LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

cōnscindō

cōnscindō (present infinitive cōnscindere, perfect active cōnscidī, supine cōnscissum)
Classical[kõːˈskɪn.doː]Ecclesiastical[kon̠ʲˈʃin.do]

Meaning

  1. to tear or rend to pieces

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.cōnscindōcōnscindēbamcōnscindamcōnscidīcōnscideramcōnsciderō
2nd sg.cōnscindiscōnscindēbāscōnscindēscōnscidistīcōnsciderāscōnscideris
3rd sg.cōnscinditcōnscindēbatcōnscindetcōnsciditcōnscideratcōnsciderit
1st pl.cōnscindimuscōnscindēbāmuscōnscindēmuscōnscidimuscōnsciderāmuscōnsciderimus
2nd pl.cōnscinditiscōnscindēbātiscōnscindētiscōnscidistiscōnsciderātiscōnscideritis
3rd pl.cōnscinduntcōnscindēbantcōnscindentcōnscidērunt
cōnscidēre
cōnsciderantcōnsciderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.cōnscindamcōnscinderemcōnsciderimcōnscidissem
2nd sg.cōnscindāscōnscinderēscōnsciderīscōnscidissēs
3rd sg.cōnscindatcōnscinderetcōnscideritcōnscidisset
1st pl.cōnscindāmuscōnscinderēmuscōnsciderīmuscōnscidissēmus
2nd pl.cōnscindātiscōnscinderētiscōnsciderītiscōnscidissētis
3rd pl.cōnscindantcōnscinderentcōnsciderintcōnscidissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.cōnscindorcōnscindēbarcōnscindar
2nd sg.cōnscinderis
cōnscindere
cōnscindēbāris
cōnscindēbāre
cōnscindēris
cōnscindēre
3rd sg.cōnscinditurcōnscindēbāturcōnscindētur
1st pl.cōnscindimurcōnscindēbāmurcōnscindēmur
2nd pl.cōnscindiminīcōnscindēbāminīcōnscindēminī
3rd pl.cōnscindunturcōnscindēbanturcōnscindentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.cōnscindarcōnscinderer
2nd sg.cōnscindāris
cōnscindāre
cōnscinderēris
cōnscinderēre
3rd sg.cōnscindāturcōnscinderētur
1st pl.cōnscindāmurcōnscinderēmur
2nd pl.cōnscindāminīcōnscinderēminī
3rd pl.cōnscindanturcōnscinderentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.cōnscindecōnscindere
pres. 2nd pl.cōnscinditecōnscindiminī
fut. 2nd sg.cōnscinditōcōnscinditor
fut. 3rd sg.cōnscinditōcōnscinditor
fut. 2nd pl.cōnscinditōte—
fut. 3rd pl.cōnscinduntōcōnscinduntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitivecōnscinderecōnscindī
perfect infinitivecōnscidissecōnscissum esse
future infinitivecōnscissūrum essecōnscissum īrī
present participlecōnscindēns—
perfect participle—cōnscissus
cōnscissa, cōnscissā, cōnscissae, cōnscissam, cōnscissārum, cōnscissās, cōnscisse, cōnscissī, cōnscissīs, cōnscissō, cōnscissōrum, cōnscissōs
future participlecōnscissūrus
cōnscissūra, cōnscissūrā, cōnscissūrae, cōnscissūram, cōnscissūrārum, cōnscissūrās, cōnscissūre, cōnscissūrī, cōnscissūrīs, cōnscissūrō, cōnscissūrōrum, cōnscissūrōs, cōnscissūrum
cōnscindendus
cōnscindundus, cōnscindenda, cōnscindendā, cōnscindendae, cōnscindendam, cōnscindendārum, cōnscindendās, cōnscindende, cōnscindendīs, cōnscindendōrum, cōnscindendōs
gerundcōnscindendī, cōnscindendō, cōnscindendumsupinecōnscissum, cōnscissū

con-scindo, ĭdi, issum, 3,
I. v. a., to tear or rend to pieces (very rare).
I. Lit: pallulam, Plaut. Truc. 1, 1, 32: vestem, Ter. Eun. 5, 1, 4: epistulam, Cic. Fam. 7, 18, 4: ipsam capillo for illius capillum, Ter. Eun. 4, 3, 4 Ruhnk.—
II. Trop.: quā dominus, quā advocati sibilis conscissi, hissed at, Cic. Att. 2, 19, 3; cf.: is me ab optimatibus ait conscindi, am pulled to pieces, i. e. abused, calumniated, id. ib. 8, 16, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*ḱe?
  2. Proto-Indo-European*ḱóm
  3. Proto-Italic*kom
  4. Proto-Italic*kom-
  5. Latincōnscindō

Proto-Indo-European *sek-? Proto-Indo-European *-éyti Proto-Indo-European *skey- Proto-Indo-European *skeyd- Proto-Indo-European *-né- Proto-Indo-European *skinédti Proto-Italic *skindō Latin scindō Latin cōnscindō From con- + scindō.

Quick answers

What does cōnscindō mean in Latin?
cōnscindō, a verb, means “to tear or rend to pieces”.
What are the principal parts of cōnscindō?
cōnscindō, cōnscindere, cōnscidī, cōnscissum (third conjugation).
How do you pronounce cōnscindō?
In classical Latin, [kõːˈskɪn.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [kon̠ʲˈʃin.do].
Where does cōnscindō come from?
Proto-Indo-European *ḱe? → Proto-Indo-European *ḱóm → Proto-Italic *kom → Proto-Italic *kom- → Latin cōnscindō.