verbthird conjugation
cōnscindō
cōnscindō (present infinitive cōnscindere, perfect active cōnscidī, supine cōnscissum)
Classical[kõːˈskɪn.doː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈʃin.do]
Meaning
- to tear or rend to pieces
Conjugation conjugation 3
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnscindō | cōnscindēbam | cōnscindam | cōnscidī | cōnscideram | cōnsciderō |
| 2nd sg. | cōnscindis | cōnscindēbās | cōnscindēs | cōnscidistī | cōnsciderās | cōnscideris |
| 3rd sg. | cōnscindit | cōnscindēbat | cōnscindet | cōnscidit | cōnsciderat | cōnsciderit |
| 1st pl. | cōnscindimus | cōnscindēbāmus | cōnscindēmus | cōnscidimus | cōnsciderāmus | cōnsciderimus |
| 2nd pl. | cōnscinditis | cōnscindēbātis | cōnscindētis | cōnscidistis | cōnsciderātis | cōnscideritis |
| 3rd pl. | cōnscindunt | cōnscindēbant | cōnscindent | cōnscidērunt cōnscidēre | cōnsciderant | cōnsciderint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnscindam | cōnscinderem | cōnsciderim | cōnscidissem |
| 2nd sg. | cōnscindās | cōnscinderēs | cōnsciderīs | cōnscidissēs |
| 3rd sg. | cōnscindat | cōnscinderet | cōnsciderit | cōnscidisset |
| 1st pl. | cōnscindāmus | cōnscinderēmus | cōnsciderīmus | cōnscidissēmus |
| 2nd pl. | cōnscindātis | cōnscinderētis | cōnsciderītis | cōnscidissētis |
| 3rd pl. | cōnscindant | cōnscinderent | cōnsciderint | cōnscidissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | cōnscindor | cōnscindēbar | cōnscindar |
| 2nd sg. | cōnscinderis cōnscindere | cōnscindēbāris cōnscindēbāre | cōnscindēris cōnscindēre |
| 3rd sg. | cōnscinditur | cōnscindēbātur | cōnscindētur |
| 1st pl. | cōnscindimur | cōnscindēbāmur | cōnscindēmur |
| 2nd pl. | cōnscindiminī | cōnscindēbāminī | cōnscindēminī |
| 3rd pl. | cōnscinduntur | cōnscindēbantur | cōnscindentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | cōnscindar | cōnscinderer |
| 2nd sg. | cōnscindāris cōnscindāre | cōnscinderēris cōnscinderēre |
| 3rd sg. | cōnscindātur | cōnscinderētur |
| 1st pl. | cōnscindāmur | cōnscinderēmur |
| 2nd pl. | cōnscindāminī | cōnscinderēminī |
| 3rd pl. | cōnscindantur | cōnscinderentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | cōnscinde | cōnscindere |
| pres. 2nd pl. | cōnscindite | cōnscindiminī |
| fut. 2nd sg. | cōnscinditō | cōnscinditor |
| fut. 3rd sg. | cōnscinditō | cōnscinditor |
| fut. 2nd pl. | cōnscinditōte | — |
| fut. 3rd pl. | cōnscinduntō | cōnscinduntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | cōnscindere | cōnscindī |
| perfect infinitive | cōnscidisse | cōnscissum esse |
| future infinitive | cōnscissūrum esse | cōnscissum īrī |
| present participle | cōnscindēns | — |
| perfect participle | — | cōnscissus cōnscissa, cōnscissā, cōnscissae, cōnscissam, cōnscissārum, cōnscissās, cōnscisse, cōnscissī, cōnscissīs, cōnscissō, cōnscissōrum, cōnscissōs |
| future participle | cōnscissūrus cōnscissūra, cōnscissūrā, cōnscissūrae, cōnscissūram, cōnscissūrārum, cōnscissūrās, cōnscissūre, cōnscissūrī, cōnscissūrīs, cōnscissūrō, cōnscissūrōrum, cōnscissūrōs, cōnscissūrum | cōnscindendus cōnscindundus, cōnscindenda, cōnscindendā, cōnscindendae, cōnscindendam, cōnscindendārum, cōnscindendās, cōnscindende, cōnscindendīs, cōnscindendōrum, cōnscindendōs |
gerundcōnscindendī, cōnscindendō, cōnscindendumsupinecōnscissum, cōnscissū
con-scindo, ĭdi, issum, 3,
I. v. a., to tear or rend to pieces (very rare).
I. Lit:
pallulam, Plaut. Truc. 1, 1, 32: vestem, Ter. Eun. 5, 1, 4: epistulam, Cic. Fam. 7, 18, 4: ipsam capillo for illius capillum, Ter. Eun. 4, 3, 4 Ruhnk.—II. Trop.:
quā dominus, quā advocati sibilis conscissi, hissed at, Cic. Att. 2, 19, 3; cf.: is me ab optimatibus ait conscindi, am pulled to pieces, i. e. abused, calumniated, id. ib. 8, 16, 1.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
cōn - scindō idī, issus, ere,
to tear, rend to pieces: conscissā veste, T.: epistulam: ipsam capillo conscidit (i. e. illius capillum), T.—Fig., to tear to pieces, calumniate: me: advocati sibilis conscissi, hissed at.
Origins
- Proto-Indo-European*ḱe?
- Proto-Indo-European*ḱóm
- Proto-Italic*kom
- Proto-Italic*kom-
- Latincōnscindō
Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *skey- Proto-Indo-European *skeyd- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *skinédti Proto-Italic *skindō Latin scindō Latin cōnscindō From con- + scindō.