderāvissēmus
cōnsīderāssēmus
2nd pl.cōnsīderētiscōnsīderārētiscōnsīderāverītis
cōnsīderārītis
cōnsīderāvissētis
cōnsīderāssētis
3rd pl.cōnsīderentcōnsīderārentcōnsīderāverint
cōnsīderārint
cōnsīderāvissent
cōnsīderāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnsīderorcōnsīderābarcōnsīderābor
2nd sg.cōnsīderāris
cōnsīderāre
cōnsīderābāris
cōnsīderābāre
cōnsīderāberis
cōnsīderābere
3rd sg.cōnsīderāturcōnsīderābāturcōnsīderābitur
1st pl.cōnsīderāmurcōnsīderābāmurcōnsīderābimur
2nd pl.cōnsīderāminīcōnsīderābāminīcōnsīderābiminī
3rd pl.cōnsīderanturcōnsīderābanturcōnsīderābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnsīderercōnsīderārer
2nd sg.cōnsīderēris
cōnsīderēre
cōnsīderārēris
cōnsīderārēre
3rd sg.cōnsīderēturcōnsīderārētur
1st pl.cōnsīderēmurcōnsīderārēmur
2nd pl.cōnsīderēminīcōnsīderārēminī
3rd pl.cōnsīderenturcōnsīderārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnsīderācōnsīderāre
pres. 2nd pl.cōnsīderātecōnsīderāminī
fut. 2nd sg.cōnsīderātōcōnsīderātor
fut. 3rd sg.cōnsīderātōcōnsīderātor
fut. 2nd pl.cōnsīderātōte—
fut. 3rd pl.cōnsīderantōcōnsīderantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnsīderārecōnsīderārī
perfect infinitivecōnsīderāvisse
cōnsīderāsse
cōnsīderātum esse
future infinitivecōnsīderātūrum essecōnsīderātum īrī
present participlecōnsīderāns
cōnsīderante, cōnsīderantem, cōnsīderantēs, cōnsīderantī, cōnsīderantia, cōnsīderantibus, cōnsīderantis, cōnsīderantīs, cōnsīderantium
—
perfect participle—cōnsīderātus
cōnsīderāta, cōnsīderātā, cōnsīderātae, cōnsīderātam, cōnsīderātārum, cōnsīderātās, cōnsīderātī, cōnsīderātōrum, cōnsīderātōs
future participlecōnsīderātūrus
cōnsīderātūra, cōnsīderātūrā, cōnsīderātūrae, cōnsīderātūram, cōnsīderātūrārum, cōnsīderātūrās, cōnsīderātūre, cōnsīderātūrī, cōnsīderātūrīs, cōnsīderātūrō, cōnsīderātūrōrum, cōnsīderātūrōs, cōnsīderātūrum
cōnsīderandus
cōnsīderanda, cōnsīderandā, cōnsīderandae, cōnsīderandam, cōnsīderandārum, cōnsīderandās, cōnsīderande, cōnsīderandīs, cōnsīderandōrum, cōnsīderandōs
gerundcōnsīderandī, cōnsīderandō, cōnsīderandumsupinecōnsīderātum, cōnsīderātū

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

re diligenter considerata, perpensa
after mature deliberation.
considerare in, cum animo, secum aliquid
to think over, consider a thing.
prudenter, considerate, consilio agere (opp. temere, nullo consilio, nulla ratione)
to act reasonably, judiciously.

con-sīdĕro, āvi, ātum, 1, v. a. acc. to Corss. Nachtr. p. 43, from sidus, prop. to observe the stars; and so Paul. ex Fest. p. 42, 4, and 75, 8 Müll.; cf. desidero,
I. to look at closely, attentively, carefully, to inspect, examine (class. in prose and poetry, esp. in the trop. signif.).
I. Lit.: contemplari unum quidque otiose et considerare coepit, Cic. Verr. 2, 4, 15, § 33: candelabrum etiam atque etiam, id. ib. 2, 4, 28, § 65: argentum (with contemplari), id. ib. 2, 4, 15, § 33: opus (pictorum), id. Off. 1, 41, 147: aliquem, Sall. C. 58, 18: pallium diligentius, Petr. 12, 3; cf. Cic. Verr. 2, 4, 27, § 63: feminas diligenter ac lente mercantium more, Suet. Calig. 36: formam, quā ludum gladiatorium erat aedificaturus, id. Caes. 31: lucentia sidera, Gell. 2, 21, 2: spatium, Ov. M. 3, 95 al. —
(b). With acc. and inf. as object, to observe, perceive (very rare): cum folia decidere considerassent (corresp. with videre and animadvertere), Col. 11, 2, 67.—
(g). With a rel.-clause: num tamen exciderit ferrum considerat, hastae, Ov. M. 12, 105.—
II. Trop., to consider maturely, to reflect, contemplate, meditate; constr. with the acc., with de, a rel.-clause, ut, or absol.
(a). With acc.: mecum in animo vitam tuam, Ter. Heaut. 2, 4, 5; so, eos casus mecum ipse, Cic. Tusc. 5, 1, 3: reliquum est, quod ipsae optime considerabitis, vestri similes feminae sintne Romae, id. Fam. 14, 14, 1: res atque pericula nostra, Sall. C. 52, 2: simul ipse qui suadet considerandus est, Tac. H. 2, 76.— With ex: Rosciorum factum ex ipsius Chrysogoni judicio, Cic. Rosc. Am. 37, 108. —With aliquid ex aliquā re: aliquid ex se et ex suā naturā, Cic. Inv. 1, 10, 14; 2, 58, 176.—
(b). With de: cum de me ipso ac de meis te considerare velim, Cic. Att. 7, 13, 3: his de rebus velim cum Pomponio consideretis, id. ib. 14, 14, 2: de quā (intercessione) isti ipsi considerabunt, id. Imp. Pomp. 19, 58: de totā re, id. Att. 12, 24, 1.—Impers.: quale sit id, de quo consideretur, inquiry is made, Cic. Off. 3, 4, 18.—
(g). With rel.-clause: considerate cum vestris animis vosmet ipsi, ecquem putetis, etc., Cic. Verr. 2, 3, 12, § 29: sed velim consideres, quid faciendum putes, id. Att. 7, 13, 3; Cic. Verr. 2, 5, 68, § 174; Liv. 45, 12, 5: consideres quid agas, quo progrediare, quem hominem et quā ratione defendas, Cic. Verr 2, 5, 68, § 174; Sall. C. 20, 6; 44, 5; Quint. 8, 3, 15; 3, 8, 51 al.: finitimos hostes an amicos velis esse considera, Curt. 7, 8, 30.—So impers.: in quā (parte) quid juris sit consideratur, Cic. Inv. 1, 11, 14.—
(d). With ut or ne, to take care, to be considerate (rare): considerandum erit, ut solum pingue sit, Col. 2, 2, 17; so, ut lunā crescente id fiat, id. 8, 5, 9.—Impers.: considerandum est, ne aut temere desperet, etc., Cic. Off. 1, 21, 73.—(ε) Absol.: ille se considerare velle (ait), Cic. Fam. 10, 16, 1.—Hence,
A. con-sīdĕranter, adv. (of the P. a. considerans. which is not used), = considerate, in a deliberate, considerate manner (post-Aug. and rare): agere, Val. Max. 8, 1, Ambust. 2: cuneum deponere, Pall. Febr. 17, 2.—Comp. considerantius, acc. to Fronto, p. 2194 P., but without voucher.—Sup. not in use.—
B. consīdĕrātus, a, um, P. a., in acc. with 11., maturely reflected upon, considerate, circumspect, cautious, etc. (in good prose; most freq. in Cic.; not in Quint.).
1. Of things: verbum consideratissimum, arbitror, Cic. Font. 9, 19 (v. arbitror, II.): considerata atque provisa via vivendi, id. Par. 5, 1, 34; cf.: considerata (et diligens) excogitatio faciendi aliquid aut non faciendi, id. Inv. 2, 5, 18: nihil, id. Har. Resp. 2, 3: factum, id. Sull. 26, 72: ratio, id. Inv. 2, 54, 164: tarditas, id. Brut. 42, 154: facilitas parum considerata, Cod. Th. 8, 5, 19.— Comp.: consilium, Cic. Att. 9, 2, a, 2.—
2. Transf., as in Engl., to the person: homo, Cic. Caecin. 1, 1; id. Quint. 3, 11: consideratus ac sapiens, Plin. Pan. 44, 5: tardum pro considerato vocent, Liv. 22, 39, 20.— Comp.: consideratior factus Caesar (with tardior), Auct. B. Afr. 73; cf.: unā in re paulo minus consideratus, Cic. Quint. 3, 11.—Adv.: consīdĕrātē, considerately: fieri, Cic. Quint. 16, 51; id. Off. 1, 38, 136: agere, id. ib. 1, 27, 94 al.—Comp., Att. ap. Cic. Att. 9, 10, 9; Liv. 4, 45, 8; Suet. Caes. 77.—Sup., Cic. Att. 9, 10, 2.

Origins

From con- + sīder-, a morpheme perhaps equivalent to sīdus (“star; constellation”), which here may figuratively refer to looking at the stars.

Descendants
  • Catalanconsiderar
  • Englishconsider
  • Frenchconsidérer
  • Italianconsiderare
  • Portugueseconsiderar
  • Romanianconsidera
  • Spanishconsiderar
  • Galicianconsiderar
  • Normanconsidéther

Quick answers

What does cōnsīderō mean in Latin?
cōnsīderō, a verb, means “to examine, look at or inspect, survey; to consider, reflect, contemplate, meditate”.
What are the principal parts of cōnsīderō?
cōnsīderō, cōnsīderāre, cōnsīderāvī, cōnsīderātum (first conjugation).
How do you pronounce cōnsīderō?
In classical Latin, [kõːˈsiː.dɛ.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [konˈsiː.de.ro].